Oto słowa Ojca Świętego w tłumaczeniu na język polski:

Drodzy bracia i siostry,

w tekście Ewangelii według św. Mateusza, który właśnie usłyszeliśmy, Jezus kieruje do swoich uczniów różne nauki. Chciałbym zatrzymać się na jednej z nich, która wydaje się szczególnie odpowiednia dla tej uroczystości. Brzmi ona następująco: „Przypatrzcie się ptakom w powietrzu (...) Przypatrzcie się liliom na polu” (Mt 6,26.28).

Nierzadko Nauczyciel z Nazaretu odwołuje się w swoich naukach do przyrody. Flora i fauna często odgrywają główną rolę w jego przypowieściach. Jednak w tym przypadku mamy do czynienia z wyraźnym wezwaniem do obserwacji i kontemplacji stworzenia, które mają na celu zrozumienie pierwotnego zamysłu Stwórcy.

Od samego początku wszystko zostało mądrze uporządkowane, aby wszystkie stworzenia przyczyniały się do realizacji Królestwa Bożego. Każde stworzenie ma ważną i specyficzną rolę w Jego planie i każde jest „dobrą rzeczą”, jak podkreśla Księga Rodzaju (por. Rdz 1,1-29).

W tym samym fragmencie Ewangelii, odnosząc się do ptaków i lilii, Jezus zadaje swoim uczniom dwa pytania: „Czyż wy nie jesteście ważniejsi niż one?”; a następnie: „Jeśli więc ziele na polu… Bóg tak przyodziewa, […] czyż nie uczyni tego samego dla was?” (Mt 6,30).

Jakby nawiązując pośrednio do opowieści z Księgi Rodzaju, Jezus podkreśla szczególne miejsce, jakie w akcie stworzenia zajmuje człowiek: najpiękniejsze stworzenie, uczynione na obraz i podobieństwo Boga. Z tym przywilejem wiąże się jednak wielka odpowiedzialność: odpowiedzialność za ochronę wszystkich innych stworzeń, zgodnie z zamysłem Stwórcy (por. Rdz 2, 15).

Troska o stworzenie stanowi zatem prawdziwe powołanie każdego człowieka, zobowiązanie, które należy wypełniać w ramach samego stworzenia, nie zapominając nigdy, że jesteśmy stworzeniami pośród stworzeń, a nie stwórcami. Dlatego ważne jest, jak pisał mój poprzednik, „odzyskanie spokojnej harmonii ze stworzeniem, na refleksję o naszym stylu życia i naszych ideałach, na kontemplację Stwórcy, który żyje pośród nas i w tym, co nas otacza” (Enc. Laudato si’, 225).

Borgo Laudato si’, które dziś inaugurujemy, jest jedną z inicjatyw Kościoła mających na celu realizację tego „powołania, by być obrońcami dzieła Bożego” (Enc. Laudato si’, 217): zadania trudnego, ale pięknego, fascynującego, które stanowi podstawowy aspekt doświadczenia chrześcijańskiego.

Borgo Laudato si’ jest ziarnem nadziei, które papież Franciszek pozostawił nam w spadku, „ziarnem mogącym wydać owoce sprawiedliwości i pokoju” (Orędzie na X Światowy Dzień Modlitwy o Ochronę Świata Stworzonego). I będzie to czynić, pozostając wiernym swojemu posłannictwu: być namacalnym wzorem myślenia, struktury i działania, zdolnym do sprzyjania ekologicznemu nawróceniu poprzez edukację i katechezę.

To, co dziś widzimy, jest syntezą niezwykłego piękna, gdzie duchowość, przyroda, historia, sztuka, praca i technologia pragną współistnieć w harmonii. Taka jest ostatecznie idea „wioski”, miejsca bliskości i serdecznej sąsiedzkiej więzi.

A wszystko to nie może nie mówić nam o Bogu.

Vatican Media