1 Kor 15, 1-8a <- KLIKNIJ

1 Kor 15 pochodzi z części listu, w której Paweł porządkuje spór o zmartwychwstanie. Korynt był miastem portowym, bogatym oraz wielogłosowym. W takim środowisku łatwo było uznać Jezusa za mędrca lub nauczyciela. Trudniej było przyjąć zmartwychwstanie ciała. Paweł wraca więc do Ewangelii głoszonej na początku.

Apostoł używa języka przekazu tradycji: „przekazałem” oraz „przyjąłem”, paredōka oraz parelabon. Tak mówiono o nauce otrzymanej oraz wiernie podanej dalej. Paweł przypomina wyznanie żyjące już we wspólnocie. Chrystus umarł za nasze grzechy zgodnie z Pismem. Został pogrzebany. Został wskrzeszony trzeciego dnia zgodnie z Pismem. Ukazał się świadkom.

„Za nasze grzechy” prowadzi do Iz 53. Sługa niesie tam winy wielu. Pochówek potwierdza realność śmierci. Zmartwychwstanie zostaje wyrażone czasownikiem egēgertai. Strona bierna wskazuje na działanie Boga. Czas gramatyczny podkreśla trwanie skutku. Bóg wskrzesił Chrystusa. Chrystus żyje. „Trzeci dzień” odsyła do biblijnego dnia rozstrzygnięcia. Oz 6,2 mówi o podniesieniu do życia trzeciego dnia. Tradycja znaku Jonasza także prowadzi ku tej tajemnicy.

Paweł wymienia świadków. Najpierw Kefas, czyli Piotr. Imię aramejskie kēfā oznacza skałę. Następnie Dwunastu, czyli kolegium wybrane przez Jezusa. Dalej ponad pięciuset braci naraz. Wielu z nich żyje. Pamięć wydarzenia pozostaje dostępna. Następnie Jakub, rozpoznawalny przywódca Kościoła jerozolimskiego, oraz wszyscy apostołowie.

Słowo „ukazał się”, ōphthē, ma stronę bierną. Podkreśla inicjatywę Boga. Zmartwychwstały daje się spotkać z własnej woli. Paweł dopisuje siebie na końcu. Używa bolesnego określenia ektroma, „poroniony płód” albo „urodzony przed czasem”. Wspomina własną niegodność, ponieważ prześladował Kościół. Właśnie w nim widać skuteczność łaski. Dobra nowina Pawła jest fundamentem wiary. Chrystus umarł. Został pogrzebany. Żyje. Daje się poznać świadkom.

J 14, 6-14 <- KLIKNIJ

J 14,6-14 rozlega się w Wieczerniku. Uczniowie słyszą o odejściu Jezusa. Próbują zrozumieć cel tej drogi. Jezus wskazuje na siebie: „Ja jestem drogą, prawdą i życiem”. Droga, hodos, oznacza w Biblii sposób życia oraz kierunek wędrówki. Izrael zna drogę wyjścia z Egiptu, drogę pustyni oraz drogi Pana, do których wzywali prorocy. Prawda, alētheia, niesie hebrajskie ’emet: stałość, wierność oraz niezawodność Boga. Życie, zōē, oznacza u Jana udział w życiu Boga, które sięga poza grób.

Dojście do Ojca dokonuje się przez Jezusa. Syn zna Ojca. Syn objawia Go ludziom. W centrum rozmowy staje Filip. W czwartej Ewangelii Filip często mówi rzeczowo. Przy rozmnożeniu chleba liczy denary oraz widzi niedobór. Teraz prosi: „Panie, pokaż nam Ojca”. To pragnienie przypomina prośbę Mojżesza o oglądanie chwały Boga. Jezus kieruje Filipa ku własnemu życiu. Kto zobaczył Syna, zobaczył Ojca.

Poznanie w Biblii oznacza więź, zaufanie oraz wejście w przymierze. Jezus wprowadza w spotkanie z Ojcem. Jego słowa są słowami Ojca. Jego dzieła są działaniem Ojca. Jan nazywa je erga. Obejmują znaki, uzdrowienia, przebaczenie, rozmowy prowadzące do wiary oraz całą drogę ku krzyżowi.

Jezus mówi o wzajemnym trwaniu Ojca oraz Syna. Czasownik menein oznacza stałą obecność. Ojciec trwa w Synu. Syn trwa w Ojcu. Ta jedność staje się widzialna w czynach Jezusa. Uczeń może oprzeć wiarę na słowie Jezusa oraz na dziełach, które odsłaniają Ojca.

Następnie pada uroczyste „Amen, amen”. Kto wierzy w Jezusa, będzie pełnił Jego dzieła oraz większe od nich. Po przejściu Jezusa do Ojca misja uczniów rozszerzy się na nowe miejsca. Dzieje Apostolskie pokażą słowo idące do Samarii, Antiochii, Grecji oraz Rzymu. „Większe” oznacza szerszy zasięg świadectwa. Oznacza także życie Kościoła prowadzone przez Ducha.

Jezus mówi również o modlitwie w Jego imię. Imię oznacza osobę, autorytet oraz misję. Prosić w imię Jezusa znaczy prosić w jedności z Jego wolą oraz dla chwały Ojca. Taka modlitwa wyrasta z misji Syna. Prowadzi do chwały Ojca. Ojciec zostaje uwielbiony w Synu. Uczeń uczy się prosić o to, co służy Ewangelii.