Reklama

Polska

Wiara jest przekazywana w sztafecie pokoleń

O najważniejszych wątkach w homilii papieża Franciszka na Jasnej Górze i o znaczeniu pielgrzymki Namiestnika Chrystusowego do Polski z abp. Wacławem Depo rozmawia ks. Mariusz Frukacz

Niedziela Ogólnopolska 32/2016, str. 65-66

[ TEMATY ]

ŚDM w Krakowie

Franciszek w Polsce

Mazur/episkopat.pl

KS. MARIUSZ FRUKACZ: – Msza św. pod przewodnictwem papieża Franciszka na Jasnej Górze to był szczególny czas dla Częstochowy i Polski. Co dla Księdza Arcybiskupa było najistotniejsze w kazaniu Ojca Świętego?

ABP WACŁAW DEPO: – Najważniejsza była dla mnie prostota spojrzenia na Maryję od strony Jej wnętrza, ducha. Matka Boża wyrażała go przez całe swoje życie, a zwłaszcza poprzez Kanę Galilejską, która słusznie przywoływana jest na Jasnej Górze. Poprzez Kanę bowiem ukazana jest rola Pośredniczki u boku Jedynego Pośrednika. Najpierw prosi Syna o cud, a później mówi: „Zróbcie wszystko, co Syn mój wam powie” (por. J 2, 5). To bardzo ważne, aby wskazać na Maryję jako szczególną dla nas Matkę – zawierzenia. Teraz jest ważne, żebyśmy się okazali godnymi dziećmi takiej Matki, to znaczy Matki Chrystusa i wspólnoty Jego uczniów.

– Wątek maryjny dziejów Polski bardzo mocno wybrzmiał w kazaniu Ojca Świętego Franciszka. Papież mówił o wierze wypróbowanej, wskazał na męczenników, na apostołów miłosierdzia – św. siostrę Faustynę i św. Jana Pawła II. Pokazał, że w nasze dzieje wpisuje się Maryja z dobrocią matczyną. Można powiedzieć, że Ojciec Święty pokazał nam społeczną rolę Maryi, którą odgrywa wobec całego narodu?

– Tak, ale zwróciłbym uwagę na pierwsze oklaski, które pojawiły się podczas kazania papieża Franciszka, a które za św. Janem Pawłem II możemy nazwać „współprzemawianiem”, elementem dialogu. Pojawiły się one przy pokazaniu rodziny i przechodzenia w wychowaniu religijnym od pokoleń do pokoleń. Niezwykłą rolę odgrywają tu matki i babcie. Ludzie zareagowali na te słowa Papieża, bo sami dostrzegli się w sztafecie pokoleń, która przekazuje wiarę, prosi o wiarę i z kolei ma ją realizować w życiu. Ta wypróbowana wiara nie byłaby dzisiaj przez nas odebrana jako dar, gdyby nie było zaangażowania i mocnego udziału naszych mam i wszystkich, którzy nas poprzedzają w latach.

– Ojciec Święty mówił o Jasnej Górze i Częstochowie jako duchowej stolicy naszego narodu. Pokazał cały wymiar historii Polski, podobnie jak to było w książce Jana Pawła II „Pamięć i tożsamość”. Czy, zdaniem Księdza Arcybiskupa, w przypomnieniu przez Ojca Świętego o wierności Ewangelii, Krzyżowi, o obecności Maryi w dziejach narodu są odniesienia do myśli Jana Pawła II?

– Na pewno tak, ale Ojciec Święty, mówiąc o wierze Maryi i zakładając, że kolejne nasze zadania będą na Jej wzór realizowane, nie cytował wprost słów Jana Pawła II czy kard. Stefana Wyszyńskiego, którzy dla nas, dla naszego pokolenia, są szczególnymi przewodnikami na tej drodze maryjnej, zawierzenia. Dlatego „Te Deum laudamus”, które zabrzmiało na jasnogórskim Szczycie, było kontynuacją śpiewu sprzed pięćdziesięciu lat. Ojciec Święty Franciszek miał świadomość, że wchodzi dzisiaj w to dziedzictwo, wspomniane w mowie Księdza Prymasa, a dotyczące pustego tronu, kiedy Ojciec Święty Paweł VI nie mógł tutaj przybyć na świętowanie Millennium. Ja bym jeszcze wspomniał o tym, co Ojciec Święty powiedział bardzo wyraźnie na Wawelu, mianowicie o liście biskupów polskich do biskupów niemieckich i o wspólnej deklaracji podpisanej przez Kościół katolicki w Polsce i Kościół prawosławny. To są bardzo dobre przykłady, świadczące o tym, że Kościół w Polsce nie zamknął swojej historii na etapie roku 1966, ale kontynuuje swą drogę i na co dzień odczytuje nowe zadania. Łącznie z tym, co politycznie będzie zawsze w wizycie papieża Franciszka powracać, a mianowicie z otwarciem się na uchodźców. Jesteśmy tu otwarci jako naród, czego dowodem jest obecność całego świata w naszych domach, w naszych wspólnotach parafialnych i w naszym Kościele na Światowych Dniach Młodzieży.

– Ojciec Święty przejechał przez błonia jasnogórskie, następnie wszedł do Kaplicy Matki Bożej. Kamery telewizyjne pokazały spojrzenie Papieża zanurzone w spojrzeniu Maryi. Ksiądz Arcybiskup powiedział jeszcze przed Mszą św. na Szczycie Jasnogórskim, że spełnia się pragnienie Ojca Świętego spotkania się z Obliczem Maryi w tym miejscu.

– Ten moment przygotował Papieża do Eucharystii, która jest szczytem dziękczynienia Bogu za dar chrztu. Wyraźnie miało miejsce wyciszenie Papieża poprzez jego spojrzenie i harmonię własnego serca z Sercem Maryi. Potem było dotknięcie dłonią ofiarowanego mu obrazu na wysokości twarzy Maryi, a następnie znak krzyża, który Papież przedłużył błogosławieństwem nas wszystkich. Wypowiedział też modlitwę „Zdrowaś Maryjo” po łacinie. Był to początek wejścia w głąb w późniejszym przesłaniu, które wypowiedział po Ewangelii.

– Kiedy Ojciec Święty wchodził do Kaplicy Matki Bożej, na dłuższą chwilę zatrzymał się przy o. Jerzym Tomzińskim...

– O. Jerzy Tomziński powiedział Ojcu Świętemu, że jest ostatnim żyjącym w Polsce świadkiem i uczestnikiem Soboru Watykańskiego II. Papież Franciszek żywo zareagował na to. Widząc, że o. Tomziński wypowiada to dynamicznie, z radością na twarzy, stwierdził, że chyba musiał uczestniczyć w Soborze jako dziecko. Dopiero wtedy usłyszał, że o. Jerzy ma 97 lat i zdumiał się.

– Podczas Mszy św. na Szczycie Jasnogórskim można było zauważyć, że Ojciec Święty chciał przedłużyć moment swojego pobytu w sanktuarium. Właściwie spoglądał na Maryję kilkakrotnie.

– Podczas homilii Ojciec Święty odwracał się, wskazywał na Maryję i mówił: „to Ona, to Ona”. Nie mówił do obrazu, ale mówił do Osoby, i to jest bardzo ważne, to było przejście na płaszczyźnie wiary i osobistego spotkania z Maryją. Przyznam, że sam nie spodziewałem się tak długiego kazania Ojca Świętego. Przez intonację głosu i wskazywanie ręką na Maryję Papież był rzeczywistym już nie tylko głosicielem Ewangelii, ale świadkiem tych spotkań, które opisywał w kontekście Kany Galilejskiej oraz innych tekstów biblijnych.

– Ksiądz Arcybiskup jest trzecim pasterzem w historii naszej archidiecezji, który witał Piotra naszych czasów, po biskupie Stefanie Barele i arcybiskupie Stanisławie Nowaku. Czym dla Księdza Arcybiskupa, jako biskupa tego miejsca, było przybycie papieża Franciszka i potem przejazd z Ojcem Świętym przez błonia wśród wiernych z Częstochowy, z całej Polski i ze świata?

– Mówiąc wprost – to był cud Matki Bożej, który się rozpoczął darem pogody. Matkę Bożą wprost błagałem o ten cud. Wołałem: „Pomóż, żeby ustąpiły te chmurne ciemności, które niosą zamęt i mogą spowodować, że ludzie zrezygnują ze swojej obecności na Jasnej Górze”. Nie miałem innego sposobu przezwyciężenia tego lęku, jak właśnie wołać do Matki Bożej. Dziękuję dzisiaj Bogu, że, mówiąc słowami nuncjusza apostolskiego abp. Celestino Migliorego, pogoda była idealna na to spotkanie. Drugi cud to jest właśnie to, że Ojcu Świętemu po upadku nic się nie stało. Pozostałe wydarzenia też widzę w kategoriach daru Matki Bożej dla mnie osobiście, jako metropolity częstochowskiego, bo mogłem cieszyć się już wcześniejszymi spotkaniami z następcami św. Piotra – ze św. Janem Pawłem II, kiedy go witałem w Radomiu, na progu seminarium duchownego, prosząc o modlitwę i o błogosławieństwo, czy z Benedyktem XVI, kiedy zdecydował o mojej nominacji biskupiej do Zamościa, a później do Częstochowy. I to spotkanie trzecie, już dzisiaj jako metropolity – nie mogę go widzieć inaczej, jak tylko kolejną łaskę Matki Bożej, która mnie do tego wydarzenia przygotowywała.

– Często pojawiają się komentarze, że pielgrzymka papieża Franciszka ma wymiar socjalny. Tymczasem pielgrzymka bardzo mocno przypominała o wierze – i takie jest chyba właściwe przesłanie papieża Franciszka?

– Człowiek jest istotą społeczną, ale trzeba tutaj zrozumieć ewangeliczne pytanie, które w przypowieści o miłosiernym Samarytaninie brzmi: kto jest moim bliźnim? Codzienne uczynki miłosierdzia będą nas weryfikować na Sądzie Ostatecznym, kiedy usłyszymy to, co Chrystus mówi w Ewangelii według św. Mateusza: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili. (...) Wszystko, czego nie uczyniliście (...), tegoście i Mnie nie uczynili” (25,40.45). Czyli – dawajcie świadectwo tego, że wierzycie we Mnie, by czyny potwierdzały waszą wiarę.

– Co zatem powinno pozostać w nas po pielgrzymce papieża Franciszka?

– Chciałbym, żeby było to pragnienie, które jest w Sercu Jezusa i które mówi o tej iskrze, która winna się rozszerzać na cały świat, żeby Boże Miłosierdzie królowało, żeby Boże Miłosierdzie ogarniało wszystkich ludzi, żeby było przez nas bardzo konkretnie przyjęte. I żeby Światowe Dni Młodzieży były takim nowym światłem nadziei dla całego świata, dla nas. Chodzi o to, co jest w orędziu św. Faustyny – niech Polska jeszcze raz zrozumie: Jesteś wywyższona łaską Boga. Łaską Kościoła, który się tutaj zebrał, na Błoniach krakowskich i na błoniach jasnogórskich. Jesteś wywyższona, jesteś pokazana światu, ale umiej być wdzięczna, czyli odpowiedz swoją wiernością Bogu na Jego łaskę.

2016-08-03 09:27

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Prezydent Duda do bp. Suchodolskiego: dziękuję za organizację ŚDM

[ TEMATY ]

prezydent

ŚDM w Krakowie

ŚDM

Krzysztof Sitkowski/KPRP/prezydent.pl

Pragnę podziękować Ekscelencji za wkład w organizację kolejnych Światowych Dni Młodzieży, a szczególnie za ich przygotowanie w Krakowie w 2016 roku. Ufam, że to jedno z najważniejszych wydarzeń w życiu duchowym Polski ostatnich lat będzie nadal wydawać dobre owoce dla naszych rodaków i całego Kościoła powszechnego - napisał prezydent RP Andrzej Duda w liście do bp. Grzegorza Suchodolskiego.

W imieniu głowy państwa list ten odczytał sekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta min. Adam Kwiatkowski, który uczestniczył w uroczystości święceń biskupich w Siedlcach. W swoim liście Andrzej Duda zwrócił uwagę na aktualność motta, jakie wybrał dla siebie bp Grzegorz Suchodolski, nawiązując do słów Jana Pawła II skierowanych do młodzieży.

"Rozpoczyna ksiądz biskup swoją nową misję w dniu poświęconym Najświętszej Maryi Pannie Matce Kościoła, a zarazem w okolicznościach wyjątkowych: kiedy trwają Narodowe Obchody Setnej Rocznicy Odzyskania Niepodległości Rzeczypospolitej, a także gdy nasz kraj zmaga się z nieznanym dotąd zagrożeniem: epidemią koronawirusa. W tym czasie – pełnym wielu wyzwań – niezwykłej aktualności nabiera przyjęte przez Ekscelencję zawołanie: Głosić Jezusa Chrystusa" - napisał Andrzej Duda.

Wyraził przekonanie, że dotychczasowe doświadczenie bp. Suchodolskiego, zwłaszcza dotyczące pracy z młodzieżą i świeckimi, pomoże mu w nowej posłudze dla Kościoła w diecezji siedleckiej. Podziękował też za jego wkład w organizowanie udziału młodzieży w wielu edycjach Światowych Dni Młodzieży.

"Pragnę podziękować Ekscelencji za wkład w organizację kolejnych, na przestrzeni dwudziestu lat, Światowych Dni Młodzieży, a szczególnie za ich przygotowanie w Krakowie w 2016 roku. Ufam, że to jedno z najważniejszych wydarzeń w życiu duchowym Polski ostatnich lat będzie nadal wydawać dobre owoce dla naszych rodaków i całego Kościoła powszechnego" - podkreślił prezydent.

Święcenia biskupie ks. Grzegorza Suchodolskiego odbyły się 1 czerwca w katedrze w Siedlcach. Głównym konsekratorem był ordynariusz siedlecki bp Kazimierz Gurda, a współkonsekratorami nuncjusz apostolski w Polsce abp Salvatore Pennacchio i pochodzący z diecezji siedleckiej ordynariusz radomski bp Henryk Tomasik.

CZYTAJ DALEJ

Co święci mówią Europie?

2020-06-30 10:09

Niedziela Ogólnopolska 27/2020, str. 24-25

[ TEMATY ]

patron

Europa

Adobe.Stock.pl

Benedykt z Nursji, Cyryl i Metody, Brygida Szwedzka, Katarzyna ze Sieny i Teresa Benedykta od Krzyża (Edyta Stein). Dlaczego właśnie ci święci zostali wybrani, by patronować Europie? Co takiego wnieśli swoim życiem i dziełami w dzieje naszego kontynentu?

Przypadające 11 lipca święto św. Benedykta, opata, patrona Europy, jest doskonałą okazją do zastanowienia się nad odpowiedzią na te pytania.

Zwiastun pokoju

Najczęściej św. Benedykta z Nursji kojarzymy z opactwem na Monte Cassino i z zaleceniem: „Módl się i pracuj”, pochodzącym z jego Reguły. Święty Paweł VI, kiedy ogłosił św. Benedykta patronem Europy w liście apostolskim Pacis nuntius z 24 października 1964 r., nazwał go „zwiastunem pokoju, sprawcą jedności, nauczycielem cywilizacji, głosicielem religii Chrystusowej i twórcą życia monastycznego na Zachodzie”. Benedyktyni budowali nie tylko klasztory, ale również drogi, uprawiali ziemię i uczyli uprawy miejscową ludność. W swoich skryptoriach przepisywali Pismo Święte – w całości lub we fragmentach, teksty liturgiczne, a także dzieła starożytnych pisarzy, historyków i filozofów. Obok opactw zakładali szkoły i kształcili młodzież, przekazywali ludom europejskim bogate dziedzictwo cywilizacji łacińskiej. Benedykt XVI podkreślił, że św. Benedykt z Nursji swoim życiem i dziełem „wywarł zasadniczy wpływ na rozwój cywilizacji i kultury europejskiej (...) po zburzeniu jedności politycznej, stworzonej przez cesarstwo rzymskie”.

Apostołowie Słowian i „inkulturacja”

Metody i Konstantyn, później bardziej znany pod zakonnym imieniem: Cyryl, byli dziedzicami wiary i kultury starożytnej Grecji, kontynuowanej przez Bizancjum. Święty Jan Paweł II w liście apostolskim Egregiae virtutis, w którym ogłosił ich patronami Europy (31 grudnia 1980 r.), podkreślił, że ich głównym dziełem ewangelizacyjnym była misja na Wielkich Morawach, wśród ludów zamieszkujących wówczas Półwysep Bałkański i ziemie nad Dunajem. Dokonali oni przekładu ksiąg świętych na język Słowian dla celów liturgicznych i katechetycznych i położyli tym samym podwaliny pod całe ich piśmiennictwo. Dzieło Cyryla i Metodego to „inkulturacja” – wcielenie Ewangelii w rodzime kultury oraz wprowadzenie tych kultur w życie Kościoła. Jan Paweł II w encyklice Slavorum apostoli z 2 czerwca 1985 r. zwrócił uwagę na to, że święci Cyryl i Metody, wcielając Ewangelię w rodzimą kulturę ludów, które ewangelizowali, przyczynili się do ukształtowania i rozwoju tych kultur.

Otwarcie ekumeniczne

Założycielka Zakonu Najświętszego Zbawiciela – św. Brygida Szwedzka nie lękała się przemawiać do władców i papieży, by ukazywać, jak zamysły Boże spełniają się w historycznych wydarzeniach. W swoich pismach nie unikała surowych napomnień w kwestii odnowy moralnej chrześcijańskiego ludu i samego duchowieństwa; przyczyniła się do budowy wspólnoty kościelnej. Święty Jan Paweł II w motu proprio Spes aedificandi z 1 października 1999 r. podkreślił, że „od czasu (...) gdy Skandynawia, ojczyzna Brygidy, oderwała się od pełnej jedności ze Stolicą Rzymską w konsekwencji smutnych wydarzeń XVI wieku, postać szwedzkiej świętej stanowi ważny «łącznik» ekumeniczny, wzmocniony jeszcze przez posługę, którą pełni na tym polu jej zgromadzenie zakonne”.

Orędowniczka powrotu papieża

Święta Katarzyna Sieneńska wypełniła pragnienie św. Brygidy Szwedzkiej, stając się orędowniczką powrotu papieża z Awinionu do Rzymu. Walczyła o pokój w średniowiecznej Europie. Pisała listy do odbiorców w różnych częściach Włoch i w całej Europie. Z głęboką znajomością ówczesnych realiów potrafiła w nich pisać o najistotniejszych problemach kościelnych i społecznych swojej epoki. Dążyła do rozwiązania licznych konfliktów, które nękały społeczeństwo średniowiecznej Europy. Docierała do władców Europy, takich jak: król Francji Karol V, Karol z Durazzo, Elżbieta Węgierska, król Węgier i Polski Ludwik Wielki, Joanna Neapolitańska.

Filozof ukrzyżowany

Do grona współpatronów Europy w 1999 r. św. Jan Paweł II włączył również św. Teresę Benedyktę od Krzyża, w świecie Edytę Stein (zm. 9 sierpnia 1942 r. w KL Auschwitz-Birkenau). Podkreślił, że jako myślicielka, mistyczka i męczenniczka „przerzuciła jak gdyby most między swoim żydowskim pochodzeniem a wiarą w Chrystusa, prowadząc z niezawodną intuicją dialog ze współczesną myślą filozoficzną, a na koniec stając się przez męczeństwo – w obliczu straszliwej hańby Shoah – rzeczniczką racji Boga i człowieka. Stała się w ten sposób symbolem przemian dokonujących się w człowieku, kulturze i religii, w których kryje się sam zarodek tragedii i nadziei kontynentu europejskiego”. Święta Edyta Stein uczyniła bardzo dużo na rzecz postępu społecznego kobiety. Przykładem tego jest jej książka Kobieta. Jej zadanie według natury i łaski, zawierająca teksty o bogactwie kobiecości i misji kobiety z punktu widzenia ludzkiego i religijnego. Ta święta wniosła również wkład w dziedzictwo filozofii europejskiej, łącząc m.in. fenomenologię Edmunda Husserla z myślą św. Tomasza z Akwinu.

CZYTAJ DALEJ

Kard. Pell wspomina długie miesiące w więziennej celi

2020-07-12 09:34

[ TEMATY ]

kard. Pell

Włodzimierz Rędzioch

W więzieniach jest wiele dobroci, czasami mogą być jednak piekłem na ziemi. Miałem wiele szczęścia, że byłem bezpieczny i dobrze traktowany. Kard. George Pell pisze o tym dla amerykańskiego pisma „First Things”, w tekście zatytułowanym „Mój czas w więzieniu”.

Jest to pierwsze tak osobiste wspomnienie opublikowane po tym, jak po 400 dniach spędzonych za kratkami, wyszedł na wolność uniewinniony od zarzutów o pedofilię jednomyślnym orzeczeniem Sądu Najwyższego Australii.

Kard. Pell pisze o trzynastu miesiącach spędzonych w izolatce. „W Melbourne (10 miesięcy odosobnienia) mundur więzienny był zielonym dresem, ale w Barwon (3 miesiące izolacji) wydano mi jasnoczerwony kolor kardynała” – wspomina z humorem.

Ujawnia też detale z więziennego życia: prostą celę z solidnym łóżkiem, lampkę pomagającą czytać, zaledwie godzinę czasu na codzienny spacer i nieprzeźroczyste szyby na oddziale, przez które z trudem można jedynie było odróżnić dzień od nocy. Wyznaje, że był w izolacji dla własnej ochrony, ponieważ osoby skazane za wykorzystywanie seksualne dzieci, zwłaszcza duchowni, narażeni są na ataki fizyczne i wykorzystywanie. Także jemu grożono.

Kard. Pell wspomina, że słyszał więźniów kłócących się między sobą o jego winę i o tym, że większość strażników uznała go za niewinnego. Przeciwieństwem były, jak pisze, australijskie media „gorzkie w osądach i wrogie”.

Hierarcha zauważa, że antypatia wśród więźniów wobec sprawców nadużyć seksualnych na nieletnich jest powszechna w świecie anglojęzycznym - jest to ciekawy przykład prawa naturalnego wyłaniającego się w ciemności. „Nawet mordercy gardzą tymi, którzy gwałcą młodocianych. Jakkolwiek jest to ironiczne, ta pogarda nie jest wcale zła, ponieważ wyraża wiarę w istnienie dobra i zła, które często pojawia się w więzieniach w zaskakujący sposób” – pisze kard. Pell.

Wyznaje, że w czasie swej izolacji otrzymywał wiele listów od różnych ludzi. Pisał do niego m.in. pogrążony w ciemności więzień, prosząc, by zasugerował mu jakąś lekturę pomagającą przezwyciężyć zagubienie. „Poleciłem mu by przeczytał Ewangelię św. Łukasza” – wspomina były arcybiskup Sydney.

Wyznaje, że o swym uniewinnieniu dowiedział się oglądając w celi telewizję. „Zaskoczony młody reporter poinformował Australię o moim uniewinnieniu i był bardzo zdenerwowany jednomyślnością sędziów” – pisze hierarcha dodając, że wkrótce potem „został zwolniony do świata zamkniętego z powodu koronawirusa”.

Dziennikarze nie opuszczali go na krok. „Dwa helikoptery prasowe podążyły za mną z Barwon do klasztoru karmelitów w Melbourne, a następnego dnia dwa samochody z dziennikarzami towarzyszyły mi przez całe 880 km do Sydney” – wspomina emerytowany prefekt watykańskiego Sekretariatu ds. Ekonomii.

Podkreśla, że dla wielu czas spędzony w więzieniu jest okazją do zastanowienia się i konfrontacji z podstawowymi prawdami. „Życie w więzieniu pozbawiło mnie wszelkich wymówek, że jestem zbyt zajęty, by się modlić, a mój regularny plan modlitwy podtrzymywał mnie. Od pierwszej nocy zawsze miałem brewiarz, a Komunię Św. otrzymywałem co tydzień. Pięć razy brałem udział w Mszy Św., choć nie mogłem jej odprawić, nad czym szczególnie bolałem w czasie Bożego Narodzenia i Wielkanocy” – pisze kard. Pell. I dodaje: „Moja katolicka wiara podtrzymywała mnie, zwłaszcza świadomość, że moje cierpienia nie muszą być bezsensowne, ale mogą być zjednoczone z Chrystusem, naszym Panem. Modliłem się więc za przyjaciół i wrogów, za moich zwolenników i za moją rodzinę, za ofiary wykorzystywania seksualnego, za moich współwięźniów i strażników”.

W więzieniu, każdego dnia, kard. Pell prowadził dziennik. Po oczyszczeniu z wszelkich zarzutów postanowił go opublikować. Ukaże się nakładem jezuickiego wydawnictwa Ignatius Press, które zapowiada, że książka ta stanie się klasyką duchowości.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję