Reklama

O godność osób niepełnosprawnych

2016-04-28 10:34

Ks. Adam Stachowicz
Edycja sandomierska 18/2016, str. 1, 4-5

Archiwum Ośrodka
Podopieczni i personel Ośrodka „Radość Życia”

Kościół idąc za przykładem Chrystusa ukazuje ogromną wartość osoby ludzkiej, która jest jedyna i wyjątkowa. Każdy zatem człowiek, a zwłaszcza chory, cierpiący, i niepełnosprawny, jest wielkim skarbem dla Boga i wyjątkowo przez Niego umiłowanym.

Ojciec Święty Jan Paweł II, w swoim przesłaniu do uczestników międzynarodowego sympozjum na temat: „Godność i prawa osoby z upośledzeniem umysłowym”, stwierdzał: „Osoby niepełnosprawne, w których z całą ostrością uwidacznia się kruchość ludzkiej kondycji, są niewątpliwie jednym z przejawów dramatu cierpienia. Dlatego w dzisiejszym świecie, opanowanym przez hedonizm i zaślepionym przez ulotne i złudne piękno, ich trudności są często postrzegane jako skandal lub prowokacja, a ich problemy jako kłopot, którego trzeba się pozbyć lub pospiesznie się z nim uporać. A przecież osoby te są żywymi ikonami ukrzyżowanego Syna”.

Poetka Jolanta Mach zauważa: „Do godnego życia nie potrzebujemy głośnych pieśni ani krzyków serca. Uwielbiamy ciszę modlitwy, spokój duszy, szczery uśmiech. Pragniemy tkliwej obecności przyjaciół kojącej niczym serdeczny dotyk Boga”. Osoba niepełnosprawna – mimo wszelkich ograniczeń i cierpień, jakie są jej udziałem – każe nam pochylić się z szacunkiem i mądrością nad tajemnicą człowieka.

Reklama

Pełni godności

Na każdą osobę – dziecko czy dorosłego – szczególnie niepełnosprawną można patrzeć bardzo różnie. Dziś, w przeddzień dnia, w którym w sposób szczególny zwracamy uwagę na godność i wartość osób niepełnosprawnych, chcemy w nich widzieć nie tylko ciężar, czy przeszkodę na drodze do życiowego sukcesu. Chcemy spojrzeć na takich ludzi oczyma człowieka głęboko wierzącego i spróbować zobaczyć tak, jak widzi Bóg oraz ocenić ich wartość nie według ludzkiej, ale Bożej, nadprzyrodzonej miary.

Niepełnosprawność, czyli bycie niewidomym, niesłyszącym lub na wózku inwalidzkim, nie stanowi wyróżnika sensu istnienia. Zależy ono, tak samo jak w przypadku każdej innej istoty ludzkiej, od trudu włożonego w spełnienie siebie jako człowieka. Św. Jan Paweł II zdecydowanie podkreślał: „Człowiek niepełnosprawny, niezależnie od stanu swojego zdrowia i umysłu jest osobą. Niepełnosprawność fizyczna lub psychiczna nie jest w stanie naruszyć lub zakłócić struktury osobowej człowieka, ducha ludzkiego, który jest jej istotowym elementem. Dlatego jego wartość osobowa i wynikająca z niej godność osobowa pozostaje zawsze, od chwili poczęcia do śmierci, w każdej postaci człowieczego życia, nienaruszalna”. W osobie niepełnosprawnej objawia się wszechmoc i wielkość Boga, który jest Stworzycielem każdego człowieka. Zawsze Ojciec Święty podkreślał, że cierpiący, chorzy, niepełnosprawni są skarbem Kościoła, gdyż ubogacają go wielkim i niezastąpionym darem jakim jest cierpienie. Kościół podkreśla na nowo ich powołanie, wartość i godność. Ks. Tomasz Szostek, posługujący wśród osób niepełnosprawnych w Rudniku nad Sanem, zaznacza: – Ci, którzy cierpią więcej i zdobywają się na wysiłek sprostania temu wyzwaniu, podnoszą zazwyczaj sens swojej egzystencji na wyższy poziom. Inni – bardziej doświadczani, mniej mężni lub słabsi – poddają się chorobie, albo losowi, bywa, że upadają, złorzecząc Bogu i stanowiąc utrapienie dla ludzi. Nie znaczy to jednak, że są tym samym przegrani w aspekcie sensu ich życia.

Mają swój dzień

Krystyna Goździewska, psycholog Warsztatów Terapii Zajęciowej w Rudniku nad Sanem, mówi: – Światowy Dzień Godności Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną ma nam pokazać, że wśród nas żyją osoby, które nie mogą w pełni cieszyć się życiem bez naszej pomocy. Sami często różnią się od nas zachowaniem, fizjonomią, zupełnym brakiem mowy lub jej zaburzeniami, co niejednokrotnie powoduje, że traktowane są jako „gorsi”. Dzień dzisiejszy ma zwrócić uwagę na to, iż każdej osobie niepełnosprawnej intelektualnie winni jesteśmy szacunek, opiekę, zainteresowanie, czułość, czas i poświęcenie. Musimy pomóc im łamać bariery niezrozumienia przez innych, bariery wstydu, który sparaliżować może każde działanie, ograniczenia w poruszaniu się, zdobywaniu nowych umiejętności, w komunikowaniu się z innymi, zachowaniach przyjętych społecznie za prawidłowe. Należy przy tym pamiętać, iż pokora uwalnia pokłady miłości. Miłość daje siły do odpychania ataków na odmienność, z której drwi otoczenie. – wyjaśnia Pani psycholog i dodaje: – Obchodząc ten dzień w naszych placówkach chcemy pokazać, że osoba niepełnosprawna intelektualnie ma prawo być traktowana jak „cud narodzin” bez odrzucania wszelkich uczuć. Ma prawo do naszej troski, aby miała przed sobą kolejne jutro, aby każdy potrafił znaleźć w niej cechy, którymi można się zachwycić. Chcemy pokazać, że opiekunowie osób niepełnosprawnych, potrafią być cierpliwi w znoszeniu złośliwych komentarzy i pogardliwych, bądź litościwych spojrzeń osób w pełni sprawnych, że potrafią znosić je z uśmiechem. Że mogą mieć marzenia, przyjaciół, grono osób, z którymi spędzają czas i nie są odrzucani z powodu tego, że poświęcili się osobie niepełnosprawnej. Chcemy pokazać, że radość, którą czują z najdrobniejszego osiągnięcia swego podopiecznego, chociaż tak inna niż wszystkie, jest nadal radością i pozwala zrzucić tłumiony ból niemocy – podkreśla Krystyna Goździewska. – My, pracujący w naszych placówkach, chcemy pokazać dziś, co znaczy godne życie osoby z niepełnosprawnością intelektualną. Pokazać jak pomagamy im poznawać i rozumieć to, co ich otacza, jak pomagamy im rozwijać się, tworzyć i kształtować rzeczywistość, mówić, porozumiewać się i zostać zrozumianym. Pokazać jak się przyjaźnić, tęsknić za kimś, dążyć do najmniejszego celu wytrwale, jak cieszyć się sukcesem i radzić sobie z porażką. W końcu to, jak żyć z nami, sprawnymi, nie czując się niepełnosprawnym. Dzisiaj manifestujemy nasz sprzeciw wobec dyskryminacji osób niepełnosprawnych intelektualnie w pracy, w urzędzie oraz w życiu codziennym. Manifestujemy miłość i szacunek dla nich, ich godność i dobro którego doświadczamy – podsumowuje psycholog z Rudnika nad Sanem.

Radość Życia

Jednym z istotnych miejsc w diecezji, gdzie edukację i rehabilitację znajduje 184 młode osoby dotknięte niepełnosprawnością, jest Ośrodek Rehabilitacyjno-Edukacyjny „Radość Życia” w Sandomierzu. W szkole dla uczniów ośrodka jest to czas nie tylko wytrwałej edukacji, rehabilitacji i rewalidacji, ale również radości z pokonywania własnych słabości, uśmiechu z rozwijania własnych talentów oraz szczęścia z poznawania świata, ludzi i odkrywania kolorów życia. Dyrektorem placówki jest ks. Bogusław Pitucha, który wyjaśnia: – Ośrodek „Radość Życia” to jedyna w Sandomierzu i powiecie sandomierskim placówka zajmująca się edukacją dzieci niepełnosprawnych. Codziennie do szkoły dowożone są dzieci z powiatów: sandomierskiego, tarnobrzeskiego, staszowskiego, opatowskiego i stalowowolskiego. W ramach Ośrodka funkcjonują: przedszkole (2 oddziały); 2 szkoły podstawowe; 2 gimnazja oraz Szkoła Specjalna Przysposabiająca do Pracy – wylicza Ksiądz Dyrektor. A ks. Marek Walczak, katecheta w Ośrodku „Radość Życia”, dodaje: – Katecheza w naszej szkole ma trochę inny wymiar. Nie jest to tylko przekazywanie treści katechetycznych, ale raczej towarzyszenie na drodze wiary osób, wśród których posługuję – mówi. – Prowadzę tu zajęcia dydaktyczne, ale o wiele ważniejsza jest piątkowa Msza św., albo sakrament pokuty. W naszym kalendarzu istotne są także nabożeństwa: Drogi Krzyżowej, majowe, październikowe, różne konkursy, np. na najpiękniejszy różaniec. Przygotowujemy też wraz z uczniami i nauczycielami okolicznościowe inscenizacje, np. jasełka, Misterium Męki Pańskiej. W to ostatnie włączają się chętnie klerycy WSD w Sandomierzu – wylicza Kapłan.

Zaproszenie na jubileusze

W budynku Caritas w Rudniku nad Sanem odbędzie się 5 maja uroczystość z okazji Światowego Dnia Godności Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną. Połączona ona będzie z jubileuszami: 10-lecia Warsztatów Terapii Zajęciowej i 5-lecia Środowiskowego Domu Samopomocy. Uroczystości rozpocznie Msza św. na sali widowiskowej Środowiskowego Domu Samopomocy (godz. 10), której będzie przewodniczył bp Krzysztof Nitkiewicz. Przewidziane są również występy artystyczne. Na uroczystości zaprasza ks. Tomasz Szostek: – Od 10 lat Caritas Diecezji Sandomierskiej prowadzi w Rudniku nad Sanem placówki dla osób niepełnosprawnych. Dzień Godności Osób Niepełnosprawnych jest okazją, by podkreślić wartość i godność osoby niepełnosprawnej intelektualnie, przełamywać stereotypy związane z osobami niepełnosprawnymi. Nie tylko w to święto, ale każdego dnia wiele osób, pracowników i wolontariuszy pochyla się z godnością nad tymi osobami, które są również wartościowe jak wielu z nas. Tak naprawdę to te osoby uczą nas prawdziwej, miłości, szacunku do naszych bliźnich.

Tagi:
niepełnosprawni

Watykan: papież zaapelował o zapewnienie niepełnosprawnym pełnego udziału w życiu społecznym

2019-12-03 11:23

tłum. o. Stanisław Tasiemski OP (KAI) / Watykan

O zapewnienie osobom niepełnosprawnym pełnego udziału w życiu społecznym zaapelował Ojciec Święty w orędziu wystosowanym z okazji obchodzonego dzisiaj Międzynarodowego Dnia Osób Niepełnosprawnych.

Mazur/episkopat.pl

Oto tekst papieskiego orędzia w tłumaczeniu na język polski:

Z okazji Międzynarodowego Dnia Osób Niepełnosprawnych ponawiamy nasze spojrzenie wiary, które widzi w każdym bracie i siostrze obecność samego Chrystusa, uważającego wszelki gest miłości wobec jednego z braci najmniejszych jako skierowany ku sobie (por. Mt 25,40). Przy tej okazji chciałbym przypomnieć, że dzisiaj promocja praw uczestnictwa odgrywa rolę kluczową w zwalczaniu dyskryminacji i promowaniu kultury spotkania oraz dobrego życia.

Poczyniono wielki postęp w odniesieniu do osób niepełnosprawnych w dziedzinie medycyny i opieki społecznej, ale dzisiaj możemy także zaobserwować obecność kultury odrzucenia a wielu z nich uważa, że żyją bez przynależności i bez uczestnictwa. Wszystko to wymaga nie tylko ochrony praw osób niepełnosprawnych i ich rodzin, ale zachęca nas również do uczynienia świata bardziej ludzkim poprzez usunięcie wszystkiego, co uniemożliwia im pełne obywatelstwo, przeszkód uprzedzeń, oraz promując dostępność miejsc i jakości życia, która uwzględniałaby wszystkie wymiary człowieczeństwa.

Trzeba zatroszczyć się i towarzyszyć osobom niepełnosprawnym w każdych warunkach życia, wykorzystując także aktualne technologie, chociaż ich nie absolutyzując; energicznie i z czułością wziąć na siebie sytuacje marginalizacji; podążać razem z nimi i „namaścić ich” godnością, by brali czynny udział we wspólnocie obywatelskiej i kościelnej. Jest to proces wymagający, a także uciążliwy, który w coraz większym stopniu przyczyni się do kształtowania sumień zdolnych rozpoznać każdego, jako osobę wyjątkową i niepowtarzalną.

I nie zapominajmy o wielu „ukrytych wygnańcach”, którzy mieszkają w naszych domach, naszych rodzinach, naszych społeczeństwach (por. Anioł Pański, 29 grudnia 2013 r .; Przemówienie do korpusu dyplomatycznego, 12 stycznia 2015 r.). Mam na myśli osoby w każdym wieku, zwłaszcza osoby starsze, które również z powodu swojej niepełnosprawności są czasami odczuwane jako ciężar, jako „obecność niewygodna” i którym grozi odrzucenie, widząc, że odmawiane są im konkretne perspektywy pracy, by uczestniczyć w budowaniu swej przyszłości.

Jesteśmy wezwani do rozpoznania w każdej osobie niepełnosprawnej, także z niepełnosprawnością kompleksową i poważną, wyjątkowego wkładu w dobro wspólne poprzez swą oryginalną biografię. Uznania godności każdego człowieka, dobrze wiedząc, że nie zależy ona od funkcjonalności pięciu zmysłów (por. Rozmowa z uczestnikami Konferencji CEI na temat niepełnosprawności, 11 czerwca 2016 r.). Tego nawrócenia uczy nas Ewangelia. Trzeba rozwijać przeciwciała wobec kultury uważającej niektóre istnienia za należące do ekstraklasy a inne do II ligi: jest to grzech społeczny! Trzeba mieć odwagę, by oddać głos tym, którzy są dyskryminowani ze względu na niepełnosprawność, ponieważ niestety w niektórych krajach, także dziś, trudno ich uznać za osoby o równej godności, za braci i siostry w człowieczeństwie.

Istotnie tworzenie dobrych praw i przełamywanie barier fizycznych jest ważne, ale niewystarczające, jeśli nie zmienia się również mentalności, jeśli nie przezwyciężymy rozpowszechnionej kultury, która nadal wytwarza nierówności, uniemożliwiając osobom niepełnosprawnym czynne uczestnictwo w zwyczajnym życiu.

W minionych latach zostały wdrożone i przeprowadzone procesy integracyjne, ale to wciąż nie wystarcza, ponieważ uprzedzenia powodują, oprócz barier fizycznych, także ograniczenia w dostępie do edukacji dla wszystkich, zatrudnieniu i uczestnictwie. Osoba niepełnosprawna, by budować siebie musi nie tylko istnieć, ale także należeć do wspólnoty.

Zachęcam wszystkich, którzy pracują z osobami niepełnosprawnymi, do kontynuowania tej ważnej służby i zaangażowania, określających stopień kultury narodu. I modlę się, aby każdy mógł odczuć na sobie ojcowskie spojrzenie Boga, potwierdzające jego pełną godność i bezwarunkową wartość jego życia.

Watykan, 3 grudnia 2019 r

FRANCISZEK

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Według Słowa

2019-12-04 07:07

O. Stanisław Jarosz OSPPE
Niedziela Ogólnopolska 49/2019, str. 25

wikipedia.org

Teksty czytań mszalnych dzisiejszej niedzieli mówią o mnie i o tobie. To ja jestem Adamem, to ja jestem Ewą, to jest nasza historia. Kościół, nasza matka, podaje nam te teksty „dla naszego pouczenia”, jak mówi drugie czytanie.

Nie jest tak, że nasi pierworodni rodzice zgrzeszyli, a my tylko nosimy tego konsekwencje; owszem, jeżeli dziadek przepił młyn, to wnuki go nie odziedziczą. Grzech pierworodny jest „matrycą” każdego grzechu. Każdy z nas przez swój grzech uczestniczy czynnie w grzechu Ewy i Adama. Słuchamy upadłego anioła, który prowokuje: Czy to prawda, że Bóg wam wszystkiego zabrania? Nie możecie jeść ze wszystkich drzew tego ogrodu? Jakby was Bóg kochał, pozwoliłby wam na wszystko. Bóg ciebie nie kocha, ponieważ ci czegoś zabrania. Drugi element tej pokusy jest taki: Ty zadecydujesz, co dla ciebie będzie dobre. Dlaczego masz słuchać Boga, który będzie decydował o tym, co dobre jest dla ciebie? Ty stań w miejscu Boga, ty decyduj, jak będzie wyglądało twoje życie, co przyniesie ci szczęście, co będzie dla ciebie dobre. Przecież liczysz się tylko ty i twoje szczęście.

Efekt grzechu, który polega na odłączeniu się od Boga, powoduje lęk i samotność. Człowiek ucieka i kryje się. Bóg nie przestał go kochać i szuka go. Odłączenie się od Boga powoduje też rozdział między ludźmi. Zaczynają się nawzajem oskarżać, obwiniać, zostaje zburzona jedność i miłość.

Maryja – Nowa Ewa w scenie Zwiastowania daje nam inne pouczenie. To Boga trzeba słuchać bardziej niż wszystkich innych, bardziej niż siebie samego. Bóg kocha mnie najmocniej i On wie, co dla mnie będzie dobre. Ja chcę dobrze, a wychodzi źle. Czynię to, czego nie chcę. Pragnę dobra, a czynię zło, którego nie chcę (por. Rz 7, 19). Maryja uwierzyła Bogu, Jemu zaufała, Jemu była posłuszna. Na słowo posłańca Boga odpowiedziała: „Niech mi się stanie według twego słowa”. Dzięki wierze Maryi Bóg sprawił cud poczęcia naszego Zbawiciela. W Jezusie Chrystusie spełniła się obietnica: „Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie a niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej: ono zmiażdży ci głowę, a ty zmiażdżysz mu piętę”. Chrystus zwyciężył szatana, zmartwychwstał. Maryja i jej potomstwo zmiażdży łeb węża, którym jest diabeł.

Potomstwem Maryi jest lud Boży, Kościół, a więc my wszyscy ochrzczeni i trwający z Jezusem przez modlitwę i życie w łasce uświęcającej mocą przyjmowanych sakramentów.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Szczyrk: modlitwa za ofiary wybuchu gazu

2019-12-08 21:27

rk / Szczyrk (KAI)

W intencji ofiar niedawnej katastrofy, ich bliskich, a także wszystkich, którzy nieśli i wciąż niosą pomoc modlono się 8 grudnia św. w kościele parafialnym w Szczyrku. Wielu uczestników Mszy św. wspominało zmarłych tragicznie sąsiadów i przyjaciół.

Foto-Rabe/pixabay.com

Proboszcz parafii św. Jakuba Apostoła ks. Andrzej Loranc, który przewodniczył liturgii, wyjaśnił, że jest to modlitwa, w której wierni proszą, „by tych, którzy ucierpieli w katastrofie, objąć modlitwą”, a także „prosić o Boże błogosławieństwo dla tych, którzy żyją, a dla tych, którzy odeszli, o życie wieczne”.

„Przychodzimy pełni bólu, smutku, przygnębienia. Przechodzimy też pełni nadziei, jako ludzie wierzący” – dodał i wskazał na Maryję , która stała pod krzyżem swojego Syna. „Ona umiała zawierzyć Bogu. Prośmy o to, abyśmy i my potrafili” – dodał kapłan.

W kazaniu ks. Andrzej Sander wspomniał o jednej z ofiar tragedii, która miała przystąpić w przyszłym roku do I komunii świętej. „Otrzymujecie dziś medaliki z Matką Bożą, a nasza koleżanka Michalina już ją widzi. Jest razem z nią” – tłumaczył obecnym na modlitwie koleżankom i kolegom nieżyjącej dziewczynki.

W wyniku wybuchu gazu, do którego doszło 4 grudnia, pod gruzami domu, należącego do jednej rodziny, zginęło osiem osób, w tym czworo dzieci.

Caritas bielsko-żywiecka poinformowała, że środki finansowe przeznaczone na pomoc dla najbliższych ofiar katastrofy w Szczyrku należy wpłacać na rachunek bankowy diecezjalnej Caritas: 47 1240 1170 1111 0010 6323 0610 z dopiskiem: Pomoc Szczyrk.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem