Dz 14, 19-28 <- KLIKNIJ

Dz 14,19-28 opisuje misję przechodzącą przez przemoc oraz cierpliwe budowanie Kościoła. Do Listry przychodzą przeciwnicy z Antiochii Pizydyjskiej oraz Ikonium. Podburzają tłum. Paweł zostaje ukamienowany oraz wywleczony za miasto. Kamienowanie było w judaizmie karą za najcięższe przewinienia. Tutaj tłum wykonuje jakby wyrok bez sądu.

Łukasz zapisuje, że uznano Pawła za martwego. Uczniowie otaczają go. Paweł podnosi się oraz wraca do miasta. Ten powrót jest świadectwem odwagi zakorzenionej w Ewangelii. Paweł wybiera wierność ponad prestiż oraz bezpieczeństwo. Jego droga nosi znamię Pana, którego głosi.

Następnego dnia Paweł oraz Barnaba idą do Derbe. Głoszą Ewangelię. Pozyskują wielu uczniów. Następnie wracają do Listry, Ikonium oraz Antiochii. Wracają więc do miejsc bolesnych oraz niebezpiecznych. Celem jest umocnienie uczniów oraz zachęta do wytrwania. Mówią, że przez wiele ucisków trzeba wejść do królestwa Bożego. To zdanie uczy realizmu wiary. Królestwo rośnie pośród oporu. Bóg prowadzi przez ucisk do życia.

Apostołowie ustanawiają starszych, presbyteroi, w każdym Kościele. To jeden z najwcześniejszych śladów stałej odpowiedzialności pasterskiej we wspólnotach. Wybór dokonuje się przy modlitwie oraz poście. Kościół buduje się przez porządek przeniknięty rozeznaniem, modlitwą oraz zawierzeniem Panu. Starsi mają strzec wiary, jedności oraz życia wspólnoty.

Droga powrotna prowadzi przez Pizydię, Pamfilię, Perge oraz port w Attalii. Stamtąd apostołowie wracają do Antiochii Syryjskiej. To tam zostali powierzeni łasce Boga. Wspólnocie opowiadają wszystko, co Bóg z nimi uczynił. Podkreślają, że Bóg otworzył poganom drzwi wiary, thyran tēs pisteōs. Obraz drzwi mówi o dostępie oraz gościnności. Zbawienie otwiera się dla narodów przez łaskę. Dobra nowina pozostaje czytelna. Bóg prowadzi misję mimo kamieni, lęku oraz zmęczenia.

J 14, 27-31a <- KLIKNIJ

J 14,27-31a należy do mowy pożegnalnej w Wieczerniku. Jezus mówi po umyciu nóg, po zapowiedzi zdrady oraz przed wyjściem ku męce. W tej godzinie przekazuje uczniom pokój. Greckie eirēnē niesie hebrajskie šālôm. Oznacza ład serca, pojednanie, bezpieczeństwo oraz życie pod błogosławieństwem Boga. Błogosławieństwo Aarona kończy się prośbą, aby Pan obdarzył lud pokojem.

Jezus mówi: „Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam”. Czasownik „zostawiam”, aphiēmi, może oznaczać dar przekazany na czas rozłąki. Jezus daje uczniom swoje dziedzictwo. Ten pokój wypowiada w chwili, gdy zbliża się pojmanie. Pokój świata często opiera się na przewadze, układzie sił oraz chwilowym uciszeniu konfliktu. Pokój Jezusa wyrasta z jedności z Ojcem. Prowadzi przez krzyż ku zmartwychwstaniu.

„Niech się nie trwoży serce wasze ani się nie lęka”. Jan używa języka poruszenia serca. Uczniowie doświadczą nocy, rozproszenia oraz wstydu. Jezus daje im słowo, które wróci po zmartwychwstaniu. Odejście oraz powrót tworzą jedną drogę. Jezus idzie do Ojca. Przyjdzie do swoich. Miłość uczniów ma dojrzeć do radości, że Syn wraca do Ojca, od którego wyszedł.

Zdanie „Ojciec większy jest ode Mnie” należy czytać w logice posłania. Syn mówi jako Posłany. Przyjął drogę uniżenia oraz posłuszeństwa. Wraca do Ojca. Jego powrót objawia chwałę. Kościół czytał to zdanie w świetle całej Ewangelii Jana. Syn jest jedno z Ojcem. Syn pełni wolę Ojca w historii.

Jezus mówi o wydarzeniach przed ich nadejściem, aby uczniowie uwierzyli, gdy się spełnią. Pojawia się „władca tego świata”, ho archōn tou kosmou. Jan tak nazywa siłę zła działającą przez kłamstwo, strach oraz przemoc. Jezus dodaje, że nie ma on w Nim nic. To język bliski sali sądowej. Brak podstawy oskarżenia. Brak punktu zaczepienia. Jezus idzie ku męce w wolności miłości. Wykonuje polecenie Ojca, entolē, aby świat poznał, że miłuje Ojca.

„Wstańcie, chodźmy stąd” przenosi uczniów z Wieczernika ku ogrodowi za potokiem Cedron. Pokój zostaje dany na drogę, na której wiara stanie się wyborem. Po zmartwychwstaniu Jezus powie: „Pokój wam”. Tchnie Ducha Świętego. Dar z Wieczernika osiągnie pełnię w spotkaniu ze Zmartwychwstałym.