Rdz 22, 9-18<- KLIKNIJ

Rdz 22 opisuje kulminację drogi Abrahama. Człowiek obietnicy staje wobec polecenia, które dotyczy Izaaka, syna obietnicy. Określenie „jedyny” wskazuje na syna, przez którego ma przejść obietnica potomstwa, choć Abraham ma już Izmaela.

Miejsce zostaje nazwane Moria. 2 Krn 3,1 połączy górę Moria z miejscem świątyni w Jerozolimie. Opowieść dotyka więc także przyszłej przestrzeni kultu. Izaak niesie drwa na całopalenie. Syn dźwiga to, co ma stać się narzędziem ofiary. Milczenie ojca i syna pogłębia powagę próby.

Abraham buduje ołtarz, układa drwa, wiąże Izaaka i sięga po nóż. Tradycja żydowska nazwie tę scenę Akedah, związaniem Izaaka. W świecie starożytnego Bliskiego Wschodu znano ofiary z ludzi. Biblia będzie je stanowczo potępiać. Tutaj Bóg zatrzymuje rękę ojca. Nie chce śmierci syna.

Anioł Pański woła z nieba. Bóg poznaje bojaźń Abrahama. Bojaźń Boga oznacza posłuszeństwo, które stawia Boga wyżej niż najcenniejszy dar. Abraham nie traci syna. Otrzymuje go na nowo jako dar Boga.

W zaroślach znajduje się baran uwikłany rogami. Zostaje złożony zamiast syna. Abraham nazywa to miejsce: „Pan widzi”, JHWH jir’eh. Bóg bada serce. Bóg sam troszczy się o dar ofiarny. Ta myśl stanie się jedną z najgłębszych osi biblijnej nadziei.

Bóg przysięga na samego siebie. To najwyższe zapewnienie w języku Biblii. Powraca obietnica potomstwa licznego jak gwiazdy nieba i piasek morski. Powraca także obietnica błogosławieństwa dla wszystkich narodów. Próba Abrahama kończy się odnowieniem obietnicy.

W święto Jezusa Chrystusa, Najwyższego i Wiecznego Kapłana, ta scena prowadzi ku tajemnicy ofiary. Bóg nie pragnie ludzkiej krwi. Prowadzi ku posłuszeństwu, które otwiera życie dla wielu. Na górze Moria ręka ojca zostaje zatrzymana. Na Golgocie Ojciec daje Syna. Syn oddaje życie dobrowolnie.

Hbr 10, 4-10 <- KLIKNIJ

Hbr 10 ukazuje granicę dawnych ofiar. Krew cielców i kozłów była częścią kultu ustanowionego w Prawie. Ofiary tworzyły język modlitwy Izraela, prośby o przebaczenie i powrotu do Boga. Autor Listu do Hebrajczyków pokazuje jednak, że ich powtarzalność ujawniała brak ostatecznego usunięcia grzechu.

W tym miejscu list wkłada w usta Chrystusa słowa Ps 40. Cytat idzie za grecką Biblią: „ale mi utworzyłeś ciało”. W tekście hebrajskim psalmu jest mowa o uszach otwartych do słuchania. Grecki przekład pozwala autorowi ukazać posłuszeństwo Syna w realnym ciele, w historii i w czasie.

„Oto idę” oznacza wejście Syna w misję. W centrum stoi wola Ojca. Kapłaństwo Jezusa zaczyna się od słuchania. Jego ofiara nie polega na przyniesieniu czegoś z zewnątrz. On daje samego siebie.

Podziel się cytatem

Autor mówi o usunięciu pierwszego porządku i ustanowieniu nowego. Nowy porządek opiera się na posłuszeństwie Syna. Dokonuje się przez dar ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze, ephapax. To słowo podkreśla jedyność i wystarczalność Jego ofiary.

Zaplecze tekstu tworzy świątynia: dym całopaleń, codzienna służba kapłanów i pamięć grzechu w sumieniu. List kieruje wzrok na czyn Boga. Uświęcenie przychodzi przez ofiarę Jezusa.

Człowiek nie wykupuje siebie własnymi darami. Otrzymuje dostęp do Boga przez posłuszeństwo Syna.

Podziel się cytatem

Prorocy mówili o pierwszeństwie miłości, słuchania i posłuszeństwa. Ozeasz przekazuje słowa Boga: „Miłości pragnę, nie krwawej ofiary”. Samuel mówi Saulowi, że posłuszeństwo jest cenniejsze od ofiary. Hbr 10 pokazuje pełnię tej linii. Jezus jest Kapłanem, Ofiarą i Posłusznym Synem.

Mt 26, 36-42 <- KLIKNIJ

Mateusz prowadzi do Getsemani, u stóp Góry Oliwnej, w noc po wieczerzy. Nazwa miejsca wiąże się z tłocznią oliwy, gat-šĕmānîm. Obraz jest przejmujący: nacisk wydobywa oliwę, a noc próby odsłania posłuszeństwo Syna.

Jezus bierze Piotra, Jakuba i Jana. To świadkowie przemienienia. Teraz mają widzieć nie światło góry, lecz udrękę ogrodu. Jezus mówi: „Smutna jest moja dusza aż do śmierci”. Syn Boży przyjmuje ludzką kruchość bez udawania. Prosi uczniów, aby trwali z Nim i czuwali.

Czuwanie w Biblii oznacza gotowość na Boga i wierność w godzinie próby. Jezus odchodzi nieco dalej. Pada na twarz. Taka postawa wyraża adorację, drżenie i całkowite oddanie.

Modlitwa dotyczy kielicha. W psalmach i u proroków kielich oznacza los dany człowiekowi, nieraz gorzki i związany z sądem.

Jezus wypowiada pragnienie ocalenia: „Ojcze mój, jeśli to możliwe, niech Mnie ominie ten kielich”. Następnie oddaje decyzję Ojcu: „Wszakże nie jak Ja chcę, ale jak Ty”. Posłuszeństwo Syna przechodzi przez lęk. Nie omija ludzkiej nocy.

Podziel się cytatem

Gdy Jezus wraca do uczniów, znajduje ich śpiących. Sen odsłania kruchość człowieka w godzinie zagrożenia. Jezus wzywa do czuwania i modlitwy, aby uczniowie nie weszli w pokusę. „Duch wprawdzie ochoczy, ale ciało słabe”. Uczeń potrzebuje łaski, aby wytrwać.

Druga modlitwa pogłębia zgodę na wolę Ojca. Nawiązuje do Modlitwy Pańskiej: „Bądź wola Twoja”. W święto Jezusa Chrystusa, Najwyższego i Wiecznego Kapłana, Getsemani odsłania kapłaństwo Jezusa od strony modlitwy. Przypomina Dzień Przebłagania z Kpł 16. Arcykapłan wchodzi sam. Lud czeka. Jezus wchodzi sam w noc świata.

List do Hebrajczyków zapamięta modlitwę Syna jako wołanie z głośnym płaczem i łzami. Jezus nie skraca udręki łatwym słowem. Zanosi ją do Ojca. Pozostaje wierny. Jego kapłaństwo obejmuje także uczniów, którzy zasnęli. W ogrodzie Jezus niesie przed Ojca całą ludzką noc.