Przez ponad miesiąc relikwie przemierzą północną Polskę, odwiedzając parafie oraz klasztory karmelitów i karmelitanek bosych.

Peregrynacja rozpocznie się 2 lipca w klasztorze karmelitanek bosych w Szczecinie. Następnie relikwie odwiedzą m.in. Gdańsk, Sopot, Gdynię, Elbląg, Olsztyn, Ełk, Suwałki, Ostrów Mazowiecką, Warszawę, Włocławek, Łódź, Wrocław, Jelenią Górę, Kalisz, Gniezno, Toruń i Poznań. Ostatnim przystankiem peregrynacji będzie parafia św. Maksymiliana w Gorzowie Wielkopolskim, do której relikwie dotrą 9 sierpnia.

Organizatorzy wydarzenia podkreślili, że peregrynacja ma być „zaproszeniem do modlitwy o łaskę głębokiej ufności Bogu, który prowadzi człowieka drogą swojej miłości”. Jej hasło: „Przez ufność do miłości” - nawiązuje do „małej drogi” do świętości św. Teresy od Dzieciątka Jezus, która „nie polega na dążeniu do Boga o własnych siłach, lecz na pełnym ufności zawierzeniu się Jego miłości i miłosierdziu”.

„Jest to droga prostoty, dziecięcego zaufania oraz powierzenia Bogu swojej słabości i całego życia” - napisali.

Najbardziej znaną świętą z rodziny Martin jest św. Teresa od Dzieciątka Jezus, zwana także Małą Tereską z Lisieux. Urodziła się 2 stycznia 1873 r. w Alencon (Normandia). Kiedy dziewczyna miała 4 lata jej matka zmarła na nowotwór. W wieku 15 lat Teresa rozpoczęła starania o wstąpienie do zakonu karmelitanek bosych, na co początkowo nie uzyskała zgody z powodu zbyt młodego wieku. Ostatecznie wstąpiła do karmelu rok później, 9 kwietnia 1888 r., przyjmując imię Teresa od Dzieciątka Jezus.

Teresa była autorką koncepcji „małej drogi dziecięctwa duchowego”, która polega na całkowitym zaufaniu Bogu oraz dążeniu do świętości poprzez wierność w codziennych, najmniejszych rzeczach. Duchowość ta kontrastuje rozpowszechnionym wówczas w Kościele modelem świętości, która polegać miała na surowych umartwieniach, pokutach i spełnianiu wielkich dzieł. Według św. Teresy istotą świętości jest uznanie własnej słabości, ograniczoności i „nicości” przed Bogiem. Jej duchowość została opisana w autobiografii „Dzieje duszy”, która należy do klasyki karmelitańskiej.

W wieku 23 lat Teresa zachorowała na gruźlicę, na którą zmarła 30 września 1897 r. Papież Pius XI beatyfikował ją w 1923 r., a już w dwa lata później - kanonizował. W 1997 r. papież Jan Paweł II ogłosił ją doktorem Kościoła, razem z Teresą z Avili i Katarzyną ze Sieny.

Rodzice św. Teresy, Zelia i Ludwik Martin, byli pierwszym małżeństwem wspólnie wyniesionym na ołtarze. Beatyfikował ich 19 października 2008 r. w Bazylice św. Teresy w Lisieux legat papieski kard. Jose Saraiva Martins, a kanonizował 18 października 2015 r. papież Franciszek.

Zelia i Ludwik pobrali się 13 lipca 1858 roku. Ludwik był zegarmistrzem, a Zelia koronczarką. Przed ślubem zarówno Ludwik jak i Zelia planowali wstąpienie do zakonu. Ludwikowi zrealizowanie tego zamiaru uniemożliwił brak znajomości języków klasycznych. Zelia nie została przyjęta do zakonu szarytek. Po ślubie małżonkowie planowali żyć w „białym małżeństwie", jednak za radą spowiednika zmienili zdanie. Doczekali się dziewięciorga dzieci: mieli siedem córek i dwóch synów. Czwórka dzieci zmarła w dzieciństwie, a pięć córek wstąpiło do zakonu.

Zelia zmarła na raka piersi 28 sierpnia 1877 roku, mając niespełna 46 lat. Po śmierci żony Ludwik wychowywał dzieci samotnie. W ostatnich latach życia cierpiał na chorobę psychiczną i paraliż nóg. Zmarł 29 lipca 1894 roku, w wieku 71 lat.(PAP)