Reklama

Europa zagubiona

2016-08-03 09:26

Krystyna Pawłowicz
Niedziela Ogólnopolska 32/2016, str. 36-39

ymgerman/ Fotolia.com

Do grupy tzw. ojców założycieli europejskiej integracji zalicza się kilkanaście osób, spośród których Robert Schuman i Alcide De Gasperi zajmują miejsca szczególne, ze względu na ich udział w nadaniu całemu powojennemu, powstałemu w latach 50. ubiegłego wieku, projektowi jednoczenia Europy po II wojnie światowej charakteru chrześcijańskiego. Chodziło wówczas o zapobieżenie wojnom i podbojom gospodarczym w przyszłości – z inspiracji czy też uzasadnienia chrześcijańskiego

O ile treść pierwszych traktatów unijnych z 1951 i 1957 r. miała charakter gospodarczy i handlowy, o tyle ówczesna inspiracja utworzenia europejskiej organizacji – jej oprawa organizacyjna i symbolika – związana została i osadzona w tradycji chrześcijańskiej, zgodnie zresztą z chrześcijańskimi korzeniami europejskiej cywilizacji, ożywionymi po zbrodniach II wojny światowej i właśnie dzięki wspomnianym ojcom założycielom, w tym Gasperiemu i Schumanowi. Twórca unijnej flagi Arsène Heitz wzorował się na Cudownym Medaliku św. Katarzyny Labouré. Flagę tę zawieszono pierwszy raz w katedrze Najświętszej Maryi Panny w Strasburgu i w intencji Europy modlili się przed nią Konrad Adenauer i Robert Schuman.

Kurs na niebezpieczne wody

W kolejnych latach do tekstów europejskich traktatów wprowadzono m.in. wykształconą w społecznej nauce Kościoła katolickiego zasadę pomocniczości, zwaną też zasadą subsydiarności, służebności, dającą kompetencję do działania jako podstawowym jednostkom niżej usytuowanym, naturalnym, tj. człowiekowi, rodzinie, i dopiero potem pomocniczo wspólnotom wyższym, sztucznym – gminom, organizacjom społecznym, państwu. Po II wojnie światowej Europa chciała wrócić do równowagi, odrodzić się w podległości nakazom ewangelicznym. Było to wtedy oczywiste.

Jednak od końca lat 80. ubiegłego wieku Wspólnoty Europejskie przejmowane były już przez tzw. pokolenie 1968 r., pokolenie buntu młodzieży w Europie, „dzieci kwiaty”, hippisów itp. Wspólnoty wyraźnie już ewoluowały w kierunku światopoglądu lewicowego, szczególnie obyczajowego, łącząc przy tym ściśle reguły gospodarcze i handlowe z narzucaniem rozwiązłości moralnej. Od kilku zaś lat gospodarcze polityki unijne są wprost powiązane z obowiązkowymi warunkami równościowymi, genderowymi. Udzielanie pomocy różnym państwom europejskim – ale też innym, m.in. afrykańskim – uzależniane jest zwykle od propagowania aborcji i homoseksualizmu.

Reklama

Gdy Polska podpisywała w 1991 r. 10-letni Układ Stowarzyszeniowy ze Wspólnotami i gdy rozpoczynała w 1997 r. negocjacje dotyczące warunków akcesji do Unii, sprawy ideowe i aksjologia nie miały w nich większego znaczenia, nie zwracano na nie większej uwagi. Chociaż kurs Unii w kierunku coraz bardziej agresywnej lewicy, a nawet już ideologii równościowej, genderowej, był wtedy widoczny.

Parlament Europejski podejmował kolejne uchwały obyczajowe i ideowe, np. uchwałą z 2 lipca 2002 r. nakazał legalizację aborcji w państwach członkowskich. W odpowiedzi na to Sejmowa Komisja ds. UE (w polskim Sejmie) – było to jeszcze przed akcesją Polski – szybko przyjęła oświadczenie sprzeciwiające się tej uchwale PE.

W kolejnych uchwałach Parlament Europejski domagał się umożliwienia zawierania tzw. małżeństw homoseksualnych i adopcji przez nie dzieci. PE sugerował też legalizację eutanazji, co polska opinia publiczna stanowczo odrzucała.

Nieco wcześniej, w roku 2000, na spotkaniu prezydentów państw Europy Środkowej w Gnieźnie ówczesny prezydent Niemiec Johannes Rau wezwał do „poszukiwania pozareligijnej koncepcji człowieka”, którą umiejscawiał poza Dekalogiem.

Gdy wiara stała się prowokacją

Państwa członkowskie UE – Wielka Brytania czy Francja – od lat 90. ubiegłego wieku prowadziły już otwarcie kurs antychrześcijański w swych narodowych systemach oświatowych, w organach publicznych i procedurach ich działania, zakazując – w imię jakiejś neutralności – używania chrześcijańskiej symboliki i krzyża. Silnie antykatolicki kurs widać było w czasie jednej z ostatnich wizyt papieża Jana Pawła II we Francji, gdy Francuzi, nazywający siebie już oficjalnie „krajem laickim”, otwarcie odcinali się od katolickich wartości.

Próby odwołania się w preambule Konstytucji dla Europy do wartości chrześcijańskich określano w Unii słowami „prowokacja” i „rasizm”.

Z czasem z dokumentów i kalendarzy unijnych usunięto święta katolickie, gdzieniegdzie zakazywano publicznego śpiewania kolęd i wystawiania szopek bożonarodzeniowych (Włochy), by nie drażnić innych. Jako żywo przypomina to praktyki francuskich rewolucjonistów.

W 2004 r. utrącono kandydaturę prof. Rocco Buttiglionego na stanowisko unijnego komisarza, za karę, że Amerykę porównał do ojca, a Europę do matki wychowującej wiele dzieci. Uznawano go za to za skrajnego, fundamentalnego katolika reprezentującego nienowoczesny model rodziny, zresztą uważającego też homoseksualizm za grzech.

Do takiej lewicowo już ukształtowanej w swej antychrześcijańskiej aksjologii Unii Europejskiej przystępowała Polska, finalizując w 2003 r. w Atenach swą umowę o akcesji.

Podpisujący traktat Leszek Miller z SLD i Jarosław Kalinowski z PSL nie mieli wątpliwości. Mimo że zapisy polskiej konstytucji z 1997 r. w preambule podkreślają, iż polska „kultura zakorzeniona jest w chrześcijańskim dziedzictwie Narodu”. I mimo iż art. 18 naszej konstytucji chroni związek małżeński jako związek kobiety i mężczyzny i wyklucza wszelkie związki jednopłciowe. I mimo że art. 38 zapewnia każdemu człowiekowi ochronę życia, a art. 2 Ustawy o Rzeczniku Praw Dziecka precyzuje, iż dzieckiem, tj. i człowiekiem, jest „istota ludzka od poczęcia...” i otrzymuje ona opiekę państwa.

Wobec ekscesów prawa

Podpisując traktat o akcesji, Miller i Kalinowski naruszyli więc polską konstytucję, gdyż zobowiązali Polskę swymi podpisami do przestrzegania prawa unijnego, i to w pierwszeństwie, prawa powstałego w przeszłości, ale i tego, które powstanie w przyszłości, w ciemno, in blanco. A ekscesy unijnego prawa i praktyki są oczywiście sprzeczne z wymogami chrześcijaństwa, które przecież polska konstytucja stawia jako nadrzędne, zaś Unia te wymogi otwarcie zwalcza.

System wartości moralnych określonych w polskiej konstytucji i ustawach, sprawy światopoglądowe i kulturowe dotyczące religii, rodziny i wychowania, aborcji i eutanazji, początku i końca życia ludzkiego – które w Polsce składają się na pojęcie godności i praw człowieka – są u nas odmiennie niż w Unii pojmowane i realizowane; np. Karta Praw Podstawowych UE nie uwzględnia religii jako elementu europejskiego dziedzictwa, a wszystkie organy Unii zalecają nam pod karami finansowymi działania sprzeczne z polskimi standardami prawnymi i obyczajowo-religijnymi.

Mimo iż lewicowy rząd koalicyjny zgodził się w 2003 r. w Atenach na członkostwo Polski w antychrześcijańskiej organizacji, to trzeba zaznaczyć, że niektóre następne rządy (np. PiS w latach 2005-07) i prezydent RP Lech Kaczyński robili wszystko, by uchronić Polskę przed toksycznymi lewicowymi „równościowymi” pomysłami, i w tym zakresie mocno się zawsze opierali.

Prezydent Lech Kaczyński dołączył Polskę do tzw. Protokołu Brytyjskiego przy Traktacie z Lizbony, na mocy którego wyłączał Polskę spod orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach Karty Praw Podstawowych, gdyby te wyroki były sprzeczne z polskim prawem i naszymi praktykami.

Prezydent Lech Kaczyński dołączył też do Traktatu z Lizbony Deklarację nr 61 Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie Karty Praw Podstawowych UE, o treści:

„Karta w żaden sposób nie narusza prawa Państw Członkowskich do stanowienia prawa w zakresie moralności publicznej, prawa rodzinnego, a także ochrony godności ludzkiej oraz poszanowania fizycznej i moralnej integralności człowieka”.

Kompetencje w tych wyżej wymienionych sprawach zastrzeżone są bowiem wyłącznie dla państw członkowskich, w tym dla Polski.

Odmiennie postępowały rządy PO-PSL, Donald Tusk, Ewa Kopacz i Bronisław Komorowski, którzy akceptowali genderową ideologię, m.in. przyjęli skrajnie lewacką, genderową tzw. konwencję przemocową, która za główne źródło przemocy wobec kobiet w rodzinie uznaje religię i Kościół katolicki.

Polska – kraj chrześcijański

Twierdzę, że akcesja Polski do UE naruszyła też m.in. oczywistą zasadę prawa wyrażoną w literaturze prawa międzynarodowego, iż dane państwo, np. Polska, może być członkiem organizacji międzynarodowej o charakterze integracyjnym, ale tylko wtedy, gdy państwo to – Polskę – łączy z tą organizacją integracyjną, której przekazuje swe kompetencje, wspólny system wartości uniwersalnych. Wartościami takimi są z pewnością prawo do życia, prawo do naturalnej rodziny czy prawo do naturalnej śmierci. Uważam, że od Unii Europejskiej dzielą Polskę nie tylko ustrój, organizacja Unii i cały system zasad jej działania, ale też odmienny system wartości moralnych, światopoglądowych i kulturowych dotyczących religii, rodziny i wychowania.

Polska, mimo przyłączenia się do odmiennej światopoglądowo Unii, pozostaje jednak państwem chrześcijańskim, katolickim, z silną pozycją Kościoła katolickiego i wolnością innych wyznań. Mimo coraz brutalniejszego zwalczania chrześcijaństwa w Unii i mimo ośmioletnich prób koalicji PO-PSL, by te odmienne prawa do Polski przenieść.

Od roku wyjałowiona już ze swych tradycyjnych, chrześcijańskich wartości Unia robi samobójczo miejsce dla wschodniego agresywnego wyznania religijnego, jeszcze ostrzej, zabójczo walczącego z chrześcijanami („krzyżowcami”, jak wołają). Ojcowie założyciele Wspólnoty Europejskiej widzą z Nieba, co ich następcy zrobili z chrześcijańską Europą.

Oczywistą kpiną jest dziś odwoływanie się przez unijnych dygnitarzy i różnych pożytecznych eurofilów do manipulacyjnego twierdzenia, że UE szanuje wyznania i religie oraz że nawet sama ma flagę „maryjną”.

Otóż, o ile unijna flaga powstała historycznie z chrześcijańskich inspiracji jej twórców, to dzisiejsza Unia zmarnowała i odrzuciła ten dorobek, już dawno sprzeniewierzyła się chrześcijańskim wartościom.

Bo czy Matka Boża patronowałaby i uświęcałaby aborcję, eutanazję, związki homo i wychowywanie przez nie cudzych dzieci? Czy Matka Boża wspierałaby zjawiska genderowe, równościowe i dewiacje wszelkiego rodzaju? Czy wspierałaby zwalczanie Krzyża, Kościoła katolickiego, swego Syna i Stwórcę?

Jan Paweł II w 2002 r. powiedział: „Nie kryję rozczarowania, że tekst Karty Praw Podstawowych i preambuła Konstytucji Europejskiej nie zawierają ani jednej wzmianki o Bogu, który skądinąd jest pierwszym źródłem godności człowieka i fundamentalnych praw”.

To antychrześcijańskie działanie Unii Europejskiej Jan Paweł II określił jako „ahistoryczne i uwłaczające Ojcom mojej Europy”.

Tagi:
Europa

Jak chadecja i Platforma torują drogę radykalnej lewicy

2019-12-11 17:18

Jadwiga Wiśniewska
Poseł do Parlamentu Europejskiego

O tym, że ostatnie działania Platformy Obywatelskiej torują drogę radykalnej lewicy wiemy na podwórku krajowym już od dawna. W ostatnich wyborach do Parlamentu Europejskiego z listy Koalicji Obywatelskiej dostało się kilku już niemal zapomnianych polityków starej lewicy. Niestety strategia totalnej opozycji otworzyła furtkę dla dużo groźniejszej w dzisiejszych czasach radykalnej lewicy organizowanej przez panów Biedronia i Zandberga. W ostatnich wyborach do Sejmu i Senatu furtka ta została uchylona jeszcze szerzej.

Informacje prasowe

Przyjrzyjmy się, jak wygląda sytuacja w obecnym Parlamencie Europejskim. Do tej pory Parlament był rządzony przez chadecję (EPL) i socjalistów, którzy dzielili między sobą najważniejsze stanowiska i podejmowali wspólnie decyzje, czasami dopuszczając do tego grona liberałów. Po ostatnich wyborach sytuacja się jednak skomplikowała. Zwiększyły swoją obecność siły skrajnie niechętne Unii. W wyniku zawirowań związanych z Brexitem oraz histerii klimatycznej urośli w siłę liberałowie i zieloni. Tradycyjne partie chadeków i socjalistów straciły większość. Musiały się zatem podzielić wpływami. I tu chadecja wpadła w pułapkę.

O ile chadecy od wielu lat przejawiali tendencje lewicujące, o tyle jeszcze w poprzedniej kadencji byli skłonni nawiązywać sojusze z eurorealistami, którzy uważają że Europa może być silna siłą państw członkowskich, a taką frakcją są Europejscy Konserwatyści i Reformatorzy, do których należy Prawo i Sprawiedliwość. Dziś chadecy tworzą już właściwie koalicję z socjalistami, liberałami, zielonymi i komunistami! Ale w tej układance politycznej chadecy będą stawać się coraz bardziej zbędni. Za cenę bycia w większości, będą się coraz bardziej rozpływać. Weszli na prostą drogę prowadzącą do marginalizacji. Jeżeli z niej nie zejdą, to ludzie przestaną na nich w końcu głosować, bo po co głosować na podróbkę, jeżeli można głosować na oryginał, czy to liberalny, zielony czy lewicowy?

Weźmy kilka przykładów. Zacznijmy od polityki klimatycznej. Żeby zdobyć poparcie większości Parlamentu Europejskiego Ursula von der Leynen niemal zaproponowała program socjalistów w tej dziedzinie, różnice są dosłownie marginalne. Wygląda na to, że obecna Komisja, choć podobnie jak poprzednia rządzona formalnie przez chadeków, będzie de facto wprowadzać agendę socjalistów, a jej twarzą, jeszcze wyraźniejszą niż poprzednio, będzie holenderski socjalista Timmermans. Zamierza on wprowadzić w życie plan redukcji emisji CO2 o 50% do 2030 r., choć już obecny cel 40% uchwalony został dopiero niedawno i nie jest łatwy do osiągnięcia, co potwierdziła ostatnio nawet Europejska Agencja Środowiskowa. Chadecy w Parlamencie zgodzą się z tym, bo inaczej nie potrafią. Ciekawe co zrobi Platforma – choć to pytanie wydaje się retoryczne.

A teraz z innej dziedziny. W Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (FEMM) koordynatorką EPL jest Irlandka Frances Fitzgerald (która, nawiasem mówiąc, promowała wszystkie ostatnie zmiany obyczajowe w Irlandii). Pomiędzy nią, a koordynatorkami czterech partii panuje pełna symbioza. Do tego stopnia, że na jednym z ostatnich posiedzeń koordynatorów, na którym rozdzielono prace na najbliższe lata, grupa konserwatywna oraz grupa narodowców (ID) nie dostały żadnego sprawozdania, pomimo że gwarantowały nam to procedury. Przewodnicząca (austriacka socjalistka) uznała jednak, że skoro został osiągnięty konsensus, nie ma potrzeby odwoływania się do procedur. Konsensus działa między tymi pięcioma grupami faktycznie bez zarzutu. Szkoda tylko, że zamyka się oczy na coraz większą grupę społeczeństwa, która zupełnie nie rozumie podstaw tego „konsensusu”. W końcu różnice w demokracji są normalne i należy je szanować. Taki „konsensus” znosi demokrację przez jej najbardziej zagorzałych „obrońców”.

Zupełnie ostatnio Parlament Europejski przyjął rezolucję oskarżającą Polskę o chęć zakazania edukacji seksualnej. Pomijając już fakt, że to zupełnie nie jest sprawa UE (co potwierdziła jeszcze odchodząca Komisja Europejska), rezolucja została oparta na kłamstwie, które na sesji plenarnej wygłosił poseł Biedroń, jakoby rząd miał taki plan. Posłowie PO, prowadzeni przez panie Łukacijewską i Hübner, chętnie rzucili się na ten temat i razem ze swoimi sojusznikami wysmażyli durną rezolucję składającą się z nieprawdziwych informacji oraz lewicowych fantasmagorii. Zawierała ona nawet kuriozalne wezwanie, aby kwestię edukacji seksualnej dołączyć do postępowania wobec Polski w ramach art. 7! Rezolucja została przyjęta radykalną większością Parlamentu, ok. 470 głosów było za, a jedynie ok. 130 przeciw. W EPL jedynie 20 posłów było przeciw, głównie Węgrów.

Rezolucja ta zawierała również poparcie dla „bezpiecznej i legalnej aborcji”. Jeszcze kilka lat temu głosowania nad aborcją w PE były mniej więcej wyrównane. Dzisiaj większość za aborcją to 450 do 150. Zdecydowana większość tzw. chadecji z EPL była za. Z obecnych posłów Platformy 8 głosowało za, 2 było przeciw, a 2 wstrzymało się. A jeszcze nie tak dawno jeździli na rekolekcje do Tyńca!

Widać jak na dłoni, że Platforma i cała chadecja stacza się po równi pochyłej na lewo. Można mieć niemal pewność, że jej rola będzie radykalnie maleć. Ale rzeczywistość nie znosi próżni. Obawiam się, że jej miejsce zostanie zajęte przez sfrustrowanych radykałów. Chadecja budzi demony!

CZYTAJ DALEJ

Reklama

50. rocznica święceń kapłańskich papieża Franciszka

2019-12-13 08:23

KAI

13 grudnia papież Franciszek będzie świętował 50. rocznicę przyjęcia święceń kapłańskich w stopniu prezbiteratu. Z tej okazji mieszkańcy diecezji Rzymu będą modlić się specjalną modlitwą.

Grzegorz Gałązka

“Módlmy się za papieża Franciszka, który 13 grudnia będzie obchodził 50. rocznicę święceń kapłańskich. Niech Pan, który powołał go do bycia szafarzem Świętych Misteriów i biskupem Rzymu, prowadzi go i wspiera łaską Swego Ducha oraz obdarza pociechą, pochodzącą z modlitwy całego Kościoła” – tak brzmi specjalna intencja modlitwy wiernych, którą w najbliższą niedzielę 8 grudnia będą modlić się wierni we wszystkich kościołach rzymskiej diecezji.

Vatican.news

Poczta Watykańska uczciła dwoma znaczkami przypadającą 13 grudnia 50. rocznicę święceń kapłańskich Jorge Mario Bergoglio – papieża Franciszka.

Pierwszy znaczek, o wartości 1,10 euro, przedstawia młodego Bergoglio w czarnej sutannie na tle jego parafialnego kościoła św. Józefa w Buenos Aires i wizerunku Matki Bożej Rozwiązującej Węzły, który odkrył w Niemczech i upowszechnił w stolicy Argentyny. Drugi znaczek, o wartości 1,15 euro, przedstawia Franciszka w białej sutannie na tle bazyliki św. Piotra w Watykanie i wizerunku Jezusa Miłosiernego (z wizji św. Faustyny Kowalskiej), przypominającego słowa papieża, że „kapłan, na wzór Dobrego Pasterza, jest człowiekiem miłosierdzia i współczucia, bliski swojemu ludowi i sługą wszystkich. Kapłan jest tym, kto leczy rany”.

Autorem wykorzystanych na znaczkach obrazów jest malarz Raúl Berzosa z Malagi w Hiszpanii. Jest on autorem m.in. portretu Benedykta XVI.

Z okazji jubileuszu 50-lecia święceń kapłańskich papieża Franciszka, wikariusz generalny Rzymu kard. Angelo de Donatis, napisał do wiernych list, w którym zachęca do wspólnego dziękczynienia za posługę kapłańską obecnego papieża. Wspomina też dzień wyboru kard. Bergoglio na Stolicę Piotrową i przypomina o nieustającej prośbie papieża Franciszka o modlitwę w jego intencji.

Papież Bergoglio przyjął święcenia kapłańskie w stopniu prezbiteratu 13 grudnia 1969 r. z rąk abp. Ramón José Castellano. Z okazji jubileuszu Poczta Watykańska wprowadziła do obiegu pamiątkowe znaczki pocztowe o nominale 1,10 oraz 1,15 euro.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Portugalia: więźniowie pomogli w budowie gigantycznej szopki w Bradze

2019-12-13 19:19

mz (KAI/AE) / Braga

Więźniowie z zakładu karnego w Bradze w północno-zachodniej Portugalii pomogli przygotować jedną z największych w tym kraju żywych szopek w miejscowości Priscos. Na powierzchni ponad 30 tys. m kw. powstała tam scenografia z czasów narodzin Jezusa. Do 12 stycznia kilkuset statystów będzie przedstawiało sceny biblijne. Współodpowiedzialny za budowę szopki ks. João Torres powiedział, że w pracach przy budowie 90 scen uczestniczyło łącznie ponad 40 więźniów.

Ks. Jerzy Uchman

Priscos jest jednym z etapów szlaku bożonarodzeniowych żłóbków, do których odwiedzenia co roku zachęca archidiecezja Bragi. Na trasie zwiedzający mogą zobaczyć m.in. szopkę w tamtejszej katedrze, w muzeum Piusa XII, a także w kilkunastu parafiach miasta i okolicznych miejscowości.

Oryginalny projekt w Priscos ruszył po raz pierwszy jako owoc wystosowanego w 2006 r. przez portugalskich biskupów apelu, aby w okresie Adwentu i Bożego Narodzenia bardziej eksponować postać Dzieciątka Jezus.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem