Reklama

Jan Paweł II

Kto z kim przestaje, takim się staje

– Przygarnął mnie za szyję, zaczęłam płakać. Papież podniósł mi głowę, spojrzał mi w oczy i powiedział: „Kocham cię” – to wspomnienie studentki ze spotkania z Janem Pawłem II na Tor Vergata w Rzymie w 2000 r.

Niedziela Ogólnopolska 25/2016, str. 14-15

[ TEMATY ]

Jan Paweł II

pielgrzymka

Adam Bujak, Arturo Mari/ Biały Kruk

Był szybszy niż agenci ochrony. Wyrwał się z siedzącej na wielkim podium grupy i podbiegł do Jana Pawła II. Prawdziwy sprinter. Po chwili na wielkim telebimie widzieliśmy twarz wzruszonego chłopca, przytulającego się do Papieża.

Nie on jeden podjął skuteczną próbę dotarcia do Ojca Świętego. Udało się to także argentyńskiej studentce Angeles z Buenos Aires. „W ramionach Papieża poczułam się jak w niebie – powie później. – Przygarnął mnie za szyję, zaczęłam płakać. Papież podniósł mi głowę, spojrzał mi w oczy i powiedział: «Kocham cię»”.

Czuwanie dobiegało końca. Ojciec Święty zakończył medytację, ale najwyraźniej nie miał zamiaru rozstać się z młodzieżą. Spodobała mu się śpiewana przez chór pieśń, wyciągnął ramiona i siedząc w fotelu, zaczął nimi poruszać w rytm melodii.

Reklama

– Co teraz zrobimy? – zapytał, gdy śpiewy ucichły. – Już prawie jedenasta.

Entuzjazm. Wszyscy w lot pojęli, że stary Papież, który o tej porze powinien udać się na spoczynek, wcale nie ma zamiaru rezygnować z dobrej zabawy. A ta zapowiadała się znakomicie – program przewidywał pokaz sztucznych ogni.

Muzyka, śpiew i strzelające w niebo race przypadły papieżowi do gustu. Wskazywał na wykwitające na niebie świetliste gwiazdy w setkach bajecznych kolorów i wybijał rytm śpiewanych piosenek, stukając dłonią o oparcie fotela.

Reklama

Wszyscy – i młodzież, i biskupi, i chyba także dziennikarze, wśród których się znajdowałem – ulegli atmosferze radości, która zapanowała na całej ogromnej przestrzeni wokół Uniwersytetu Tor Vergata. Jan Paweł II najwyraźniej znowu miał ochotę coś powiedzieć. Przysunął się do mikrofonu.

– Z kim przestajesz, takim się stajesz! – usłyszeliśmy polskie słowa.

Na chwilę zapanowała konsternacja. Polacy stanowili w tej rzeszy zaledwie kilkudziesięciotysięczną garstkę. Reszta nie zrozumiała papieskich słów.

– Polacy wam przetłumaczą – odezwał się Jan Paweł II, ale za chwilę sam postanowił przełożyć na włoski to powiedzenie:

– Vuol dire: se vivi con i giovani, dovrai diventare anche tu giovane. Cosi ritorno ringiovanito... Chciałem powiedzieć: jeśli żyjesz pośród młodych, to musisz stać się również młody. Dlatego odjeżdżam stąd odmłodzony. Pozdrawiam was wszystkich, a szczególnie tych, którzy stoją z tyłu w ciemności i nie mogą nic zobaczyć. Ale nawet jeśli nie mogli tego zobaczyć (chodziło o pokaz sztucznych ogni – przyp. aut.), to z pewnością słyszeli te „rakiety”. Te „rakiety” zdobyły Rzym i Rzym tego nigdy nie zapomni!

Słowo ciałem się stało

Wczesnym rankiem w niedzielę 20 sierpnia papież Jan Paweł II wsiadł do windy w swojej letniej rezydencji w Castel Gandolfo. Tuż za nim wszedł ks. prof. Tadeusz Styczeń, uczeń Karola Wojtyły i jego następca na Katedrze Etyki Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.

Ks. Styczeń nie mógł się oprzeć i zapytał:

– Ojcze Święty, tam, na Tor Vergata, czekają dwa miliony młodych ludzi. Co Ojciec Święty o nich myśli?

Jan Paweł II uśmiechnął się.

– A cóż ja mogę myśleć? Będziemy się razem modlić, a po drodze to nawet możemy sobie jeszcze zaśpiewać.

I zanucił: „Legiony to żołnierska nuta”.

W znakomitym nastroju wsiadł do śmigłowca. Za kilkadziesiąt minut miał zobaczyć dwumilionową rzeszę młodych oczekujących na mszę św. zamykającą XV Światowy Dzień Młodzieży.

Zainicjowana w połowie lat 80. ubiegłego wieku wędrówka zatoczyła swoisty krąg.

W Niedzielę Palmową 1984 r. Papież zaprosił młodzież do Wiecznego Miasta z okazji kończącego się jubileuszowego roku odkupienia (1950 lat od śmierci i zmartwychwstania Chrystusa). Papież ofiarował wtedy młodym ludziom zwykły drewniany krzyż.

Ten krzyż pokonał imponujący szlak, równy dwukrotnemu okrążeniu Ziemi, widziało go kilkadziesiąt milionów ludzi. Przyszedł rok 2000, a z nim Jubileusz Młodych. Słowa z Prologu Ewangelii według św. Jana – najmłodszego z Apostołów – „Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas” (1, 14) – nabrały w Rzymie niezwykłej wymowy. 20 sierpnia na terenie uniwersytetu Tor Vergata zebrała się ogromna rzesza młodych ludzi.

Nic dziwnego, że na zakończenie Mszy św. Papież powiedział:

– Dziękuję serdecznie wam wszystkim, którzy wzięliście udział w XV Światowym Dniu Młodzieży. Wszystkim! Wszystkim! Nie wiem ilu, ale wszystkim! Dziękuję z całego serca! A jakże nie podziękować także Tor Vergacie? Dzięki i tobie! Dzięki za gościnne przyjęcie w kolejnych dniach, zwłaszcza wczoraj i dzisiaj. Pozdrawiam wreszcie tak licznych tutaj kardynałów i biskupów, kapłanów, zakonnice i zakonników, wychowawców i was, młodzi z całego świata, „radości i chwało moja!” (Flp 4, 1).

Będzie, jak miało być

Usłyszeli pisk opon i głuche uderzenie.

– Ciocię zabili! – krzyknął Krzysztof.

Magda leżała na środku ulicy. Stanisław Rybicki podbiegł do niej i pochylił się.

– Magda, jeśli mnie słyszysz, żałuj za grzechy, żałuj za grzechy – powiedział.

Jego żona, Danuta, gorączkowo wystukiwała numer pogotowia. Przyjechało bardzo szybko, zabrało Magdę i ich syna, Krzysia, który był w szoku.

– Zadzwonię jeszcze do bp. Dziwisza – powiedziała Danuta.

Nie dodzwoniła się jednak.

– Dochodziła północ, nic dziwnego, że nikt nie odbierał – wspomina. – Zadzwoniliśmy następnego dnia o szóstej rano ze smutną wiadomością, że Magda zginęła w wypadku samochodowym. Ksiądz biskup przekazał informację Wujkowi, który zadzwonił do nas i jeszcze tego samego dnia spotkał się z mężem Magdy.

Wujek – Jan Paweł II – tydzień po wspaniałym Jubileuszu Młodych miał się spotkać z całym Środowiskiem – grupą dawnych przyjaciół z duszpasterstwa akademickiego, towarzyszami wypraw turystycznych i spływów kajakowych, którzy tydzień po Światowym Dniu Młodzieży zjechali do Rzymu. Przyjechali całymi rodzinami – trzy pokolenia kajakarzy – dziadkowie, dzieci i wnuki, aby razem z Papieżem modlić się, śpiewać i wspominać dawne czasy. Wśród nich byli Magda i Andrzej. Magda pochodziła z Wadowic, jej mama chodziła do gimnazjum w tym samym czasie co Karol Wojtyła. Zmarła, gdy dziewczynka miała zaledwie osiem lat. U babci Magdy odbywały się prymicje przyszłego Papieża.

– On bardzo ją hołubił, bo przecież była sierotą po przyjaciołach – mówi Danuta Rybicka. – A tu taki cios, na dzień przed naszym spotkaniem. Zastanawialiśmy się, co robić w takiej sytuacji. Czy wszystko odwołać? Wujek powiedział wtedy: – Będzie tak, jak miało być – Magda będzie z nami.

W niedzielę 27 sierpnia pojechali do Castel Gandolfo na „Anioł Pański” z Papieżem. Zabrali ze sobą wiosło. Papież to zauważył:

– Pozdrawiam moje Środowisko, na które czekałem tak długo – powiedział po polsku. – Jak wiele mogłoby opowiedzieć to wiosło. Jak wiele szczęśliwych wspomnień, ale również wiele smutnych. Dziękuję, że przyjechaliście, i dziękuję za to wiosło. Ileż by powiedzieć, ile radości, ale i ile smutku. 22 lata temu wypuściłem to wiosło z rąk, aby wziąć w ręce inne.

– Niegdyś w Krakowie była to garstka ludzi, którzy zebrali się wokół interesującego kapłana – mówił mi później śp. ks. prof. Tadeusz Styczeń. – On tym studentom czymś imponował, czymś, co trudno było wyrazić. Tak samo i mnie on czymś imponował. Kiedy mój prowincjał powiedział, że mam możliwość studiować dalej, to zdecydowałem się iść do Lublina, ponieważ on tam miał wykłady. W podobny sposób gromadziła się młodzież tego tzw. krakowskiego Środowiska. To, co widzieliśmy na Tor Vergata, to jest to samo, tyle że wielokrotnie pomnożone. Powiedziałbym, że Ojciec Święty promieniuje swoją siłą na młodzież i równocześnie, kontaktując się z nią, jest napromieniowany jej siłą. Jezus mówi: „Gdzie dwu lub trzech jest zgromadzonych w imię moje, tam i Ja jestem” (por. Mt 18, 20). A tam były dwa miliony. To było zwielokrotnione doświadczenie obecności Jezusa w tych wszystkich ludziach. Jednoczył ich Ktoś Jeden, z tym że tym lustrem prawie przezroczystym na Tego Kogoś jest właśnie on, sługa sług Bożych.

Na Tor Vergata Jan Paweł II mówił m.in.: – On kocha każdego z nas w sposób osobisty i jedyny w konkretnym życiu każdego dnia: w rodzinie, wśród przyjaciół, w studiach i w pracy, w wypoczynku i rozrywce. Kocha nas, kiedy napełnia świeżością dni naszej egzystencji, i także wówczas, gdy w godzinie cierpienia dopuszcza, by przyszedł na nas czas próby. Również bowiem przez najcięższe doświadczenia daje nam słyszeć swój głos.

Słowa te nabrały smutnej aktualności tydzień po Jubileuszu Młodych. W poniedziałek 28 sierpnia Wujek odprawił Mszę św. w intencji Magdy. Potem na dziedzińcu papieskiej rezydencji ułożyli ognisko, a obok postawili kajak, który przywieźli z Polski. Jak za dawnych lat zaśpiewali:

Szumi Albano i słońce grzeje,
Ojciec Święty jest wśród nas,
Opowiada starodawne dzieje,
Wspominamy kajakowania czas.

2016-06-15 11:44

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

To już jutro w TVP1 - Koncert „ABBA OJCZE – pielgrzymi śpiewają ulubione piosenki Jana Pwała II”

2020-08-13 16:17

[ TEMATY ]

Jan Paweł II

Jasna Góra

koncert

TVP

pielgrzymi

Biały Kruk/Adam Bujak, Arturo Mari

14 sierpnia o godz. 21:00 TVP1 zaprasza na wyjątkowe widowisko muzyczne poświęcone Papieżowi Janowi Pawłowi II. Na scenie pod batutą  Piotra Rubika, wystąpi plejada polskich gwiazd m.in.: zespół Pectus, Katarzyna Cerekwicka i Halina Mlynkova. Koncert poprowadzą Rafał Brzozowski i Piotr Rubik.

W piątek, 14 sierpnia na jasnogórskich błoniach spotka się grono radośnie modlących się wiernych. Będzie to finał czasem kilkunastodniowego wysiłku, jakim jest pielgrzymka na Jasną Górę. Dla zmęczonych pielgrzymów nagrodą będzie wyjątkowy koncert, podczas którego razem z artystami, wspaniałą orkiestrą i znakomitym dyrygentem wspólnie zaśpiewają pieśni i piosenki.

 

Na scenie zobaczymy m.in.: Rafała Brzozowskiego, Annę Wyszkoni, zespół Pectus, Halinę Mlynkovą, Katarzynę Cerekwicką, Łukasza Zagrobelnego, Sargisa Davtyana, Darka Malejonka oraz zwyciężczynię „Szansy na sukces” Aleksandrę Nykiel i znanego z programu „The Voice of Poland”  Filipa Lato.

 

Na jasnogórskich błoniach usłyszymy „Barkę”, „Abba Ojcze”, ale też piosenki, które powstały na kanwie polskich i zagranicznych przebojów np. „Pielgrzymkowe Despacito - Nie tak szybko”. Nie zabraknie przebojów z repertuaru Piotra Rubika np. „Niech mówią że…”

 

Koncert „Abba Ojcze – Pielgrzymi śpiewają ulubione piosenki Jana Pawła II” 14 sierpnia o godz. 21:00 TVP1.
CZYTAJ DALEJ

Ks. Gremza dla KAI: na Białorusi modlimy się o nawrócenie rządzących i zaprzestanie prześladowań

2020-08-13 14:14

[ TEMATY ]

Białoruś

PAP/EPA/Toms Kalnins

Modlimy się o nawrócenie naszych władz, o powstrzymanie przemocy i represji społecznych. O pojednanie. Tak, aby ludzie przestali żyć w ciągłym zastraszeniu, w panice, w bezsilności - mówi w rozmowie z KAI ks. Antoni Gremza, wicekanclerz grodzieńskiej kurii i duszpasterz młodzieży.

Dorota Abdelmoula (KAI): Jak wygląda sytuacja w Grodnie dziś, kilka dni po wyborach, kiedy coraz więcej mediów mówi o tym, że zamieszki na Białorusi się kończą?

Ks. Antoni Gremza: Żyjemy w strachu, w panice. Ludzie w większych miastach boją się nawet wyjść na ulicę, boją się iść wieczorem do kościołów, nawet do tych, położonych w centrum miasta. Wszystko dlatego, że wciąż mają miejsce łapanki, pobicia, aresztowania. Napadani są np. ludzie wychodzący z kościoła. Jednak ci najodważniejsi wciąż przychodzą na Msze, nabożeństwa i wieczorne adoracje. Modlimy się o nawrócenie naszych władz, o powstrzymanie przemocy i represji społecznych. O pojednanie. Tak, aby ludzie przestali żyć w ciągłym zastraszeniu, w panice, w bezsilności. Bo dziś naprawdę większość ludzi się wycofała i boi się wyjść wieczorem z domów.

KAI: Kto pada ofiarą tych represji?

Ks. A. G: Zarówno oddziały OMON-u, jak i wojskowi łapią cywili. Są też „przebierańcy”, funkcjonariusze bez mundurów. Dla nich „wrogiem” jest każdy, kto znajdzie się na ulicy, albo np. wychodzi z kościoła. Czasem trudno jest wytłumaczyć, że cywil, który spaceruje, idzie na Mszę czy do swoich zajęć nie ma wrogich zamiarów. Służby nie przyjmują żadnych argumentów.

Ostatnio zaatakowano np. ludzi, którzy wychodzili z Mszy w parafii katedralnej w centrum miasta. Musieli uciekać z powrotem do katedry. Potrzebna była interwencja księży, którzy wyszli przed kościół i prosili, by nie bito ludzi. Tłumaczyli, że to wierni, którzy byli na Mszy i chcą wrócić do domów.

KAI: Czy Kościół jest szczególnie atakowany?

Ks. A. G.: Nie, potencjalnym celem jest każdy. Każdy cywil jest wrogiem i zagrożeniem dla „systemu”. Może nawet do księży w sutannach na razie mają jeszcze jakiś dystans i ich nie biją, ani nie aresztują. Ale arogancja jest wszędzie, a służby są wyćwiczone w niszczeniu ludzi.

KAI: Czy przed wyborami rzeczywiście mieliście nadzieję, że wynik może być inny?

Ks. A. G.: Nadzieja pojawiła się wraz z pojawieniem się kandydatki opozycyjnej. Ludzie rzeczywiście uwierzyli, że zmiany są możliwe. Ale kiedy ogłoszono wstępne wyniki wyborów, stało się jasne, że to fikcja, że doszło do manipulacji głosami. Takie potraktowanie ludzi, nieliczenie się z nimi, wywołało ogromne oburzenie. Dziś, czyli w czwartek, zaczęły strajkować największe zakłady w Grodnie.

KAI: Na ile cała sytuacja jest dla Was zaskoczeniem, a w jakim stopniu domyślaliście się, że może dojść do takich zamieszek i represji?

Ks. A. G.: Ludzie od dawna nosili w sercach niezadowolenie, które teraz znalazło ujście w protestach. Te protesty są dziś bezlitośnie tłumione, aby zdusić każdy przejaw wolności. Owszem, wiele można było przewidzieć, ale teraz w ludziach wzrosła świadomość, że mają swoje prawa: do wolności, do obrony swojego głosu. I z tym prawem do wolności toczy się teraz walka.

KAI: Wprawdzie władze Polski szybko zareagowały i zaczęły się upominać na arenie międzynarodowej o poszanowanie praw Białorusinów, ale pojawiły się też zarzuty, że takie apele należało kierować jeszcze przed wyborami. Czy, patrząc z Księdza perspektywy, zareagowaliśmy zbyt późno?

Ks. A. G.: Nie jestem politykiem, więc trudno mi te działania polityczne oceniać. choć ten problem musi zostać rozwiązany wewnątrz. Naród sam musi się wyzwolić. Niemniej jednak głosy solidarności z zewnątrz i duchowe wsparcie są bardzo ważne, podobnie, jak świadomość że opinia publiczna jasno jest po stronie tych, którzy są krzywdzeni. Tym bardziej, że ludzie jednogłośnie domagają się dziś nowych wyborów, wolnych, demokratycznych i o to się modlą. A także o to, by rządzący zaczęli z nimi rozmawiać, zamiast ich prześladować.

KAI: Czy te strajki, protesty, postulaty mogą według Księdza przynieść jakieś owoce?

Ks. A. G.: Czas pokaże. Na razie agresja jest wielka, nie do opanowania. Modlimy się nie tylko o to, aby zaprzestano przemocy wobec obywateli, ale też aby oni nie odpowiadali agresją. O to apelowali z resztą ostatnio abp Kondrusiewicz i bp Budkiewicz z Witebska. Nie chcemy, żeby doszło do zemsty za zemstę. Ludzie się trzymają, ale nie wiadomo, na jak długo starczy im sił.

KAI: Abp Kondrusiewicz zaapelował w ostatnich dniach o utworzenie „okrągłego stołu” i pokojowych rozmów o przyszłości kraju – na ile, według Księdza, ta prośba może nakłonić władze Białorusi do zmiany prowadzonych działań?

Ks. A. G.: Trudno powiedzieć… trudno, żeby Kościół katolicki mógł być mediatorem w tych sprawach, nawet jeśli rządzący muszą się z nami liczyć. Bardziej Cerkiew Prawosławna, ale ta jest po stronie władz.

KAI: A jak wygląda dziś codzienne życie duszpasterskie w Kościele katolickim na Białorusi? Najpierw w cieniu pandemii, teraz – trwających zamieszek?

Ks. A. G.: Przede wszystkim, staramy się nieść pod strzechy nadzieję i pociechę, że miłość jest mocniejsza od nienawiści. Bo ludzie, jak mówiłem, są dziś przestraszeni i załamani. Wielkie poczucie odpowiedzialności za kraj jest też w młodych ludziach. To oni proszą nas księży o modlitwę. Na przykład wystąpili do biskupa z prośbą o codzienną adorację na terenie całej diecezji i rzeczywiście odważnie przychodzą, modlą się. Są wyczuleni na prawdę.

Tak więc Kościół żyje, modli się, choć wierni, którzy przychodzą, nie są tak liczni, jak przed pandemią. U nas kościoły nie zostały zamknięte z powodu koronawirusa. Wszyscy wierni, którzy czuli się zagrożeni do dziś mają możliwość skorzystania z dyspensy od niedzielnej Mszy św., ale ci odważni cały czas przychodzili i przychodzą. Zachowują dystans, noszą maseczki. Walczymy modlitwą i wszystkimi możliwymi środkami bezpieczeństwa.

Uczymy też naszych wiernych, że trzeba żyć w prawdzie. Przy okazji wyborów apelowaliśmy do członków komisji wyborczych, by nie fałszowali wyników, by prawidłowo liczyli głosy, przypominaliśmy, ze oszustwo jest grzechem ciężkim.

KAI: Co może dziś zrobić Kościół w Polsce i na świecie, by Wam pomóc, by nie przechodzić obojętnie?

Ks. A. G.: Na pewno na pierwszym etapie potrzebne są modlitwa i publiczne wsparcie poszkodowanych. Władza nie liczy się z wyrazami wsparcia, ale ważne, żeby wiedziała, ze opinia publiczna jest po stronie obywateli. Nasi mieszkańcy są bardzo solidarni i to rodzi wiele dobrych gestów. Sami starają się zbierać środki, by pomóc poszkodowanym, którzy potrzebują leczenia, ale też muszą spłacić ogromne mandaty, jakie otrzymali. Powstał specjalny fundusz, który obywatele sami próbują zasilać swoim wkładem. I to chyba tyle, na razie więcej nie da się zrobić.

KAI: Pamiętam spotkanie Rady Konferencji Biskupich Europy, które kilka lat temu odbyło się w Mińsku. Wydaje mi się, ze wówczas w zachodnich mediach nie wybrzmiały za bardzo rzeczywiste wyzwania Kościoła na Białorusi, ale raczej podkreślano atmosferę dobrej współpracy z rządzącymi i wzajemnej serdeczności…

Ks. A. G.: Rzeczywistość zewnętrzna bardzo różni się od układów wewnętrznych. Na pewno patrząc na tę zewnętrzną formę układy między państwem a Kościołem są dobre, ale Kościół nie może wpływać na kwestie społeczne, czy polityczne. Ma bardzo ograniczone prawo głosu. Mamy rozdział państwa od Kościoła, który sprawia, że nie mamy wpływu na sytuację, możemy wspierać naszych wiernych tylko duchowo i w ramach działalności duszpasterskiej wewnątrz kościelnych murów.

Trudno oderwać rzeczywistość Kościoła od państwa. Zmiany społeczne wpływają na Kościół, wymagają od nas odpowiedzi, niesienia wsparcia i nadziei wiernym, wychowywanie ich w duchu godności, aby o niej pamiętali i jej nie zatracali, nie rezygnowali z niej. Na razie jakoś się udaje.

KAI: Dziękuję za rozmowę.

CZYTAJ DALEJ

Papież spotkał się z prefektem apostolskim w Mongolii

2020-08-13 20:21

[ TEMATY ]

papież Franciszek

prefekt

Mongolia

PAP

Papież Franciszek przyjął na audiencji wyświęconego kilka dni temu na biskupa o. Giorgia Marengo, prefekta apostolskiego w Mongolii. We wrześniu, jeśli normy antypandemiczne na to pozwolą, wróci on do tego azjatyckiego kraju, w którym od 17 lat pełni posługę.

„Ponieważ wspólnota katolicka jest maleńka, bardzo ważne jest, aby troszczyć się o jak najlepsze relacje w władzami świeckimi. Trzeba kontynuować współpracę oraz wzajemną pomoc, które już istnieją. Także dlatego, że dla mojego poprzednika było to bardzo ważne. Istotne jest zwrócenie szczególnej uwagi na dialog międzyreligijny, zważywszy na to, że Mongolia jest krajem, który religijne punkty odniesienia znajduje przede wszystkim w buddyzmie i szamanizmie. Ważne jest dalsze tworzenie braterskich mostów relacji z przedstawicielami innych wyznań –uważa bp Marengo. – A więc dialog międzyreligijny, bliskość wobec biednych, najmniejszych, osób cierpiących w społeczeństwie. Podkreśliłbym również znaczenie pogłębienia kulturowego, czyli historii i tradycji, tożsamości kulturowej Mongołów, którzy mają wiele do powiedzenia i do ofiarowania reszcie ludzkości oraz pogłębienia wymiaru duchowego. Ludzi w Mongolii cechuje wielka wrażliwość i szczególnie ci, którzy przyjęli już wiarę chrześcijańską potrzebują uczynić ją bardziej swoją. Mówimy zatem o głębi, o autentyczności podążania w wierze, o szkole ciągłej modlitwy, aby ludzie mogli kroczyć łatwiej i pogodniej swoją drogą.“

Vatican News

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję