Reklama

Polska

Czujemy się piękne!

Niedziela Ogólnopolska 25/2016, str. 36-39

[ TEMATY ]

wywiad

rozmowa

stacja7.pl/Marcin Jończyk

S. Anna Maria Pudełko, apostolinka

MILENA KINDZIUK: – Jaki byłby Kościół bez kobiet? Niepełny? Uboższy? A może lepszy, mniej rozgadany?

ANETA LIBERACKA: – Nie byłoby Kościoła bez kobiet, podobnie jak nie byłoby Kościoła bez mężczyzn.
S. ANNA MARIA PUDEŁKO AP: – Kościół bez kobiet byłby uboższy o połowę!
ANETA: – Zostaliśmy tak stworzeni, że tylko razem stanowimy całość. Mamy inną wrażliwość, inne role i dlatego tak pięknie się uzupełniamy. Czego mężczyźni nie dodziałają, to kobiety domodlą. W Kościele jesteśmy – powinniśmy być – jak Maryja i Józef, On – buduje ten dom, Ona – buduje w nim miłość.
S. ANNA MARIA: – Bóg zechciał nas stworzyć jako mężczyzn i kobiety, abyśmy się wzajemnie uzupełniali i wspierali. Papież Franciszek powiedział do sióstr zakonnych, kiedy zadały mu to samo pytanie: Wyobraźcie sobie Wieczernik bez Maryi – tym byłby Kościół bez kobiet konsekrowanych. Myślę, że spokojnie możemy to rozszerzyć na wszystkie kobiety w Kościele. Jeśli mężczyzna, kapłan, biskup, jako pasterz gromadzi i jednoczy wspólnotę, poucza ją i prowadzi, to kobieta, podobnie jak Maryja, tworzy wspólnotę: buduje więzi, stwarza klimat rodzinności, otwiera drogi współpracy, przebaczenia i pojednania.

– To właśnie kobieta najlepiej pomaga rozwiązywać konflikty...

stacja7.pl/Marcin Jończyk

Aneta Liberacka – żona, matka i szefowa Stacji7 – multimedialnego magazynu dla ludzi, którzy chcą rozmawiać o religii

– Gdy więc kobieta dobrze zajmie swoje miejsce, jest nie do zastąpienia?

ANETA: – Każdy człowiek jest jedyny i niezastąpiony. Oczywiście, nigdy nie da się wymieszać ról, choć współczesny świat próbuje nam udowodnić coś odwrotnego. Nie ma możliwości, by kobiety stały się jak mężczyźni i odwrotnie. Zostaliśmy stworzeni tak, byśmy się uzupełniali. Po to Pan Bóg stworzył nas mężczyzną i kobietą, byśmy realizowali inne zadania.
S. ANNA MARIA: – Tak, kobieta jest nie do zastąpienia! Podobnie jak mężczyzna!

– Teraz pytanie tylko do Siostry: pomaga Siostra ludziom młodym odkrywać sens życia i powołanie, by jak najpiękniej mogli przeżywać swoje życie. Dlaczego to takie ważne?

S. ANNA MARIA: – Jako siostry apostolinki pomagamy młodym dziewczynom i chłopakom znaleźć odpowiedzi na najważniejsze w życiu pytania: Kim jestem? Jaki sens ma moje życie? Kim chcę być? Jak chcę przeżyć moje życie? Do czego zaprasza mnie Bóg, któremu zależy na moim szczęściu? Bo odkryć powołanie to odkryć moją jedyną i niepowtarzalną drogę szczęścia! Jeśli młody człowiek nie odpowie na te pytania, ryzykuje nieszczęśliwe życie. Chcę tu zaznaczyć, że szczęście nie oznacza życia bez problemów, wręcz przeciwnie. Szczęście to zdolność twórczego rozwiązywania problemów, które niesie życie, i czynienia tego razem z Bogiem.

– Aneto, czy jako matka też czynisz to samo wobec swoich dzieci?

ANETA: – Dokładnie teraz jest to moja wielka troska. Moje dzieci są właśnie w wieku wyborów. Troską każdego rodzica jest to, żeby jego dziecko było szczęśliwe. Dlatego to jest takie ważne, by dobrze rozpoznały swoją drogę. Staramy się więc najlepiej, jak potrafimy, pomagać im w tych poszukiwaniach, pokazywać możliwości, rozmawiać o tym. Wierzę, że dobrze rozpoznają swoje powołanie, swoją drogę i będą pewnie nią iść. Bardzo pomagają nam w tym m.in. działania prowadzone przez s. Anię i inne osoby w Kościele. Myślę, że bez wiary, bez oddania tych spraw Panu Bogu byłoby nam bardzo ciężko. Staramy się więc dać dzieciom przede wszystkim Pana Boga, dać tę pewność, że nigdy nie są same.

– Siostro Aniu, czy chciała Siostra wyjść za mąż?

S. ANNA MARIA: – Oczywiście! Marzyłam o „szalonej” rodzinie z piątką dzieci! Potem, kiedy osobiście poznałam Jezusa, odkryłam, że z Nim i dla Niego chcę przeżyć całe życie. I mam teraz wielką rodzinę z niezliczoną liczbą duchowych dzieci!

– A Ty, Aneto, pragnęłaś być zakonnicą?

ANETA: – Od zawsze chciałam być żoną i mamą, mieć dużo dzieci. Chciałam mieć dom, w którym zawsze będzie dużo ludzi, będzie się działo. Teraz lubię czasem zanocować u sióstr, pobyć chwilę w ciszy.

– Jesteście zatem na swoim miejscu?

ANETA: – Ja chyba nawet bardziej, niż marzyłam. Jestem naprawdę szczęśliwa i mam więcej, niż kiedykolwiek sobie wyobrażałam. Często zastanawiam się, czym sobie na to wszystko zasłużyłam.
S. ANNA MARIA: – Tak! Czuję się na swoim wymarzonym miejscu, szczęśliwą i w pełni zrealizowaną kobietą, która cała należy do Boga! Przy czym trzeba pamiętać, że są różne powołania kobiety: oprócz zakonnego i małżeńskiego także misyjne oraz kobiety świeckiej mającej wypełnić jakieś zobowiązanie w świecie.
ANETA: – S. Ania mawia też, że każda kobieta została powołana do macierzyństwa. My mamy w sobie tę niegasnącą chęć dzielenia się miłością, dawania miłości. Jeśli nie realizuje się tego w małżeństwie lub w zakonie, czyni się to na inne sposoby. Wypełnia się swoją misję macierzyńską w świecie, w różnych działalnościach i wszędzie tam, gdzie jest potrzebna. Takich miejsc jest ogrom. Znam taką jedną „Mamę” z Jeevodaya – ośrodka dla trędowatych w Indiach, panią dr Helenę Pyz, która realizuje swoje macierzyństwo jak mało kto. Często uczę się od niej, jak być matką.
S. ANNA MARIA: – Powołanie misyjne mogą przeżywać kapłani, osoby konsekrowane, ale też osoby świeckie. Są małżeństwa albo samotne kobiety, które po przygotowaniu wyjeżdżają na misje jako katecheci, lekarze, pielęgniarki, nauczyciele itp. Można też zaangażować się dla dobra Kościoła i społeczeństwa, pozostając osobą niezamężną, żyjąc darem chrztu świętego, który sam w sobie konsekruje nas dla Boga jako Jego umiłowane córki.

– Kobieta wnosi w świat Boże piękno, bezwarunkową miłość, wrażliwość na drugiego człowieka – mówi s. Anna Maria w Stacji7. Czy czujecie się piękne?

ANETA: – Myślę, że im jestem starsza, tym bardziej czuję się piękna. Mam coraz większą świadomość, co tym pięknem jest. Kiedy jest się młodym, bardziej myśli się o pięknie jako o urodzie. Kiedyś miałam kompleksy. Teraz myślę sobie, że jestem dokładnie taka, jaka powinnam być. To właśnie taką stworzył mnie Pan Bóg, bym dokładnie taka wypełniała swoje powołanie. Myślę, że jestem piękna w sam raz. Utwierdza mnie w tym moim pięknie każde: „mamo, dzisiejszy obiad to po prostu dzieło sztuki”, „Mamo, młodo wyglądasz w tej sukience”, „kochanie, z każdym dniem jesteś coraz piękniejsza”. Tak, czuję się piękna.
S. ANNA MARIA: – Tak, czuję się piękna, bo stworzył mnie sam Autor piękna w świecie! Stawiam sobie pytanie, co jest moim pięknem, aby przez nie służyć Bogu i światu. Piękno jest darem wypływającym z duszy kobiety, to jej zdolność przyjmowania i ofiarowywania miłości.

– Jesteście kobietami łagodnymi? Jeżeli tak – to w jakim sensie? Co to znaczy być łagodną zakonnicą, łagodną matką?

ANETA: – Wiele napięć wynika z tego, że w domu brakuje łagodności matki. Wzorem łagodności jest Maryja. Marzę o tym, by być jak Ona. Pocieszam się czasem, usprawiedliwiam, że Ona też czyniła Jezusowi wyrzuty, kiedy zginął i nie mogła Go znaleźć, no ale prawda jest taka, że daleko mi do łagodności Maryi. Pracuję jednak mocno nad tym i wierzę, że idę w dobrą stronę. Łagodność jest bardzo potrzebna. Przyglądam się często koleżankom, młodszym i starszym, i staram się od nich uczyć, jak to robić, by być łagodną matką.
S. ANNA MARIA: – Dla mnie łagodność nie jest naiwnością czy byciem „mięczakiem”. Ewangeliczna łagodność jest stanowcza. Wciąż uczę się być stanowczo-łagodna, aby nie używać przemocy i nie dominować nad drugim. Staram się to osiągać przez słuchanie, dialog i jasne wyznaczanie granic.

– Odniosę się do słów s. Anny Marii, że rozpoznać dar własnej kobiecości to stawać się jak Maryja. Co to oznacza dla Was w praktyce?

ANETA: – W Maryi każda z nas odnajdzie siebie. Nie ma takiej sytuacji w naszym życiu, której nie przeżyłaby Maryja. Wystarczy tylko dobrze się Jej przyjrzeć i brać z Niej przykład. Wspomniałam o łagodności i spokoju. Jest to też pokora, której często w różnych sytuacjach nam brakuje, ale jest także ogromna wiara w siebie, w swoje możliwości i wielka siła. Chęć pomocy, otwartość i wrażliwość na drugiego człowieka. Jest wreszcie dla mnie ogromnie ważna relacja z Józefem. Maryja jest Mistrzynią życia małżeńskiego. Moim zdaniem, żaden poradnik nie powie tyle o życiu małżeńskim, co kilka zdań w Biblii dotyczących relacji Maryi z Józefem: pokorna, nierozgadana, pozwalająca działać, potrafiąca zdać się na niego, a jednocześnie biorąca sprawy w swoje ręce. Ta Kobieta jest niesamowita, jest w Niej wszystko, co najlepsze. Chcę być dokładnie taka jak Ona.
S. ANNA MARIA: – To przyjaźń z Maryją! Ona jest dla mnie najwspanialszą Mamą, najbliższą Przyjaciółką, cudowną Inspiratorką! Poznaję Maryję przez słowo Boże i modlitwę różańcową, którą bardzo kocham. Dla mnie Różaniec to pójście z Maryją na spacer, wzięcie za rękę i prośba: „Opowiedz mi o sobie i o Jezusie”! I opowiada!

– Nagrania s. Anny Marii w Stacji7 robią prawdziwą furorę. Dlaczego akurat kobieta jest tam w centrum zainteresowania?

ANETA: – Młodym dziewczynom bardzo brakuje dziś dobrych wzorców. Maryja niewątpliwie takim wzorcem jest, jednak z różnych powodów często jest postrzegana albo jako naiwne dziewczę nie na te czasy, albo jako królowa w pozłotkach, daleka i nierealna, i ten obraz zasłania nam to, jaka jest naprawdę. Zależało nam więc, by przybliżyć trochę Maryję i pokazać, że jest taka jak my. Zwyczajna, borykająca się z codziennymi problemami, kochająca, realna. W centrum zainteresowania jest kobieta, ponieważ to właśnie do kobiet kierujemy propozycję (choć chętnie oglądają też panowie), by zaprzyjaźniły się z Maryją i odkryły, że w każdej sytuacji może być wzorem, można się w Niej przeglądać i zobaczyć samą siebie.
S. ANNA MARIA: – Chciałyśmy przybliżyć postać Maryi i tę modlitwę dziewczynom i młodym kobietom, aby z jednej strony zachwyciły się Nią jako Matką i Przyjaciółką, a z drugiej – zachwyciły się darami, które Bóg złożył w każdej kobiecie. Tytuł prezentowanego w Stacji7 cyklu „Taka jak Ty” mówi, że każda z nas może się stawać coraz bardziej taka jak Maryja, a jednocześnie odkrywać, że Maryja jest taka jak ona!

– S. Anna lubi powtarzać, że kobieta musi wciąż odkrywać zasoby, które Bóg złożył w każdej z nas. Jak te same zasoby może wykorzystać zakonnica, a jak szefowa Stacji7?

ANETA: – Czasem w życiu bywa tak, że sami jesteśmy zaskoczeni, iż przychodzą jakieś sytuacje, a my po prostu sobie z nimi radzimy. Kiedyś pewien ksiądz powiedział, że on już trochę boi się marzyć, bo wszystko, o czym pomyśli, Bóg mu daje. Wszystko zależy właśnie od tego, jak podchodzimy do życia. Jeśli żyjemy świadomością, że mamy w sobie pokłady Bożej miłości i nieograniczone możliwości, to natychmiast zdajemy sobie sprawę z tego, że nie ma rzeczy niemożliwych. Ważne, żeby nam się chciało. Ważne, żeby szukać w życiu swojej drogi, by nie „przespać” życia. Zapytałaś mnie jako szefową Stacji7, więc odpowiem, że sam portal jest dowodem, iż włożone w nas przez Pana Boga zasoby czasem stanowią zaprzeczenie wszelkich zasad fizyki, socjologii, marketingu, rynku itp. Zdaniem wielu obserwatorów, miało się to nie udać. Kolejny portal religijny? Co to za pomysł? – mówili ludzie. Tymczasem z roku na rok, z miesiąca na miesiąc jest nas, tzn. odbiorców Stacji7, coraz więcej i robimy coraz to nowe rzeczy. Stacja7 to już nie tylko portal, ale też cała społeczność, która zna się i wirtualnie, i realnie; mamy już nawet związki małżeńskie zawarte dzięki Stacji7 i są już dzieci. Myślę, że największy zasób, którym obdarzył Pan Bóg mnie samą, to wiara w to, że wszystko, co dobre, jest możliwe.
S. ANNA MARIA: – To, co otrzymałyśmy w „pakiecie startowym” od Boga, jest takie samo dla każdej kobiety i od nas zależy, jak te zasoby będziemy rozwijały. Według mnie, nie ma tu różnic między kobietą świecką a konsekrowaną, są natomiast inaczej postawione akcenty. Dla mnie moja kobiecość jest fundamentem mojego powołania zakonnego. Mogę powiedzieć, że coraz lepsze, świadome, spójne przeżywanie samej siebie na wszystkich trzech płaszczyznach człowieczeństwa: cielesności, psychiki i duchowości jest moim najważniejszym narzędziem ewangelizacji. Jako osoba Bogu poświęcona w pewien sposób w moich słowach, gestach, postawach staję się żywą ewangelią – dobrą nowiną dla osób, które spotykam. Często stawiam sobie pytania: Czy osoby, które mnie spotykają, widzą we mnie coś z piękna Jezusa i Jego Matki? Czy dzięki mnie mogą ich bardziej spotkać, poznać, pokochać?

– Skoro każde życie jest powołaniem, jak podkreślacie, na czym polega powołanie kobiety w Kościele? Świeckiej i zakonnicy?

ANETA: – Myślę, że nasze powołania są podobne, w każdym przypadku chodzi o to, żeby ludzi zaprowadzić do Nieba. Pracujemy tylko na innym „materiale”. Zadaniem żony i matki jest pokazanie dzieciom Boga przez miłość, stworzenie domu, który będzie namiastką Nieba, i ostatecznie doprowadzenie dzieci i męża do Pana Boga.
S. ANNA MARIA: – Kiedy kobieta odkrywa swoją kobiecość, dostrzega, że macierzyństwo jest szczytem kobiecości. Macierzyństwo nie oznacza jedynie fizycznego urodzenia dziecka. To zdolność podjęcia odpowiedzialności za rozwój i dobro drugiego człowieka. Według mnie, powołanie kobiety świeckiej i konsekrowanej wspaniale się w Kościele uzupełnia. Kobieta świecka w rodzinie i społeczeństwie troszczy się o klimat rodzinności, jedności, miłości. Jej zadaniem, jak wspomniała już Aneta, jest prowadzić osoby jej powierzone do Boga, do miłości, do zdolności tworzenia dobrych relacji, do akceptacji samych siebie. Rola osoby konsekrowanej biegnie w przeciwnym kierunku – nie tyle prowadzi innych do Boga, ile przynosi Boga tym osobom przez świadectwo własnego życia i różne działalności w Kościele. Kobieta konsekrowana wybrała styl życia Jezusa i uczy innych kochać miłością Boga, która jest czysta – niezaborcza, bez manipulacji, przejrzysta; uboga – nieegoistyczna, bez chciwości, stająca się całkowicie darem; posłuszna – stawiająca w centrum drugiego, zasłuchana w jego potrzeby, uważna i pełna szacunku.

2016-06-15 11:44

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Polski rzymianin

2020-01-28 11:31

Niedziela Ogólnopolska 5/2020, str. 46-47

[ TEMATY ]

rozmowa

Prof. Jerzy Miziołek

Stanisław August Morawski

W Rzymie zmarł nestor włoskiej Polonii Stanisław August Morawski. Jednym z jego polskich przyjaciół był prof. Jerzy Miziołek, który wspomina swojego przyjaciela w rozmowie z Włodzimierzem Rędziochem.

Włodzimierz Rędzioch: Odejście Stanisława A. Morawskiego napełnia jego przyjaciół głębokim smutkiem i zobowiązuje do chwili wspomnień. Znałeś go przez wiele lat. W jakich okolicznościach się poznaliście?

Prof. Jerzy Miziołek: Spotkaliśmy się tuż po święcie Trzech Króli w 1982 r. w Libera Universita Internazionale degli Studi Sociali, w bibliotece, której był dyrektorem. Przyjął mnie bardzo serdecznie, a gdy po kilku minutach rozmowy o moich studiach na Uniwersytecie Jagiellońskim i zainteresowaniach archeologią chrześcijańską nieśmiało zapytałem, czy rzeczywiście jest wnukiem Kazimierza Morawskiego, profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego, wybitnego znawcy literatury i dziejów antycznego Rzymu, potwierdził i zabrał mnie na obiad. Była okazja, żeby wspomnieć dwie z wielu książek słynnego latynisty: Zarys literatury rzymskiej oraz Rzym i narody. Pamiętam, jak po chwili refleksji powiedział: „Gdyby mój dziadek wygrał wybory prezydenckie w grudniu 1922 r., ta druga książka, opublikowana w 1924 r., pewnie nigdy by nie wyszła... Tak, mój dziad to wielka postać, a ja wybrałem ekonomię i może dlatego odważyłem się pełnić funkcję prezesa Fundacji J. Umiastowskiej. Kiedyś panu o tym nieco opowiem”. W czasie tego pierwszego spotkania pan prezes otworzył mi perspektywę kontaktów z jego włoskimi studentami, m.in. z Arezzo. Dzięki niemu zawarłem wiele znajomości, które przerodziły się w przyjaźnie trwające do dziś. Teraz wiem, że dziesiątki innych osób z Polski, które do niego trafiały, otrzymywało podobne, bezcenne kontakty.

O ile mi wiadomo, nigdy nie byłeś stypendystą Fundacji Rzymskiej im. J. Umiastowskiej. Jak to się stało, że trafiłeś do kręgu przyjaciół prezesa Morawskiego?

Może dlatego, że byłem wielokrotnie stypendystą Fundacji Lanckorońskich, w której radzie p. Morawski zasiadał przez kilka dekad; de facto to właśnie za sprawą prof. Karoliny Lanckorońskiej doszło do naszego pierwszego spotkania. Może jeszcze bardziej dlatego, że interesowałem się też tym, co Stanisław Morawski kochał najbardziej: rozważaniami na temat dziejów Polski i perspektywy jej niepodległości, mimo potężnego cienia, który rzucał stan wojenny. Prawdziwymi przyjaciółmi, którzy mówią sobie „na ty” i rozmawiają całymi godzinami, zostaliśmy wówczas, gdy zacząłem publikować książki o sztuce polskiego renesansu, a potem o dziejach Uniwersytetu Warszawskiego, o Henryku Siemiradzkim i Quo vadis. Za sprawą p. Morawskiego Fundacja J. Umiastowskiej wsparła finansowo włoskie wydanie mojej książki o arcydziele Henryka Sienkiewicza, które do dziś jest we Włoszech ważnym dziełem literackim. Ogromnie go ta publikacja radowała. „No tak – powiedział – to dobry wydawca, ta książka trafi do wszystkich ważnych bibliotek”. Wspierany przez Anię Kwiatkowską, sekretarkę i bibliotekarkę fundacji, rozsyłał książkę po całych Włoszech. Stanisław August nigdy nie był wylewny w pochwałach, umiał je dozować, a swój entuzjazm do wszystkiego, co dotyczyło Polski, okazywał, rzucając na stół, przy którym siedzieliśmy w siedzibie fundacji na Via Piemonte 17, wszystkie polsko-włoskie nowości, wśród nich kolejne katalogi wystaw, m.in. o Armii Hallera w czasie I wojny światowej czy o II Korpusie Polskim gen. Andersa – organizowane przez prof. Krystynę Jaworską w Turynie, włoskie wznowienia dzieł Gustawa Herlinga-Grudzińskiego i innych polskich pisarzy. Pamiętam radość Stanisława, gdy się dowiedział o planach wydania bilingwicznej – polsko-włoskiej – pracy zbiorowej pt. Italia e Polonia z okazji 100-lecia relacji dyplomatycznych między Włochami i Polską. W czasie naszych dwóch ostatnich spotkań w siedzibie fundacji pokazywał mi dziesiątki ważnych książek na wspomniany temat i wreszcie w wyniku skontrum wraz z Anią Kwiatkowską wyłuskał dla mnie – na wieczne posiadanie – wszystkie dublety niekiedy bardzo rzadkich książek, m.in. tłumaczeń Mickiewicza. „Pamiętaj – rzucił na pożegnanie – byś przekazał to wszystko do dobrej biblioteki w Warszawie, jak już wykorzystasz”. Książka wyszła tuż przed jego śmiercią i nie zdążył jej zobaczyć. Był przecież wytrawnym bibliotekarzem, człowiekiem od informacji naukowej, i z wielką pieczołowitością tworzył bezcenną bibliotekę fundacji.

Co jest szczególnie warte pamiętania w przypadku tak wielkiego patrioty i jednocześnie człowieka instytucji, do którego przychodziło tylu Polaków przyjeżdżających do Rzymu?

Rzeczywiście, liczba osób, z którymi się spotykał i którym radził i pomagał odnaleźć się we Włoszech, jest imponująca. Wiem to od niego samego, z opowieści prof. Lanckorońskiej, od Adama Broża, z wizyt w jego domu i przede wszystkim w fundacji. Pamiętam opowieści o Tadeuszu Mazowieckim, którego Stanisław dobrze znał, o ks. Walerianie Meysztowiczu – współtwórcy Polskiego Instytutu Historycznego w Rzymie, którego podziwiał, o licznych żołnierzach z Armii gen. Andersa, którzy na stałe osiedli we Włoszech. Przede wszystkim pamiętam jego ogromne poczucie humoru, niekiedy zaprawione odrobiną ironii, niekończące się opowieści nasycone licznymi anegdotami, piękną polszczyznę i erudycję w zakresie wszystkiego, co polskie. Znam tylko garść jego tekstów, m.in. wypowiedzi na temat Karoliny Lanckorońskiej i wspomnianego już ks. Meysztowicza, kilka wstępów do wydawanych przez fundację publikacji. Wszystkie są znakomite, zwięzłe i treściwe, pisane wytrawną polszczyzną, mimo że pół wieku mieszkał we Włoszech. Myślę, że warto byłoby to wszystko zebrać i ogłosić – jeśli nie drukiem, to przynajmniej w internecie.

Jakie są, według Ciebie, najważniejsze dokonania śp. Stanisława A. Morawskiego?

Był współzałożycielem Związku Polaków we Włoszech i znakomitym prezesem Fundacji Rzymskiej im. J. Umiastowskiej. Ileż to książek o związkach polsko-włoskich powstało dzięki stypendiom tej fundacji! Ponadto wspomnijmy arcyważny bilingwiczny periodyk Polonia włoska i absolutnie bezcenne Testimonianze, redagowane z nadania Stanisława przez Ewę Prządkę. Siedem tomów tej polsko-włoskiej publikacji powinien znać każdy Polak, który udaje się do Włoch. Ponadto Stanisław August wraz z żoną Renią (Teresą), legendarną przewodniczką po Rzymie, wychowali kilku synów, którzy kontynuują dzieło wielkiego ojca – przybliżając dzieje Polski mieszkańcom Włoch.

Stanisław August Morawski urodził się w 1922 r. w Krakowie. Był oficerem Armii Krajowej. W 1957 r. zamieszkał w Rzymie. Ten legendarny działacz polonijny był jednym z założycieli Związku Polaków we Włoszech oraz prezesem Fundacji Rzymskiej Margrabiny J. S. Umiastowskiej, której celem są m.in. promocja badań na temat stosunków polsko-włoskich i dokumentowanie działalności Polaków we Włoszech.
Opiekował się biblioteką fundacji, należał także do rady fundacji polskiego muzeum, utworzonego przy cmentarzu wojennym na Monte Cassino.
Był wybitną postacią polskiego życia kulturalnego i społecznego w Wiecznym Mieście. W 2010 r. został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.

Prof. Jerzy Miziołek, historyk sztuki, profesor nauk humanistycznych. Od lat związany z Uniwersytetem Warszawskim. W latach 2002-16 był profesorem w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej.
W latach 2010-18 kierował Muzeum Uniwersytetu Warszawskiego. W 2013 r. otrzymał nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego za osiągnięcia w dziedzinie badań nad sztuką, w 2018 – tytuł Kawalera Orderu Zasługi Republiki Włoskiej.

CZYTAJ DALEJ

Kraków: Nowe fakty dotyczące matki Jana Pawła II

2020-02-17 14:04

[ TEMATY ]

Wojtyłowie

Episkopat

Znamiennego odkrycia na temat Emilii Wojtyłowej dokonała dr Milena Kindziuk z Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, która na cmentarzu Rakowickim w Krakowie odnalazła dwa nagrobki matki Papieża (sic!). Jeden pochodzi z roku 1929, drugi natomiast z 1934. Jak to możliwe?

- Kiedy Emilia Wojtyłowa zmarła w 1929 roku, najpierw została pochowana w grobie swoich krewnych, należącym do rodziny Kuczmierczyków na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Pięć lat później natomiast w 1934 roku została ona ekshumowana i przeniesiona do nowego grobowca w wojskowej części tego samego cmentarza. Oba nagrobki zachowały się do dziś - tłumaczy dr M. Kindziuk. I dodaje: - Na podstawie akt parafialnych oraz dokumentów znajdujących się w Zarządzie Cmentarzy Komunalnych w Krakowie, udało mi się też ustalić ponad wszelką wątpliwość, że w 1934 roku ekshumowano nie tylko matkę Papieża, ale również ciała jego dziadków Marii i Feliksa Kaczorowskich oraz brata przyszłego papieża Edmunda Wojtyły. Obecnie wszyscy spoczywają razem w nowym grobowcu kupionym przez Karola Wojtyłę seniora (ojca Karola i Edmunda) po nagłej śmierci Edmunda, która nastąpiła w 1932 r.

Milena Kindziuk ustaliła też na podstawie dokumentów, że Emilia Wojtyłowa została pochowana od razu w Krakowie, a nie w Wadowicach - jak są przekonani mieszkańcy tego miasta, i jak błędnie podają biografie Jana Pawła II.

Te fakty do tej pory w ogóle nie były znane. Wiadomo było jedynie, że matka Papieża zmarła w 1929 roku i że jej grób znajduje się na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Nowe informacje dotyczące matki Papieża dr Milena Kindziuk z UKSW ustaliła przy okazji przygotowywania książkowej biografii Emilii i Karola Wojtyłów, w związku z planowanym rozpoczęciem ich procesu beatyfikacyjnego oraz ze 100-leciem urodzin św. Jana Pawła II. Książka ukaże się w kwietniu br. nakładem Wydawnictwa „Esprit” oraz „W drodze”. Znajdą się w niej także inne, nowe fakty na temat rodziców i brata Papieża.

CZYTAJ DALEJ

Pogarsza się sytuacja dzieci na całym świecie

2020-02-23 17:21

[ TEMATY ]

dzieci

głód

konflikt

UNICEF

źródło: vaticannews.va

Nie tylko konflikty wojenne, głód i brak dostępu do służby zdrowia zagrażają życiu i przyszłości dzieci. Negatywny wpływ na ich zdrowie ma też zanieczyszczenie środowiska oraz agresywna reklama popychająca młodych w kierunku fast foodu, alkoholu i tytoniu.

Najnowszy raport Funduszu Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci UNICEF jednoznacznie stwierdza, że sytuacja dzieci na całym świecie znacząco się pogarsza. Żaden kraj nie chroni też wystarczająco ich zdrowia i przyszłości. Badania zostały przeprowadzone w 180 krajach, zarówno charakteryzujących się chronicznym ubóstwem, częstymi suszami i niekończącymi wojnami, jak i w najbardziej rozwiniętych i bogatych.

UNICEF bije na alarm, że w krajach ubogich aż 250 mln dzieci poniżej 5. roku życia nie będzie miało szansy na rozwój swego potencjału.

Ich los jest zagrożony przez kryzysy humanitarne, konflikty, klęski żywiołowe i nowe problemy coraz częściej związane ze zmianami klimatycznymi. Raport podkreśla, że w krajach bogatych zanieczyszczenie powietrza i zły styl życia zbierają równie negatywne żniwo. W porównaniu z rokiem 1975 r. otyłość wśród dzieci wzrosła aż 11-krotnie (z 11 mln do 124 mln). Negatywny wpływ na nasz styl życia mają reklamy. Dzieci bombardowane są rocznie 30 tys. różnych reklam, które nie pozostają obojętne na ich styl życia. Dla przykładu policzono, że tylko w Australii, podczas transmisji telewizyjnych meczy piłkarskich, krykieta i rugby, wyemitowano 51 mln reklam produktów alkoholowych. Raport podkreśla też, że styl życia w krajach rozwiniętych jednoznacznie pokazuje, że nie myślimy dalekowzrocznie i nie zastanawiamy się nad tym, jakie konsekwencje przyniesie to dla przyszłych pokoleń.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję