Reklama

Wiara

Brewiarz modlitwa dla każdego

W pierwszych wiekach była to modlitwa wszystkich wiernych. Potem była praktykowana jedynie w elitarnych wspólnotach konsekrowanych czy monastycznych.
Dziś sięga po nią coraz więcej osób świeckich

Niedziela Ogólnopolska 26/2016, str. 20-23

[ TEMATY ]

modlitwa

Bożena Sztajner/Niedziela

Wakacyjny czas na pewno sprzyja medytacji. W niektórych środowiskach dostrzegalne jest pragnienie stosowania tej praktyki, niekiedy nawet na granicy ortodoksji, kiedy tęskne oczy niektórych kierują się ku Wschodowi. Katolicy mają jednak przez wielu nieodkryty dar, jakim jest modlitwa brewiarzowa. Swoją tradycją wpisuje się ona w doświadczenia naszych starszych braci w wierze. Wystarczy przypomnieć sobie ewangeliczne opisy Maryi, która „odmawiała Psalmy”. W wielu wspólnotach odmawiane są one na przemian przez dwa chóry. Zupełnie tak, jak w żydowskiej świątyni... Jest jeszcze jeden bardzo ważny aspekt tej modlitwy. O ile z doświadczenia wiemy, że przestrzeń dzieli się na sakralną i świecką, o tyle zwykle nie przykładamy tych miar do czasu. Tymczasem brewiarz to nic innego jak Liturgia Godzin. Odmawiając Jutrznię, uświęcamy poranek dnia. To samo dzieje się podczas Modlitwy w ciągu dnia, Nieszporów czy Komplety. Dzięki wierności tej modlitwie czas staje się poświęcony Bogu, a przestrzeń sakralna się powiększa.

Red.

* * *

Brewiarz to najstarsza modlitwa Kościoła. Wywodzi się z modlitwy synagogalnej ze Starego Testamentu. Jak czytamy w Piśmie Świętym, Żydzi kilka razy dziennie zbierali się na modlitwie, by czytać Prawo, Pisma i Proroków. Pan Jezus też modlił się w ten sposób i zachęcał uczniów do nieustannej modlitwy: „Opowiadał im też przypowieść o tym, że zawsze powinni się modlić i nie ustawać” (Łk 18, 1). Pełna nazwa modlitwy brewiarzowej brzmi: Liturgiczna Modlitwa Kościoła; nazywana jest też liturgią uświęcenia czasu bądź Liturgią Godzin. – Brewiarz nazywany jest Liturgią Godzin – wyjaśnia ks. Mariusz Frukacz, redaktor „Niedzieli” – bo są w niej określone „godziny”: Godzina czytań, Jutrznia, Modlitwa w ciągu dnia, Nieszpory, kompleta. Odmówienie wszystkich części w ciągu dnia zajmuje łącznie od 1,5 do 2 godzin, w zależności od długości czytań. Na modlitwę brewiarzową składają się odpowiednio dobrane hymny, teksty z Pisma Świętego i psalmy zaopatrzone antyfonami, a także modlitwa uwielbienia, którą wyrażają kantyki z Ewangelii oraz prośby. Trzeba też zwrócić uwagę, że Liturgia Godzin ma szczególny charakter i wartość także z tego względu, iż nie jest to modlitwa prywatna, ale całego Kościoła, wspólnoty.

Zjednoczeni w modlitwie

Reklama

W tę wspólnotę włączają się także osoby świeckie. Dla wielu właśnie zjednoczenie w modlitwie było motywacją do podjęcia jej w takiej formie. – Wszystkie moje sprawy, potrzeby, zamierzenia, intencje, wszystko, co dotyczy mnie i osób, z którymi się kontaktuję i za które czuję się odpowiedzialna, włączam w wielki nurt wspólnotowej modlitwy Kościoła – wyjaśnia dr n. med. Wanda Terlecka z Częstochowy, prezes Katolickiego Stowarzyszenia Lekarzy Polskich, która od wielu lat modli się brewiarzem. – Kościół stale i nieprzerwanie się modli, by wielbić Boga, dziękować Mu i prosić o tysiące różnych spraw dla wszystkich ludzi. Mam świadomość, że w codziennej modlitwie papieża, biskupów, kapłanów i diakonów Kościół przedstawia Bogu i moje sprawy, choć nie formułuje ich szczegółowo – Bóg sam zna je wszystkie. Podobnie i ja, gdy modlę się brewiarzem, podejmuję intencje i potrzeby wszystkich ludzi, choć nie znam ich dokładnie. W ten sposób zyskuję pewność, że moje indywidualne problemy są zawsze włączone w sprawy ogólne, a i mój cichy głos potęguje modlitwę całego Kościoła. Życie niesie nieraz trudne sytuacje, które wydają się nie do pokonania przez pojedynczego człowieka, a znajdują niespodziewanie pomyślne rozwiązanie. Rodzi się wówczas refleksja, czy nie jest to skutek modlitwy za mnie. Wierzę, że tak jest – podkreśla dr Terlecka.

Podobne odczucia mają również inne osoby odmawiające brewiarz. – Choć brewiarz jest modlitwą dla całego Kościoła, ja traktuję ją bardzo osobiście – mówi Damian Kałużny, elektronik z Krakowa, wolontariusz w salezjańskim ośrodku dla dzieci i młodzieży. – Pan Bóg przez to, co mówi do całego Kościoła, mówi też indywidualnie do mnie.

– Brewiarz daje mi przede wszystkim stabilną modlitewną strukturę – wyjaśnia Cezary Sękalski z Krakowa, doktor teologii duchowości i psychoterapeuta, autor kilku książek z zakresu duchowości oraz wywiadów książkowych, m.in. z Janem Budziaszkiem i Adamem Nowakiem. – Jutrznia zawiera wprowadzający hymn, psalmy, krótkie czytanie, kantyk Zachariasza oraz modlitwy prośby. Nieraz zdarza się, że w psalmach odkrywam fragmenty zaskakująco zbieżne z aktualnymi wydarzeniami i przeżyciami. Wtedy jestem zadziwiony tym, jak bardzo powtarzalne w życiu są historie biblijne i jak mało przez tysiąclecia zmienił się człowiek w relacji do Boga – ze swoimi poszukiwaniami, pytaniami, słabościami... W wolne dni brewiarz staje się dodatkowo moją i mojej żony modlitwą małżeńską, wtedy dla nas dwojga nabiera charakteru wybitnie wspólnotowego. Wtedy też poszerzamy modlitwę o prośby w naszych osobistych intencjach i podziękowania za ważniejsze wydarzenia z ostatniego tygodnia.

Do brewiarza trzeba dojrzeć

Reklama

Modlitwa brewiarzowa wymaga pewnego przygotowania, dojrzałości. Brewiarz składa się z psalmów, ale także z tekstów biblijnych Starego i Nowego Testamentu i z tekstów tradycji Kościoła. Może to być tradycja nowa, np. dokumenty Soboru Watykańskiego II, fragmenty z encyklik czy przemówień papieskich. – Zachęca się – wyjaśnia ks. Frukacz – by podczas odmawiania brewiarza kontemplować. Wielu bowiem, zwłaszcza młodych, szybko się nuży. Męczy ich powtarzający się rytm wezwań.

– Po raz pierwszy z modlitwą brewiarzową zetknąłem się na oazie studenckiej – opowiada Cezary Sękalski – na której Jutrznią rozpoczynano dzień. Przyznam, że recytowanie na zmianę wersetów psalmów wydawało mi się wtedy nudne. To tak, jakby na randce z ukochaną zamiast osobiście wyznawać jej miłość, recytować cudze erotyki. Było to krótko po moim nawróceniu, toteż zdecydowanie bliższa była mi charyzmatyczna, spontaniczna modlitwa, połączona ze śpiewem i uwielbieniem, i tak głównie starałem się wtedy modlić. Z czasem jednak, podobnie jak to bywa w małżeństwie, zakochanie i fascynacja powoli się stabilizują i wtedy, aby utrzymać związek na wystarczającym poziomie, potrzeba więcej zaangażowania, bo już nie niesie nas tak bardzo fala emocji. Zaczynałem potrzebować coraz bardziej stałej, skonkretyzowanej formy. Powtórnie odnalazłem brewiarz na początku lat 90. ubiegłego wieku, kiedy jako akwizytor książek katolickich jeździłem po Polsce. Jeden z kolegów z wydawnictwa miał w szoferce brewiarz i zaproponował wspólną modlitwę o świcie, kiedy jechaliśmy z Krakowa do Poznania. Bardzo spodobała mi się ta modlitwa, dojrzałem do niej i odnalazłem jej smak. Dzięki niej mogliśmy poczuć się jak prawdziwi misjonarze, którzy z książką katolicką docierają do księgarń, hurtowni, seminariów duchownych i domów rekolekcyjnych, a trzeba dodać, że były to początki katolickiej branży wydawniczej w wolnej Polsce. Podczas jednej z takich eskapad sam kupiłem brewiarz i od tamtej pory, czyli od 23 lat, jestem mu wierny przez niemal codzienne odmawianie Jutrzni. Po tylu latach nie wyobrażam sobie już życia bez tej modlitwy.

Często też ważne jest, aby znaleźć osobę, która wskaże, jak należy odmawiać brewiarz.

– Ja miałam szczęście, ponieważ na początku swego dorosłego życia spotkałam człowieka, dzięki któremu zainteresowałam się modlitwą brewiarzową – mówi dr Wanda Terlecka. – Zawsze miałam, i nadal mam, bardzo dużo różnorakich obowiązków, które nie zostawiały mi wiele czasu na sprawy osobiste, także na potrzeby duchowe. Decyzja o odmawianiu brewiarza miała więc u mnie podstawy pragmatyczne – chciałam w niej zmieścić olbrzymie potrzeby duchowe ludzi, z którymi kontaktuję się codziennie i – naturalnie – własne. Chciałam modlić się dobrze i skutecznie – któż tego nie chce? Już Apostołowie prosili Jezusa: „Naucz nas się modlić!”. Czy dobrze się modlę? Pewności nie mam, ale mam podstawy do ufności, przecież tymi samymi psalmami, które stanowią podstawę brewiarza, modlili się na ziemi nasz Pan, Jezus, i Jego Matka, Maryja. Ponadto biorę przecież przykład z tych, którzy przez wieki modlili się brewiarzem i doszli do świętości. W świętych obcowaniu mogę więc liczyć na to, aby „pilnowali” mojej modlitwy z perspektywy transcendencji.

Niebiańskie Wi-Fi

Kapłani używają najczęściej czterotomowego brewiarza w formie książkowej z podziałem na okresy liturgiczne. I tom obejmuje okres Adwentu i Bożego Narodzenia, II tom – okres Wielkiego Postu i Wielkanocy, III i IV tom to okres zwykły podzielony na poszczególne miesiące roku zwykłego. Co roku powtarza się ten sam cykl brewiarzowy. Ale książki są ciężkie, niewygodne zwłaszcza w podróży, dlatego wiele osób korzysta z wersji elektronicznej, którą można odtwarzać na tablecie lub w komórce.

– Gdy zaczęły się pojawiać nagrania w Internecie, przerzuciłem się na wersję elektroniczną – wyjaśnia Damian Kałużny. – Dla mnie ta forma jest bardziej przystępna. Obsługi brewiarza nauczyłem się sam, podpytując innych, ale nie jest to proste i zabierało mi to dużo czasu. Łatwiej korzystać z wersji elektronicznej, bo wiem, gdzie szukać. Przeważnie odmawiam Nieszpory – to tylko 15 min, a korzyści są bardzo duże. Na co dzień widzę Boże prowadzenie przez słowo. Czytania są dla mnie punktem wyjścia do rozważań, na ich podstawie robię namiot spotkania. Na co dzień staram się żyć słowem Bożym, odnosić je do każdej sytuacji.

Podobnego zdania jest Cezary Sękalski: – Po tylu latach nie wyobrażam sobie już życia bez tej modlitwy, a dodatkową sposobność do jej odmawiania daje mi aplikacja ściągnięta na komórkę. Brewiarz jest zatem dla mnie jak dostęp do niebiańskiego Wi-Fi, bo jak można lepiej kontaktować się z Bogiem, jeśli nie za pośrednictwem słowa natchnionego, które nam zostawił?

2016-06-22 09:08

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Różaniec: historia i teologia

2020-09-29 10:09

[ TEMATY ]

modlitwa

różaniec

modlitwa zgiętych kolan

Karol Porwich/Niedziela

Październik nazywany jest miesiącem różańcowym. Kościół w tym czasie szczególnie zaleca tę prostą i zarazem głęboką modlitwę.

  • Widać jednak, że różaniec powstawał przez wieki i nie sposób przypisać jego genezę jednemu objawieniu czy człowiekowi. Niewątpliwie jednak Zakon św. Dominika, wędrowni kaznodzieje, którzy przemarzali Europę, ogromnie przyczynił się do rozpowszechnienia tej modlitwy.
  • Interesujące są również hipotezy dotyczące pochodzenia nazwy "różaniec" (rosarium). Jedna z nich kieruje nas na Daleki Wschód, gdzie ludzie także wykorzystują jako techniczną pomoc w medytacji sznur modlitewny.

Historia różańca

Tradycja monastycznej modlitwy zwraca uwagę na ciągłą potrzebę trwania w Bożej obecności. Kolejno anachoreci, benedyktyni, cystersi, kartuzi słysząc słowa: "Nieustannie się módlcie" (1Tes 5,17), na wzór Chrystusa uświęcali poszczególne pory dnia i nocy, obok Eucharystii, rozważaniem Ojcze nasz oraz modlitwą stu pięćdziesięcioma psalmami.

Wschodni chrześcijanie, wzrastając w tradycji medytacji, wprowadzili powtarzanie wybranych słów Pisma: "Boże, wejrzyj ku wspomożeniu memu" czy "Panie Jezu Chryste, zmiłuj się nade mną". Czyniono to w rytm oddechu, posługiwano się często kamykami, by zliczyć ilość powtórzeń i pomóc w skupieniu.

W późniejszych wiekach różaniec połączy rozmaite tradycje, w tym także hezychastyczną modlitwę Jezusową. Na Zachodzie przy klasztorach w VIII i IX w. uczono świeckich wiernych oraz rozmaitych illiterati (analfabetów) modlitw, opartych na Piśmie Świętym, pobożnych hymnach, a przede wszystkim na Modlitwie Pańskiej. Taki zastępczy "psałterz" służył także mnichom, którzy nawet podczas pracy fizycznej mogli odmówić 150 modlitw - tyle, ile jest psalmów w Psałterzu.

Powoli powstawały różne nurty modlitwy medytacyjnej, powiązanej z kultem oddawanym Bogurodzicy. Znana nam w obecnej formie modlitwa Ave Maria ukształtowała się dopiero około XIII i XIV w., kiedy to najpierw powiązano ze sobą ewangeliczne słowa pozdrowienia anielskiego oraz słowa św. Elżbiety. Epidemie "czarnej śmierci", dziesiątkujące ludzi w średniowiecznej Europie, spowodowały, że do pozdrowienia dołączono następnie prośbę do Maryi o modlitwę za "nas grzesznych teraz i w godzinę śmierci naszej". Zdarzało się, że odmawiano pięćdziesiąt czy sto razy Zdrowaś Maryjo między innymi na pamiątkę dzieła stworzenia świata. Stopniowo utarło się stosowanie stu pięćdziesięciu wezwań do Maryi.

Interesujące są również hipotezy dotyczące pochodzenia nazwy "różaniec" (rosarium). Jedna z nich kieruje nas na Daleki Wschód, gdzie ludzie także wykorzystują jako techniczną pomoc w medytacji sznur modlitewny.

Indyjskie słowo "japamala" oznaczające "zbiór modlitw", bądź "zbiór róż" ("japa" - róża), służyło dla opisu metody modlitwy na paciorkach, która w VIII i IX wieku przeszła do islamu, a na przełomie XII i XIII wieku dalej, do chrześcijaństwa. Między innymi dominikanin Wilhelm de Nubruk, przebywając jakiś czas wśród Tatarów, relacjonuje: "Oni noszą sznury modlitewne (paternoster) tak jak my". Tradycja zachodnia podaje legendę o cystersie, któremu Maryja objawiła, że zamiast wieńca kwiatów składanego u stóp jej figury, może składać "wieniec róż" (niem. Rosenkranz; róża - kwiat symbolicznie związany z Bogurodzicą) w formie wielokrotnej modlitwy Ave Maria.

W XV wieku ostatecznie powiązano dwa wymiary: powtarzanie modlitewnych formuł oraz rozważanie tajemnic z życia Jezusa i Maryi. Obok maryjnego różańca, znane są inne jego formy. Przykładem może być Różaniec Najświętszego Imienia Jezus, odmawiany podobnie, choć odnoszący się do innych tajemnic radosnych z życia Jezusa. Ważną rolę w rozpowszechnianiu różańca odgrywają dominikanie, którzy uczą, jak się modlić, odwołując się przy tym do rozważań biblijnych. Bretoński dominikanin bł. Alain de la Roche porządkuje rozmaite tradycje i upowszechnia podział różańca (nazywa go Psałterzem Jezusa i Maryi) na piętnaście dziesiątków (jedno Ojcze nasz, dziesięć Zdrowaś) podzielonych na trzy części.

Od XV wieku rozkwitają także bractwa różańcowe, dla których pierwszy statut opracował w 1476 r. przeor dominikańskiego kościoła św. Andrzeja z Kolonii. Znamy też jeden z pierwszych obrazów różańcowych (ok. 1500 r.), przedstawiający Maryję z Dzieciątkiem trzymającym w ręku różaniec, obok których klęczą św. Dominik i męczennik Piotr z Werony; pod płaszczem opieki Maryi zgromadzeni są licznie duchowni i świeccy. Za przyczyną żyjącego w XVI w. kartuza Dominika z Prus zaczyna rozpowszechniać się legenda o św. Dominiku, który otrzymał od Maryi sznur różańcowych pereł jako broń w duchowej walce z herezją albigensów. Przez długi czas powstanie różańca kojarzono z postacią św. Dominika, który miał go "otrzymać" od samej Matki Bożej podczas objawienia.

Widać jednak, że różaniec powstawał przez wieki i nie sposób przypisać jego genezę jednemu objawieniu czy człowiekowi. Niewątpliwie jednak Zakon św. Dominika, wędrowni kaznodzieje, którzy przemarzali Europę, ogromnie przyczynił się do rozpowszechnienia tej modlitwy.

Oficjalnie jednolity Różaniec Najświętszej Maryi Panny zatwierdza papież (też dominikanin) św. Pius V w 1569 r., a później, na pamiątkę zwycięstwa chrześcijan nad Turkami pod Lepanto, ustanawia dzień 7 października świętem Matki Bożej Różańcowej. Na różańcu modli się, zalecając go jednocześnie innym, wielu papieży, między innymi Leon XIII, bł. Jan XXIII, Paweł VI, aż przychodzi czas obecnego pontyfikatu. Jan Paweł II wpisuje się w ciągłość nauki o znaczeniu różańcowej modlitwy, a w liście "Rosarium Virginis Mariae" (RVM) z 2002 r. uzupełnienia ją przez dodanie rozważań tajemnic światła.

Zarys teologii różańca

Różaniec jest modlitwą co najmniej dwupoziomową. Pierwszy poziom urzeczywistnia się przez stosowanie specjalnej techniki modlitewnej: rytmicznym powtarzaniu formuły. Dzięki melodyce i rytmowi słów, serce i umysł mogą oczyścić się z natłoku uczuć i myśli, a skoncentrować na sprawach Bożych. Przywoływanie słów Modlitwy Pańskiej czy Pozdrowienia Anielskiego pozawala, by w sercu doświadczać bardziej opieki świętych osób. Powtarzanie jest jedną z metod pomagającą przez kontemplację wspominać i uobecniać Osoby Boże, a w powiązaniu z Nimi także Maryję. Przywoływanie imienia ukochanej osoby pozwala zobaczyć, że podobnie jak w centrum modlitwy Zdrowaś Maryjo tkwi słowo "Jezus", imię Zbawiciela może przenikać nasze życie.

Nasza pamięć przywołuje ukochaną Osobę, rozmawiamy z Przyjacielem, jakby "oddychamy uczuciami Chrystusa" (RVM 15), a to powoduje zacieśnienie więzów przyjaźni. By przyjaźń wzrastała, trzeba "przegadać" wiele godzin!

Powracanie do ukochanej osoby nie nuży, ale umacnia, podobnie jak trzykrotne wyznanie miłości do Zmartwychwstałego ze strony Piotra (RVM 26). Poziom rytmicznego powtarzania jest ściśle związany z używaniem paciorków, które pomagają odmierzać rytm modlitwy i dają szansę skupienia się.

Metoda modlitwy na różańcu znajduje liczne interpretacje i omówienia, z których na uwagę szczególną zasługuje "List o Różańcu" (RVM) Jana Pawła II. Co prawda, jak uczy św. Augustyn, kiedy dzięki jakiejś metodzie kontaktujemy się z Bogiem, to w rzeczywistości nie możemy na tym spocząć. Gdybyśmy się zatrzymali na określonym sposobie kontaktu, to poprzestalibyśmy na metodzie, a nie na żywym Bogu, którego żadna droga, metoda czy forma objąć i wyczerpać nie może. Bóg jest zawsze dalej, zawsze bardziej, zawsze inaczej niż pozwalają sięgnąć możliwości jego stworzeń. Jednakże w nauce wielu mistrzów duchowych słyszymy, iż metody, o ile nie "ubóstwiają" same siebie, służą pomocą w tym, co nazwać i określić nie sposób, czyli w osobowym spotkaniu z żywym Bogiem. Więź z Chrystusem, która jest celem, może być osiągana za pomocą różnych metod, spośród których szczególnie wartościową jest różaniec.

Różaniec łączy prostotę i głębię. "Rozwinięty na Zachodzie, jest modlitwą typowo medytacyjną i odpowiada poniekąd modlitwie serca czy modlitwie Jezusowej, która wyrosła na glebie chrześcijańskiego Wschodu" (RVM 5). Poziom medytacyjnego powtarzania, zaczerpnięty z tradycji wschodniej, łączy się z rozważaniem i kontemplacją tajemnic życia Jezusa i całej Trójcy Św. oraz Maryi i innych świętych, które są przedmiotem tzw. tajemnic czterech części różańca.

Tajemnice różańca są określane mianem miniaturowej Biblii. Trudno przecenić ich rolę w kształtowaniu biblijnej świadomości katolików. Najbardziej dotyczą nauki o Jezusie Chrystusie. Dokonane niedawno papieskie uzupełnienie wypełnia pewną chrystologiczną lukę. Otóż tajemnice radosne opisują akt Wcielenia oraz dzieciństwo Jezusa. Bolesne odsyłają nas do Jego męki i śmierci. Część chwalebna przypomina o tym, że nasz Pasterz wrócił do życia i jest zmartwychwstały. Dodanie tajemnic światła rozwija wymiar chrystologiczny, wnikając w tajemnice publicznego życia Chrystusa. Ewangelii i tak nie sposób wyczerpać. Wskazanie na chrzest w Jordanie, początek znaków w Kanie Galilejskiej, głoszenie Dobrej Nowiny i wzywanie do nawrócenia, Góra Przemienienia i ustanowienie Eucharystii pomagają nam zobaczyć, że bogactwo tajemnicy Chrystusa staje przed nami otworem.

Nie jesteśmy zatem ograniczeni piętnastoma, czy nawet dwudziestoma tajemnicami różańca. Pozostajemy otwarci na nie dającą się domknąć przestrzeń głębi Bożej tajemnicy (Kol 2,2-3), tajemnicy, która przewyższa wszelką wiedzę (Ef 3,19). Gdy wspominamy, wraz z Maryją, życie Chrystusa, światło łaski pozwala nam dostrzec w Nim nie tylko Boga, ale misterium człowieka, godność jego poczęcia, narodzin, nauki, wesela, pracy czy śmierci (25).

CZYTAJ DALEJ

Kolekcjoner piusek

2020-09-23 09:47

Niedziela świdnicka 39/2020, str. VIII

[ TEMATY ]

powołanie

kolekcja

Ks. Mirosław Benedyk

Jakub Nóżka prezentuje piuskę, którą otrzymał od bp. Marka Mendyka

Jakub Nóżka prezentuje piuskę, którą otrzymał od bp. Marka Mendyka

Ministrantem jest od ośmiu lat. Od blisko dwóch gra na organach podczas Mszy św. Jego marzeniem jest być księdzem. Zbiera piuski, różańce i obrazki, koresponduje z biskupami.

Piętnastoletni Jakub Nóżka mieszka w Białej, która od Świdnicy jest oddalona o 15 km. Jest pasjonatem liturgii i muzyki. Od niedawana także kolekcjonerem dewocjonaliów i elementów strojów biskupich.

Zaczęło się od relikwii

– Zaczęło się od grupy na Facebooku o relikwiach. Wtedy napisałem, dziś już do moich kolegów Kamila i Marcina, aby udzielili mi kilku rad, jak napisać prośbę o relikwie. Pierwszą taką prośbę wysłałem do kard. Stanisława Dziwisza z Krakowa z zapytaniem o relikwie św. Jana Pawła II. Po pewnym czasie otrzymałem, obrazek ze świętym papieżem i fragmentem jego sutanny. Odpowiedź kardynała zachęciła mnie do korespondencji z innymi hierarchami. Wkrótce postanowiłem napisać kolejne listy do biskupów polskiego episkopatu z zapytaniem, czy nie przysłaliby mi jakiejś pamiątki związanej z ich codzienną posługą – opowiada naszej redakcji Jakub i dodaje, że adresy biskupów łatwo można znaleźć na stronie Konferencji Episkopatu Polski.

– Pierwszy tego typu list napisałem na początku maja tego roku i tak się dzieje do dzisiaj. Natomiast pierwszą odpowiedź otrzymałem od abp. Wacława Depo, metropolity częstochowskiego, który przysłał mi obrazki i swoją książkę – relacjonuje nastolatek. Niektórzy biskupi odpisują ręcznie, inni na komputerze. Jeden z nich napisał list na maszynie do pisania!  Był to biskup senior diecezji drohiczyńskiej Antoni Pacyfik-Dydycz.

Pierwszy biret i piuska

Do dnia dzisiejszego Jakub wysłał ponad 150 listów, na które otrzymał 57 odpowiedzi. – Otrzymałem 111 obrazków (jedne zawierają życzenia, inne opatrzone są z autografami), 8 piusek m.in. od abp. Stanisława Nowaka z Częstochowy, bp. Stanisława Napierały z Kalisza, czy bp. Pawła Sochy z Zielonej Góry, 8 różańców, 9 książek, 2 birety, 1 stułę oraz 3 płyty CD. Wśród wymienionych pamiątek te najcenniejsze, kolekcjonerskie przedmioty to piuski i birety. Jako pierwszy swój biret przesłał mi bp Antoni Długosz z Częstochowy i to zapoczątkowało moją kolekcję. Z kolei pierwszą piuskę otrzymałem od bp. Marka Mendyka, z którym się wcześniej spotkałem przypadkowo pod katedrą – opowiada z dumą Kuba.

Najcenniejszym w kolekcji ministranta jest medal abp. Mariana Gołębiewskiego, który otrzymał od papieża Franciszka jako wdzięczność za zorganizowanie w archidiecezji wrocławskiej Światowych Dni Młodzieży. W domu młody kolekcjoner ma specjalne miejsce na regale, gdzie prezentuje zgromadzone pamiątki.

– Pisałem także do biskupów z zagranicy. Otrzymałem dwie odpowiedzi od arcybiskupa wileńskiego Gintarasa Linasa Grušasa i kard. Dominika Duki, arcybiskupa praskiego i prymasa Czech – mówi młodzieniec.

Prawie cały episkopat

– Swoją pasję będę podtrzymywał, aż mi starczy sił i motywacji, która dziś jeszcze mi towarzyszy. Mam przy tym wsparcie rodziny. Szczególną osobą jest moja ciocia Tereska z Wrocławia, którą pierwszą informuję o otrzymanych prezentach. Zdarza się, że ciocia pomaga mi wybierać biskupów, do których piszę listy. Teraz jest trochę trudniej, bo prawie do wszystkich napisałem. Przynajmniej raz w tygodniu staram się wysłać jakiś list. Czasami ponawiam prośbę i to nie raz, kiedy po dłuższym czasie nie otrzymuję odpowiedzi, wtedy staram się napisać list w innym stylu.

CZYTAJ DALEJ

Weź udział w Dniu św. Franciszka

2020-09-30 22:22

Archiwum Fundacji Brat Słońce

Już po raz dziewiąty Fundacja Brat Słońce zaprasza do wspólnego przeżywania Dnia św. Franciszka.

Dziewiąty krakowski Dzień św. Franciszka odbędzie się 4 października na placu Franciszkańskim pod hasłem "Ekologia - od Franciszka do Franciszka". Centralnym punktem wydarzenia będzie Msza św. w bazylice św. Franciszka z Asyżu o godz. 11.

– Dzień św. Franciszka to najlepsza okazja, aby w przystępny sposób i w duchu franciszkańskim rozważyć niezwykle aktualny i potrzebny w tych czasach temat ekologii oraz… po prostu dobrze się bawić – mówi Karolina Górska, koordynator projektu.

W programie znalazły się m.in. warsztaty ekologiczne prowadzone przez Ruch Ekologiczny św. Franciszka z Asyżu o 12, 13 i 15 czy wykład o najważniejszych przesłankach Encykliki papieża Franciszka Laudato si' o 14.30. Dla młodszych uczestników przewidziano atrakcje – warsztaty z tematyki ochrony zwierząt oraz konkurs prac rysunkowych. Zwycięzcy otrzymają książki o ekologii.

– Z ciekawostek: na 14.15 zaplanowane jest błogosławieństwo zwierząt – zabierzcie koniecznie swoje pupile – informuje Karolina. – Jak co roku zaprosiliśmy też do udziału różne działa franciszkańskie – spotkacie u nas przedstawicieli Misji Franciszkańskich czy Wydawnictwa Bratni Zew oraz wielu innych. Zostaną też wystawione dwie wystawy – dodaje.

Szczegóły dot. wydarzenia znajdują się na stronie Fundacji Brat Słońce na Facebooku oraz stronie internetowej: www.bratslonce.pl.

Projekt zrealizowano przy wsparciu finansowym Województwa Małopolskiego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję