Historia tego miejsca jest niezwykła i nierozerwalnie złączona z powojenną odbudową Wrocławia. Kiedy franciszkanie przejęli zniszczoną świątynię, pierwsze prace rozpoczęli od kaplicy bocznej, którą wyremontowali na wzór asyskiej Porcjunkuli. To właśnie tam w 1963 roku intronizowano cudowny obraz Matki Bożej, sprowadzony z Krakowa i zwany pierwotnie „Radosną”. Z czasem, ze względu na liczne łaski otrzymywane przez wiernych, zaczęto Ją nazywać Panią Łaskawą. Dziś wizerunek ten, ukoronowany koronami papieskimi w 1994 roku, jest sercem parafii i całej archidiecezji.

Specyfiką wrocławskiego sanktuarium przy ul. Kruczej jest modlitwa za rodziny. Maryja na tym wizerunku uczy nas, że świętość buduje się w codzienności, w relacji między małżonkami, w trudzie wychowania dzieci. Franciszkanie, jako strażnicy tego miejsca, czynią je domem, do którego każdy może przyjść ze swoim „smutkiem i radosnym dziękczynieniem”, znajdując pociechę u Tej, która jest najlepszą z Matek. To tutaj, u stóp Łaskawej, wiele małżeństw odnajduje siłę do trwania w wierności i miłości.

Pielgrzymując przez Wrocław w Roku Jubileuszowym, uznajemy prawdę, że „Pokój i Dobro”, które głosił św. Franciszek, musi zacząć się od naszych domów. Biedaczyna z Asyżu widział w Maryi wzór pokory i czystej miłości. Stając przed Matką Bożą Łaskawą, prośmy Ją, by pomogła nam czynić nasze rodziny „żywymi sanktuariami”, w których Bóg jest na pierwszym miejscu. Niech ta wizyta we Wrocławiu napełni nas nadzieją, że z pomocą Niepokalanej możemy pokonać każdą trudność i stawać się – tak jak św. Franciszek – radosnymi narzędziami w rękach Pana.