Reklama

Byli niezłomni, dlatego zostali wyklęci

2016-03-09 08:35

Sławomir Błaut
Niedziela Ogólnopolska 11/2016, str. 42-43

Grażyna Kołek/Niedziela
Twórcy filmu „Kapitan” nagrodzeni ryngrafami przez europoseł Jadwigę Wiśniewską

W przeddzień centralnych obchodów Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych, objętych patronatem prezydenta RP Andrzeja Dudy, 29 lutego br. w Sali Reprezentacyjnej Ratusza Miejskiego w Częstochowie miały miejsce zorganizowane przez europoseł PiS Jadwigę Wiśniewską konferencja historyczna oraz rozstrzygnięcie 1. edycji Wojewódzkiego Konkursu na Prezentację Multimedialną pt. „Żołnierze Wyklęci. Niezłomni Bohaterowie”

Konkurs o Żołnierzach Wyklętych to kolejne, po dobrze już znanym Wojewódzkim Konkursie Historyczno-Literackim „Prawda i kłamstwo o Katyniu”, przedsięwzięcie podjęte przez Jadwigę Wiśniewską, którego ideą jest edukacja patriotyczna młodych pokoleń Polaków, pokazanie im wzorców ludzi silnych wiarą w Boga, ceniących honor i zakochanych w Polsce.

Żołnierze Polski Niezłomnej

Podczas konferencji historyk z IPN Rafał Michalski przedstawił w bardzo interesującym wykładzie losy tzw. drugiej konspiracji. Wyjaśnił m.in., że działalność antykomunistycznego podziemia od 1944 r. do lat 50. XX wieku na ziemiach polskich należy nazywać powstaniem narodowym, a nie wojną domową. Przypomniał, że choć dochodziło do bratobójczych walk, to polscy komuniści wykonywali przecież rozkazy Sowietów. Dlatego przez lata dominacji sowieckiej w Polsce Żołnierzy Niezłomnych nazywano bandytami.

W początkach 1944 r. Armia Czerwona dotarła do przedwojennych granic Rzeczypospolitej; u boku miała „polską” armię gen. Zygmunta Berlinga. Władze polskiego podziemia stworzyły plan „przyjęcia” Sowietów. Polacy mieli ich witać jako gospodarze swojej ziemi. Dlatego Armia Krajowa rozpoczęła akcję „Burza” – zamierzała wyprzeć Niemców z ziem polskich, a Sowietom proponować wspólną walkę z wrogiem. Tymczasem sowieckie wojska bezwzględnie niszczyły AK. Stawiający opór byli zabijani lub wywożeni w głąb Związku Sowieckiego. Właśnie w tym czasie na Kresach Wschodnich Rzeczypospolitej mamy już do czynienia z walką naszych Niezłomnych z Sowietami – podkreślił Michalski.

Reklama

Historyk zwrócił uwagę, że Sowieci posługiwali się nie tylko siłą, ale i podstępem. Kiedy np. oddziały AK, w ramach akcji „Burza”, nie miały dość sił, by wyzwolić z rąk niemieckich Wilno, Sowieci zgodzili się na wspólny szturm. Po oswobodzeniu miasta, na bankiecie, aresztowali polskie dowództwo, a potem 6 tys. naszych żołnierzy wywieźli na Wschód. Również ci akowcy, którzy wyzwolili Lwów, zostali podstępnie pojmani z rozkazu Stalina. Jak mówił historyk, tragiczny był szerszy kontekst tych wydarzeń – działy się one w tym samym czasie, gdy Polacy u boku aliantów zachodnich przelewali krew w walkach z Niemcami. Wydarzenia w Wilnie miały miejsce dokładnie wtedy, gdy na froncie zachodnim, na Półwyspie Apenińskim, 2. Korpus Polski gen. Władysława Andersa rozpoczynał swój udział w bitwie o Ankonę. Stalin miał już gotowy scenariusz wydarzeń, miał swoje „polskie” władze i narzędzia represji. To wobec jego potęgi stanęli Żołnierze Niezłomni.

19 stycznia 1945 r. ostatni dowódca AK gen. Leopold Okulicki wydał rozkaz rozwiązujący tę konspiracyjną armię w celu zachowania ludzi, kadr na „lepsze czasy”. Jednak nie wszyscy przyjęli go dosłownie. Na terenie całego kraju tworzono różne oddziały wojskowe, by stawić opór Sowietom i komunistom spod znaku orła bez korony, by chronić ludność cywilną. W niedługim czasie gen. Okulicki wraz z 15 innymi przywódcami Polskiego Państwa Podziemnego został pojmany i zgładzony w Moskwie. Podobny los spotkał tysiące oficerów i żołnierzy AK. Wielu spośród tych, którzy ocaleli, wstąpiło do podziemia antykomunistycznego. Liczyli na to, że niebawem wybuchnie konflikt między Stalinem a potęgami świata Zachodu; może też mieli nadzieję na korzystne zmiany polityczne w kraju. Niezłomni nie mieli naczelnego dowództwa. Otrzymywali pomoc od zwykłych ludzi. Początkowo w cały ruch antykomunistyczny na terenie Polski było zaangażowanych od 120 do 180 tys. ludzi, w tym przez oddziały zbrojne przewinęło się ok. 20 tys. W latach 50. ubiegłego wieku było to już tylko kilkuset żołnierzy. Komuniści nasyłali swoich agentów do lasu, wyszukiwali i likwidowali Niezłomnych, zabijali ich „w majestacie prawa”. Prelegent, przybliżając sylwetki niektórych Żołnierzy Wyklętych, zaznaczył, że wielu z nich nie ma do dziś swoich grobów. Komunistyczna władza rozpanoszyła się w Polsce. Żołnierze Niezłomni zostali wyklęci i dopiero dziś stawiamy im pomniki. Ci bezgranicznie kochający Polskę odważni ludzie po stokroć na nie zasłużyli.

Brawo, młodzi!

Bohaterami spotkania w Ratuszu Miejskim w Częstochowie byli nie tylko Żołnierze Niezłomni, lecz także młodzież, która wzięła udział w I Wojewódzkim Konkursie na Prezentację Multimedialną pt. „Żołnierze Wyklęci. Niezłomni Bohaterowie”.

Uczestnicy mieli okazję obejrzeć pokazywany po raz pierwszy publicznie film pt. „Kapitan” – o aresztowaniu w 1946 r. przez komunistyczną bezpiekę w Częstochowie dowódcy Konspiracyjnego Wojska Polskiego Stanisława Sojczyńskiego „Warszyca” – przygotowany przez młodzież z VII Liceum im. Mikołaja Kopernika w Częstochowie. Bohater ten został zastrzelony 19 lutego 1947 r. Film bardzo podobał się publiczności, a jego twórcy zostali nagrodzeni przez Jadwigę Wiśniewską ryngrafami – takimi, jakie nosili Żołnierze Niezłomni. Grupka twórców filmu pojedzie też, na zaproszenie Jadwigi Wiśniewskiej, do Brukseli.

W kategorii szkół ponadgimnazjalnych I miejsce w konkursie na prezentację multimedialną, na który zostało zgłoszonych 205 prac, zdobył Adam Chałuda z Zespołu Szkół Technicznych im. Jana Pawła II w Częstochowie, natomiast I miejsce w kategorii szkół gimnazjalnych zdobył Michał Borkowski z Publicznego Gimnazjum Stowarzyszenia Przyjaciół Szkół Katolickich im. św. Józefa w Częstochowie.

Podczas spotkania w Ratuszu jak zawsze pięknie zaprezentowała się młodzież z Zespołu Szkół Technicznych im. Jana Pawła II w Częstochowie. Uczennice i uczniowie śpiewali pieśni i recytowali wiersze związane z Żołnierzami Wyklętymi. Na zakończenie uroczystości pod tablicą gen. Sojczyńskiego „Warszyca” złożono wiązanki kwiatów.

Tagi:
żołnierze wyklęci

Reklama

Pierwszy pochówek Wyklętego na ziemi łódzkiej

2019-05-28 13:40

Red.
Edycja łódzka 22/2019, str. 8

Uroczystości pogrzebowe Józefa Domańskiego ps. Znicz, żołnierza Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość, w 1952 r. skazanego na śmierć przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Lublinie, i jego wuja ks. Jana Szadkowskiego, proboszcza łódzkiej parafii Matki Bożej Królowej Polski, odbyły się w miejscowości Siedlec k. Łęczycy. To pierwszy na ziemi łódzkiej pochówek ofiary totalitaryzmu komunistycznego, odnalezionej 14 listopada 2017 r. podczas prac ekshumacyjnych na cmentarzu rzymskokatolickim przy ul. Unickiej w Lublinie

Archiwum
Śp. Józef Domański

Józef Domański (ps. Paweł, Łukasz, Znicz) urodził się 2 marca 1920 r. w miejscowości Dąbie w powiecie łęczyckim. Był synem Władysława i Marii z domu Gałamon. Jego rodzice posiadali czterohektarowe gospodarstwo rolne. Ukończył 7 oddziałów szkoły powszechnej.

W 1940 r. został wysiedlony wraz z rodzicami, bratem Stanisławem i siostrą Heleną na teren powiatu chełmskiego. Początkowo zamieszkali w Siedliszczu, a następnie w kolonii Brzeziny. Pracował przy kopaniu rowów melioracyjnych, a także przy wyrębie lasu. W 1943 r. nawiązał kontakt z miejscowymi członkami Armii Krajowej i Narodowych Sił Zbrojnych, jednak sam nie należał do żadnej organizacji. W marcu 1945 r. powrócił z rodziną do wsi Dąbie w powiecie Łęczyca.

Walka na Lubelszczyźnie

W lipcu 1946 r. przyjechał w interesach na Lubelszczyznę. W Siedliszczu nawiązał kontakt z kolegami z byłego oddziału NSZ Eugeniusza Walewskiego „Zemsty”. W czasie jednego ze spotkań we wsi pojawiła się grupa operacyjna Urzędu Bezpieczeństwa – Wojska Polskiego, która poszukiwała partyzantów. Domański zbiegł wówczas z kwatery razem z Józefem Kowalskim ps. Wierzba. Od tej pory zaczął się ukrywać z obawy przed aresztowaniem za współpracę z podziemiem.

W sierpniu 1946 r. wstąpił za rekomendacją „Wierzby” do oddziału Józefa Struga ps. Ordon z Obwodu WiN Włodawa. We wrześniu 1946 r. został przeniesiony do oddziału żandarmerii Antoniego Chomy ps. Batory. Po śmierci dowódcy, w lutym 1947 r., dołączył ponownie pod komendę „Ordona”.

W czasie amnestii 1947 r. nie ujawnił się. Po śmierci „Ordona” pozostawał pod komendą jego zastępców, Stanisława Falkiewicza ps. Ryś i Stanisława Marciniaka ps. Niewinny. Grupa przetrwała w do wiosny 1948 r. 29 maja 1948 r. Domański i Marciniak zostali zaskoczeni k. wsi Bogdanka przez grupę funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Milicji Obywatelskiej w Lubartowie. W czasie wymiany ognia Domański został ranny. Utracił jednak łączność z Marciniakiem.

Kara śmierci

Do jesieni 1949 r. Józef Domański ukrywał się samotnie, najdłużej w Jagodnie u Romana Dobrowolskiego ps. Ostrożny w wykopanym pod stodołą bunkrze. W listopadzie 1949 r. dołączył do oddziału Edwarda Taraszkiewicza ps. Żelazny. Pełnił funkcję skarbnika i nieformalnego zastępcy dowódcy.

6 października 1951 r. czteroosobowa grupa „Żelaznego” została osaczona na kwaterze w kolonii Żbereże, powiat Włodawa, przez ponad 700 ubowców. W wyniku walki śmierć ponieśli: „Żelazny”, Stanisław Torbicz „Kazik” oraz dwójka współpracowników udzielająca im schronienia.

Rannego w czasie walki i nieprzytomnego Józefa Domańskiego przetransportowano do siedziby UB we Włodawie. Pomimo odniesionych ran został jeszcze tego samego dnia poddany wstępnym przesłuchaniom.

10 października 1951 r. osadzono go w więzieniu karno-śledczym na Zamku w Lublinie. Przeszedł bardzo intensywne i ciężkie śledztwo.

14 sierpnia 1952 r. skazany przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Lublinie na karę śmierci. Wyrok wykonano 12 stycznia 1953 r. w więzieniu na Zamku w Lublinie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Zurych: niebezpieczny Marsz dla Życia

2019-09-16 18:01

vaticannews.va / Zurych (KAI)

Bardzo niebezpieczny przebieg miał w tym roku Marsz dla Życia w Zurychu. Zwolennicy aborcji dążyli do rozbicia manifestacji obrońców życia. Policja zabezpieczająca marsz została obrzucona butelkami, kamieniami i petardami. W wielu miejscach płonęły śmietniki. Zaatakowani też zostali przybyli na miejsce strażacy.

Iwona Ochotny

Pozwolenie na tegoroczny Marsz obrońcy życia otrzymali dopiero w ubiegłym tygodniu po interwencji sądu administracyjnego w Zurychu. Sąd uchylił decyzję władz miasta, które uprzednio nie zgodziły się na manifestację. Sędziowie uznali, że jest to naruszenie wolności opinii.

Marsz dla Życia zgromadził w ubiegłą sobotę tysiąc osób. W tym roku jego głównym tematem była obrona nienarodzonych dzieci z Zespołem Downa. Odbywał się pod hasłem: „Dziękuję, że pozwoliłeś mi żyć”.

Równolegle z obrońcami życia zgromadziło się w pobliskim parku kilkuset lewicowych radykałów. Policja rozpoczęła z nimi negocjacje. Poinformowano ich, że choć nie mają pozwolenia na manifestację, to jednak ich obecność będzie tolerowana, jeśli powstrzymają się od agresji. Radykałowie wyruszyli jednak w kierunku Marszu dla Życia. Policja zagrodziła im drogę, użyła gazów łzawiących i gumowych kul. Doszło do brutalnych starć. Dwóch policjantów zostało rannych, zniszczono jeden radiowóz. Zatrzymano tylko jedną osobę.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Australia: kard. Pell złożył apelację do sądu najwyższego

2019-09-17 13:20

pb (KAI/lepoint.fr/theguardian.com) / Canberra

Skazany za molestowanie dwóch 13-letnich chórzystów katedry w Melbourne w latach 90. XX w. australijski kardynał George Pell złożył apelację do australijskiego Sądu Najwyższego. Jest to ostatni krok prawny, jaki może podjąć 78-letni hierarcha, który od początku twierdzi, że jest niewinny. Wcześniej jego apelację odrzucił sąd najwyższy stanu Victoria.

Ks. Cezary Chwilczyński

Nie wiadomo, czy Sąd Najwyższy Australii z siedzibą w Canberze przyjmie apelację, choć jest to bardzo prawdopodobne, biorąc pod uwagę wątpliwości prawne, jakie wzbudził wyrok. Został on bowiem wydany pomimo „uzasadnionych wątpliwości”, przemawiających na korzyść oskarżonego. Chodziło m.in. o fakt, że jedna z ofiar przed śmiercią przyznała, że nie była molestowana przez kard. Pella, a także o to, że materiałem dowodowym w sprawie przeciwko purpuratowi były jedynie zeznania drugiej z ofiar, którym zaprzeczały relacje 20 świadków powołanych przez obronę.

Na razie Sąd Najwyższy Australii jedynie potwierdził 17 września otrzymanie wniosku apelacyjnego. Cała procedura może zająć wiele miesięcy. Być może będą konieczne przesłuchania stron. W tym czasie kard. Pell odsiaduje wyrok w więzieniu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem