Reklama

Ma być tak, jak było

2016-09-28 08:34

Ze Stanisławem Piotrowiczem rozmawia Wiesława Lewandowska
Niedziela Ogólnopolska 40/2016, str. 36-37

Grzegorz Boguszewski
Stanisław Piotrowicz

W polskim wymiarze sprawiedliwości dzieje się naprawdę źle, co znajduje konkretne odzwierciedlenie choćby w Europejskim Trybunale Praw Człowieka, gdzie zapadają coraz liczniejsze orzeczenia zasądzające wysokie odszkodowania od polskiego rządu nie tylko z tytułu złych rozstrzygnięć i złej jakości postępowania przed polskimi sądami, ale też przede wszystkim z powodu przewlekłości procesów.
O potrzebie niechcianej przez sędziów reformy wymiaru sprawiedliwości ze Stanisławem Piotrowiczem rozmawia Wiesława Lewandowska

WIESŁAWA LEWANDOWSKA: – Panie Pośle, dlaczego tak pilnie potrzebujemy w Polsce reformy sądownictwa, skoro jego zacni przedstawiciele uważają, że nie powinno się niczego zmieniać?

STANISŁAW PIOTROWICZ: – Zacznijmy od tego, że w Polsce obowiązuje trójpodział władz, którym konstytucja nakazuje pozostawać we wzajemnej równowadze. A właśnie ta równowaga, w moim przekonaniu, została już jakiś czas temu bardzo poważnie zachwiana.

– A mówi się teraz, że to obecny rząd ją narusza...

– Przeciwnie, zamierza ją przywrócić! Bo przecież gołym okiem widać, że doszło do nadmiernego wzmocnienia pozycji władzy sądowniczej. Mamy w Polsce potężną armię ponad 10 tys. sędziów. Tylu nie ma w żadnym europejskim kraju poza Niemcami, gdzie ta liczba jest nawet odrobinę większa, ale Niemcy są krajem dwukrotnie większym niż Polska. W Anglii jest np. tylko 2,5 tys. sędziów.

– Liczy się jakość, a nie „ilość” wymiaru sprawiedliwości?

– Dokładnie tak. Ważne jest dobre prawo, ale także to, kto je stosuje i interpretuje.

– Sędziowie są wszak – jak to niedawno stwierdzili na własnym kongresie – najznakomitszą kastą ludzi w Polsce, Panie Pośle! Jak doszło do powstania tej ponoć nietykalnej dziś kasty?

– Moim zdaniem, poprzez nadinterpretację i wypaczenie zasady, że wielką wartością państwa demokratycznego są sądy i trybunały, a zwłaszcza niezawisłość i niezależność sędziowska. Oczywiście, nie kwestionuję tych zasad, jednak pod ich szyldem w Polsce zbudowano superwładzę sędziów. Niewątpliwie mamy dziś do czynienia z nadmiernym wzmocnieniem władzy sądowniczej.

– Jak się to objawia w codziennej praktyce wymiaru sprawiedliwości?

– Obserwujemy przede wszystkim ogromny brak zaufania do sądów i niezadowolenie obywateli z ich funkcjonowania. Ponad 90 proc. próśb o interwencję poselską dotyczy właśnie sądownictwa; wynika z nich, że niemal każdy, kto zetknął się z sądem, doświadczył wyniosłości sędziów i niesprawiedliwości.

– Majestat wyniosłości zamiast majestatu sprawiedliwości?

– Takie są odczucia obywateli. To przykre, ale właśnie to znalazło potwierdzenie na ostatnim kongresie środowiska sędziowskiego; wyartykułowała tę sędziowską butę sędzia Naczelnego Sądu Administracyjnego...

– Duma z wykonywanego zawodu, nawet popadanie w samozachwyt, to jeszcze nic zdrożnego prawnie, Panie Pośle...

– Rzeczywiście, można by się tylko z politowaniem uśmiechnąć, gdyby nie fakt, że w polskim wymiarze sprawiedliwości dzieje się naprawdę źle, co znajduje konkretne odzwierciedlenie choćby w Europejskim Trybunale Praw Człowieka, gdzie zapadają coraz liczniejsze orzeczenia zasądzające wysokie odszkodowania od polskiego rządu nie tylko z tytułu złych rozstrzygnięć i złej jakości postępowania przed polskimi sądami, ale przede wszystkim z powodu przewlekłości procesów. Tymczasem środowiska sędziowskie nie dostrzegają tego problemu. Na kongresie sędziów nie było o tym mowy, nie mówiono o potrzebie uzdrowienia wymiaru sprawiedliwości, wręcz przeciwnie – to zgromadzenie zostało zwołane po to, aby zewrzeć szyki przeciwko jakimkolwiek reformom.

– Czy ten strach przed reformami naprawdę nie ma konkretnych, racjonalnych podstaw?

– Moim zdaniem, najzupełniej nie. Tymczasem już nawet całkiem drobne projekty zmian, podejmowane przez Ministerstwo Sprawiedliwości, są z góry oprotestowywane przez środowiska sędziowskie, w tym oczywiście przez Krajową Radę Sądownictwa. O wszelkich zmianach, zdaniem środowiska sędziowskiego, powinno decydować ono samo. To absurd.

– A jednak polskie środowisko sędziowskie zyskuje entuzjastyczne wsparcie rozmaitych europejskich gremiów.

– Mamy tu do czynienia z zupełnie niezrozumiałą sytuacją. Gdy byłem senatorem w latach 2005-07, byłem też członkiem KRS. Uczestniczyłem wówczas w międzynarodowym kongresie rad sądowniczych we Wrocławiu; już wtedy prezes naszej KRS w swym referacie narzekał na zagrożenia dla niezależności i niezawisłości polskiego wymiaru sprawiedliwości. Jako przykład podał to, że o budżecie sądownictwa decydują władza ustawodawcza i wykonawcza. Dlaczego nie władza sądownicza?! – krzyczał z trybuny. Koledzy z innych krajów wylali wtedy na polskie sędziowskie głowy kubeł zimnej wody, chwaląc się, jak bardzo są zadowoleni z takiego właśnie stanu rzeczy we własnych krajach.

– W minionych latach niezbyt wiele mówiło się o szalejącej w Polsce korupcji – także w polskim wymiarze sprawiedliwości – dla której polskie sądy bywały zbyt pobłażliwe. Czy dziś można w jakiś bardziej konkretny sposób określić rozmiary tej patologii praworządnego państwa?

– Wciąż znamy tylko wierzchołek góry lodowej. W „państwie PO” zaprzeczano istnieniu korupcji, za to afery rozgrywały się we fleszach kamer i z przyzwoleniem instytucji państwa lub wręcz z błogosławieństwem prominentnych polityków... Widzimy, że bardzo zawiodły – jak w przypadku afery Amber Gold – niemal wszystkie instytucje oraz służby państwowe. A teraz, gdy próbuje się te służby mobilizować, wyposażać je w bardziej skuteczne instrumenty działania – mam tu na myśli choćby ustawę antyterrorystyczną – za każdym razem podnosi się larum oburzonych, związanych z opozycją polityczną, środowisk.

– Jakie patologie – oprócz korupcji – powinny być wyeliminowane przez dobrze przeprowadzoną reformę sądownictwa?

– Chodzi przede wszystkim o brak wymaganej w zawodzie sędziowskim apolityczności, czyli w istocie o pewien rodzaj korupcji politycznej – o zbyt często spotykaną stronniczość... Najlepiej opisuje to przypadek prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku w sprawie Amber Gold, który wykazał klasyczną dyspozycyjność wobec rządu Donalda Tuska, co przecież nigdy nie wyszłoby na jaw, gdyby nie prowokacja dziennikarska.

– Dlaczego wobec rządu Beaty Szydło i obecnego ministra sprawiedliwości sędziowie nie są już tak spolegliwi?

– Najwyraźniej temu środowisku zawsze chodziło o to, żeby służyć określonej grupie społecznej, określonym interesom, określonym politykom oraz o to, żeby dbać o własną pozycję, również materialną, i o własne przywileje. Teraz – co publicznie nie raz już przyznawano – chodzi o to, żeby było tak, jak było. Wydaje się, że o to przede wszystkim zabiega dziś środowisko sędziowskie.

– A nie o demokrację, praworządność oraz przestrzeganie trójpodziału władz, które nowy rząd, zdaniem tegoż zacnego środowiska, bezecnie narusza?

– To tylko parawan zasłaniający rzeczywiste intencje. Pozbawione wpływów środowiska nie mogą przecież krzyczeć, że oto zostały odsunięte od czerpania nadmiernych zysków, że tracą uprzywilejowaną pozycję, a więc krzyczą o zagrożeniu demokracji i wolności obywatelskich. Ilekroć słyszę te zarzuty, zawsze proszę o konkretne przykłady owych naruszeń i nigdy nie dostaję rzeczowej odpowiedzi.

– Jest jedna: zamach rządu PiS na Trybunał Konstytucyjny!

– Z upoważnienia Marszała Sejmu prowadziłem niedawno rozmowy z Komisją Wenecką, która bada tę właśnie sprawę. Odniosłem jednak wrażenie, że panowie przyszli na spotkanie dość znużeni i nie przejawiali większego zainteresowania tym, co starałem się im tłumaczyć, jakby zasadnicze rozmowy odbyli już z kimś innym...

– Jakie pytania Panu zadawano?

– Pytano przede wszystkim o to, czym wytłumaczę bunt sędziowski w Polsce i dlaczego środowiska sędziowskie tak jednoznacznie opowiadają się po stronie Trybunału Konstytucyjnego. Odpowiedziałem, że te środowiska wraz z opozycją zabiegają o to, by trybunał niezmiennie stał na straży tego, żeby w Polsce nic się nie zmieniło. Mimo że polscy obywatele oczekują zmian – co pokazały ostatnie wybory, że oczekują m.in. właśnie naprawy wymiaru sprawiedliwości. Oczywiście, przedstawiłem też, jak wygląda obecna kondycja polskiego sądownictwa.

– Jak te wyjaśnienia zostały przyjęte?

– Panowie w żaden sposób nie drążyli tematu... Tylko ogólnikowo pouczali o niezależności trybunałów, o ostateczności ich orzeczeń i zadali pytanie, czy będą publikowane wyroki trybunału...

– Co Pan Poseł na to?

– Odpowiedziałem, że orzeczenia są publikowane, ale nie każda czynność prawna trybunału może być uznana za orzeczenie. Przywołałem też poprzedni raport Komisji Weneckiej, który bazował na nierzetelnym stanie faktycznym i wręcz mijał się z polskim prawem, co oczywiście odpowiednio udokumentowałem. Wyjaśniałem, że w naszej konstytucji jest zapisane, iż sądy i trybunały są niezależne, a sędziowie w orzekaniu niezawiśli, oraz że organizację TK i sposób postępowania przed nim określa ustawa. I że podobne zasady dotyczą sądownictwa powszechnego. Tymczasem teraz to właśnie środowisko sędziowskie chce samo dla siebie określać reguły funkcjonowania.

– Czyli że władza sądownicza niejako chciałaby odebrać kompetencje władzy ustawodawczej i wykonawczej?

– Tak. Bo jakim prawem mówi się większości sejmowej i ministrowi sprawiedliwości: wara od jakichkolwiek zmian, my wszystko wiemy najlepiej!? Sędziowie uważają, że tylko oni mają prawo decydować o tym, jak będą zorganizowane i jak będą działały sądy, chcą wpływać na kształt procedur sądowych i prawa.

– A nie mają do tego prawa?

– W konstytucji mamy zapis mówiący o tym, że projekty aktów prawnych dotyczących wymiaru sprawiedliwości winny być oceniane przez Krajową Radę Sądownictwa, ale to uprawnienie jest dziś wykorzystywane wyłącznie po to, by niczego nie zmieniać, zwłaszcza gdy chodzi o pozycję sędziów i ich interesy. Dziś ten protest środowiska sędziowskiego skrzętnie podchwytuje partia opozycyjna, która alarmuje całą Europę, że w Polsce dochodzi do naruszenia praworządności.

– Jednak rządowi nie udaje się przekonać do swoich racji nie tylko opozycji, ale także zewnętrznych obserwatorów...

– Cóż, chyba nie o rację tu chodzi. Posłaliśmy Komisji Weneckiej naszą konstytucję i ustawę w tłumaczeniu na j. angielski oraz stosowne wyjaśnienia. Ale okazuje się, że to jest bez znaczenia... Komisja Wenecka zdaje się kierować mniej prawem, a bardziej obowiązującą dziś w Europie ideologią. Mamy do czynienia z szerokim frontem obrony poprzednio rządzącej partii, która bardziej odpowiadała europejskiemu establishmentowi i jego interesom. Ma więc być w Polsce tak, jak było.

– Ale jednak nie będzie?

– Reforma sądownictwa w Polsce jest konieczna. Potrzebne są zmiany w celu odblokowania działania sądów – zmiany proceduralne oraz wyegzekwowanie tego, aby sędziowie zajmowali się tym, czym powinni się zajmować. Żeby to umożliwić, niezbędne jest uproszczenie procedur, doprowadzenie do tego, by sądy nie były obarczane wszystkimi drobiazgami – część ich dzisiejszych zatrudnień może być scedowana na inne instytucje (np. notariaty, różnego rodzaju sądy polubowne).

– W środowisku sędziowskim zapanował strach przed weryfikacją... Przewiduje się tego rodzaju działania?

– Z pewnością w wymiarze sprawiedliwości brakuje dziś rzetelnego postępowania dyscyplinarnego. Sędziowie, którzy sprzeniewierzyli się apolityczności, bezstronności i niezawisłości, nie powinni sprawować wymiaru sprawiedliwości. Obecnie sądy dyscyplinarne rozliczają sędziów głównie z zaniedbań urzędniczych (np. że nie piszą uzasadnień wyroków w odpowiednim terminie) lub obyczajowych. Nie dotykają tego, co jest najgłębszą istotą obecnej patologii... Należy zatem pilnie utworzyć odrębne i w pełni niezależne sądownictwo dyscyplinarne.

– Czy Polacy, tak mocno zdegustowani działaniem wymiaru sprawiedliwości na różnych szczeblach, będą wreszcie mogli liczyć na sprawiedliwość w polskich sądach?

– Właśnie do tego chcielibyśmy doprowadzić. Dziś całe środowisko prawnicze niemal bałwochwalczo powołuje się wyłącznie na prawo, na jego bezduszną literę, na jego bezwzględną nadrzędność, a zapomina o zapisie w konstytucji, że „Polska jest demokratycznym państwem prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej”. A więc i prawo, i sprawiedliwość. I o to właśnie chodzi Prawu i Sprawiedliwości.

* * *

Stanisław Piotrowicz
Polityk, prokurator, senator VI i VII kadencji, poseł na Sejm VII i VIII kadencji, w 2007 r. sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. W VIII kadencji Sejmu zajmuje się m.in. sprawami związanymi z kryzysem wokół Trybunału Konstytucyjnego.

Tagi:
wywiad polityka

Reklama

Amerykański dyplomata: ONZ powinna włączyć się w proces wyboru następnego dalajlamy

2019-11-10 13:37

pb (KAI/AFP/lapresse.ca) / Waszyngton, Dharamsala

Amerykański ambasador ds. wolności religijnej uważa, że Organizacja Narodów Zjednoczonych powinna włączyć się w proces wyboru następnego dalajlamy, aby uniemożliwić Chinom wywarcie swego wpływu. - Ważne jest jak najszybsze odbycie światowej debaty na ten temat, gdyż chodzi o postać rangi światowej o globalnym oddziaływaniu - powiedział Sam Brownback po powrocie do Waszyngtonu z Indii, gdzie spotkał się z duchowym przywódcą Tybetańczyków XIV dalajlamą Tenzinem Gyatso, od 1959 r. mieszkającym na uchodźstwie w indyjskiej Dharamsali.

Luca Galuzzi/pl/wikipedia.org

Dyplomata zadeklarował, że USA będą starały się o międzynarodowe poparcie dla zasady, że wybór następnego dalajlamy „należy do tybetańskich buddystów, a nie do chińskich władz”. Tymczasem chińska partia komunistyczna „ma już plan” działania w tej kwestii, na który powinniśmy móc dać odpowiedź.

84-letni XIV dalajlama był w kwietniu hospitalizowany z powodu infekcji płucnej, jednak zapewnia, że stan jego zdrowia jest dobry. - Będę żył jeszcze 15 albo 20 lat i przeżyję chińską władzę - powiedział najbardziej znany mnich buddyjski, cytowany przez Brownbacka.

Istnieją obawy, że śmierć dalajlamy może położyć kres autonomii Tybetu w ramach Chin, które w latach 50. XX w. zajęły ten niepodległy wcześniej kraj, rządzony przez dalajlamów. Władze w Pekinie mogłyby same zająć się wyborem nowego dalajlamy, aby wyznaczyć kogoś bardziej skłonnego do godzenia się z kontrolą Chin nad Tybetem.

Tradycyjnie dalajlama był desygnowany przez komitet mnichów, którzy w ciągu kilku lat objeżdżali Tybet, szukając małego dziecka, w którym dostrzegliby znaki, iż jest on reinkarnacją zmarłego dalajlamy.

Obecny dalajlama zapowiadał już, że mógłby zarządzić nietradycyjny wybór swego następcy, aby uniemożliwić Chinom wywarcie na to wpływu. Mógłby np. ogłosić za życia, kto będzie jego następcą. Mógłby też zdecydować, że jest ostatnim dalajlamą.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Granice odpowiedzialności

2016-11-08 09:28

Abp Wacław Depo
Niedziela Ogólnopolska 46/2016, str. 33

Graziako
Kalwaria w Wambierzycach – wizerunek Jezusa

„Strzeżcie się, żeby was nie zwiedziono” (Łk 21, 8). To wezwanie do czujności jest następstwem wiary w Boga prawdziwego, Który przyjdzie, aby sprawiedliwie osądzić dzieje świata i poszczególnego człowieka. Postawa czujności jest wprost naturalną i charakterystyczną cechą życia chrześcijańskiego. Albowiem każdy z nas jest wezwany w imię Jezusa Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego, aby sprzeciwić się każdej formie zła i kłamstwa czy manipulacji prawdą. Winniśmy więc rozpoznawać znaki czasu, które dzieją się na niebie i na ziemi przez kataklizmy – których doświadczamy w postaci trzęsienia ziemi, głodu, zarazy, powodzi – czy inne dramaty. I powraca to ewangeliczne pytanie: czy nam się zdaje, że my jesteśmy lepsi od innych pokoleń, że jeszcze nie doszło do ostatecznej tragedii i pęknięcia historii i globu ziemskiego? Przyznajmy, że lękamy się słów ostrzeżeń Chrystusa: „A wydawać was będą nawet rodzice i bracia, krewni i przyjaciele i niektórych z was o śmierć przyprawią. I z powodu mojego imienia będziecie w nienawiści u wszystkich” (Łk 21,16-17). To są słowa przestrogi, że każdy z nas musi wziąć swój własny krzyż odpowiedzialności wiary.

W kończącym się Roku Świętym Miłosierdzia postawmy sobie zasadnicze pytania: Jak głęboko przyjęliśmy ten dar czasu łaski? Czy owocuje on dziełem przemiany życia i odważnego świadectwa wiary? W tym duchu wzywa nas również św. Paweł Apostoł, domagając się szczerej i ufnej modlitwy przy każdej sposobności: „Módlcie się i proście Boga za wszystkich, za żywych i umarłych”. Jest to również nieustanna propozycja samego Chrystusa: „Czuwajcie i módlcie się w każdym czasie”, i „Strzeżcie się, żeby was nie zwiedziono”. Zauważmy, jak to wołanie zostało przedłużone słowami św. Jana Pawła II, który 13 kwietnia 1996 r. do obecnych na audiencji przedstawicieli Rodzin Katyńskich mówił:

„Jesteście świadkami śmierci, która nie powinna ulec zapomnieniu. Tragiczne wydarzenia, które miały miejsce na wiosnę 1940 r. w Katyniu, Charkowie i Miednoje, są rozdziałem w martyrologium polskim, które nie może być zapomniane. Ta żywa pamięć powinna być zachowana, jako przestroga dla przyszłych pokoleń. (...) ta śmierć nabiera nowego znaczenia w perspektywie śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Nade wszystko staje się ona ofiarą, której owocem jest dobro. W wymiarze narodowym przybrało ono kształt wolności. W wymiarze ludzkim jest przykładem odwagi i wytrwania w wierności ideałom. W wymiarze chrześcijańskim staje się wezwaniem do przebaczenia”.

Dostrzegamy bowiem, że świat współczesny proponuje nam po raz kolejny politykę bez prawdy i osobistej odpowiedzialności. Czy dowiadujemy się prawdy z przekazu prasy, radia i telewizji, które wydają się sędziami sumień? Bo cóż oznacza postęp, który ma się dokonać w polskim parlamencie przez głosowanie nad metodą in vitro czy aborcją, jeśli będzie to również głosowanie za zgodą na śmierć niewinnych Polek i Polaków? Świat proponuje nam bogactwo bez pracy i wysiłku, żeby tylko być przebiegłym i poprawnym politycznie. Wreszcie proponuje nam religię, która ma być zepchnięta do spraw prywatnych i wstydliwych. Ma oznaczać tolerancję i pluralizm wobec zła i brutalizacji życia społecznego. „Strzeżcie się, żeby was nie zwiedziono. (...) Przez swoją wytrwałość ocalicie wasze życie” (Łk 21,8.19). Po raz kolejny wołanie Chrystusa ukazuje nam intencje złego ducha, który nigdy nie chce znać prawdy.

Zawierzajmy to wszystko, co składa się na nasze „wczoraj”, „dziś” i „jutro”, przez ręce Maryi Jedynemu Pośrednikowi między niebem i ziemią – Jezusowi Chrystusowi, Który przyjdzie sądzić żywych i umarłych.

Polecamy „Kalendarz liturgiczny” – liturgię na każdy dzień
Jesteśmy również na Facebooku i Twitterze

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Światowy Dzień Ubogich krzykiem o obecność Boga

2019-11-17 21:33

Maciej Orman, ks. Mariusz Frukacz

– Chodząc po ulicach Częstochowy, spotykamy nie tylko biedę materialną, ale i duchową. Ten dzień jest dlatego krzykiem o obecność Boga pośród nas – mówił 17 listopada w kościele św. Zygmunta w Częstochowie ks. Paweł Dzierzkowski, zastępca dyrektora Caritas Archidiecezji Częstochowskiej, podczas Mszy św. w intencji ubogich, która jednocześnie rozpoczęła XXI Święto Muzyki

Maciej Orman

– „Biedni to nie są numery, dzięki którym możemy pochwalić się działaniami i projektami. (...) Biedni zbawiają nas, ponieważ pozwalają nam spotkać oblicze Chrystusa” – cytował fragment orędzia papieża Franciszka na III Światowy Dzień Ubogich ks. Paweł Dzierzkowski. – Ten dzień ma uwrażliwić nasze serca na drugiego człowieka. W czasie Eucharystii mamy spotkać Chrystusa, a później dostrzec Jego oblicze w drugim człowieku – wyjaśnił kaznodzieja.

Zobacz zdjęcia: Światowy Dzień Ubogich krzykiem o obecność Boga

Ks. Dzierzkowski zwrócił uwagę na bardzo niebezpieczną formę ubóstwa, jaką jest „brak dialogu, który dotyka naszych relacji”. – Z przerażeniem przypatrujemy się kryzysowi, który wyniszcza nasze rodziny, a który swoje podłoże tak często ma w odrzuceniu Boga. Tam, gdzie pojawia się problem na drodze duchowej, tam człowiek zaczyna uciekać od drugiego człowieka i szuka środków zastępczych. Rodzinny stół zamieniliśmy na komputer, tablet, telefon lub telewizor. To, co miało służyć człowiekowi, doprowadziło do izolacji od bliźniego, wspólnoty i rodziny – wyliczał ks. Dzierzkowski.

– Znakiem dzisiejszych czasów stała się obojętność wobec bliźniego, brak wrażliwości i miłosierdzia, brak przebaczenia sobie nawzajem. Łatwiej nam dzisiaj uciekać od siebie, niż być blisko siebie. Człowiek z takim przekonaniem chce ratować planetę i środowisko, w którym żyje, ale nie jest w stanie zauważyć współczesnego Łazarza, który prosi go o miłosierdzie. Czy to nie paradoks naszych czasów? – pytał retorycznie kaznodzieja.

– Chodząc po ulicach Częstochowy, możemy dostrzec osoby ubogie, bezdomne i uzależnione. Spotykamy nie tylko biedę materialną, ale i duchową, dlatego ten dzień jest też krzykiem o obecność Boga pośród nas – kontynuował.

Dzieląc się świadectwem pracy w częstochowskiej Caritas, ks. Dzierzkowski podkreślał, że osoby bezdomne i uzależnione często tracą poczucie swojej wartości, „bo tak wielu z nas nie potrafi jej w nich dostrzec”.

Mówiąc o osobach krytykujących tych, którzy niosą pomoc potrzebującym, ks. Dzierzkowski przytoczył tragiczne fakty z historii. – To echo totalitaryzmów, niemieckiego i komunistycznego, zbudowanych na filozofii Nietzschego. Bo jak można im pomagać, kiedy oni nie mogą nic dać?

– Jezus głosi Ewangelię miłości, przebaczenia, miłosierdzia i sprawiedliwości, gdzie człowiek jest wyniesiony bardzo wysoko. Jezus nie miał w pogardzie nikogo, nawet wtedy, gdy wpadał w gniew, wyrzucał przekupniów ze świątyni, czy kiedy zapowiadał, jak słyszymy w dzisiejszej Ewangelii, zburzenie pięknej Świątyni Jerozolimskiej. Jego słowa i czyny wypływały z troski o zbawienie człowieka – podkreślił ks. Dzierzkowski.

Kaznodzieja przyznał, że osoby starsze, którym również pomaga Caritas, często ubolewają, że najbliżsi nie mają czasu, żeby ich odwiedzić. – Światowy Dzień Ubogich jest więc wielkim wołaniem do każdego z nas, abyśmy byli dla siebie wrażliwi i otwarci. Jak mówi Jezus, to, co nas ocali, obok naszej wierności, to będzie miłosierdzie. Kiedy doświadczamy tego, że Bóg przebacza nam grzechy, możemy z tą miłością wyjść do drugiego człowieka. Tu nie potrzeba wiele. Chodzi o najprostsze gesty – wyjaśnił ks. Dzierzkowski.

– „Zaprawdę powiadam wam: wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” – te słowa mają pomóc ponownie postawić drugiego człowieka na właściwym miejscu. Słowo Dobrej Nowiny jest nieustannym wezwaniem do nawrócenia, do zmiany myślenia, do spoglądania na świat Bożymi oczami – kontynuował zastępca dyrektora częstochowskiej Caritas.

– Wyobraźnia miłosierdzia, o której mówił św. Jan Paweł II, stanowi dla nas wyzwanie także i dziś, a może szczególnie dziś, aby od pięknych słów o miłosierdziu przejść do działania, gdyż widząc i czując miłosierdzie, czyni się je kreatywnie i twórczo – powiedział ks. Dzierzkowski.

– Przejawem tego zmagania się, najpierw z samym sobą, a później w walce o dobro, będzie nie tylko skuteczność pomocy, ale nade wszystko zdolność bycia z bliźnim i współodczuwanie, które sprawi, że będziemy „weselić się z tymi, którzy się weselą, i płakać z tymi, którzy płaczą” – wyjaśnił kaznodzieja.

Ks. Dzierzkowski zakończył słowami modlitwy św. Pawła VI: „Spraw, Panie, żeby moja wiara była skuteczna. Niech się w miłości objawia na zewnątrz, jako prawdziwa przyjaźń z Tobą i dobroć dla ludzi”.

Mszę św. koncelebrował proboszcz parafii św. Zygmunta ks. dr Jacek Marciniec.

Podczas Mszy św. śpiewała schola liturgiczna Domine Jesu pod batutą ks. Mateusza Ociepki. Wierni mogli również po Eucharystii wysłuchać utworów w jej wykonaniu.

W odpowiedzi na apel papieża Franciszka, abp Wacław Depo, metropolita częstochowski, zarządził w niedzielę 17 listopada zbiórkę do puszek we wszystkich kościołach i kaplicach archidiecezji częstochowskiej. Zbiórka ta zostanie przeznaczona na działania prowadzone przez Caritas Archidiecezji Częstochowskiej, takie jak m.in. streetworking – wyjście do osób przebywających w miejscach publicznych lub w ukryciu, zagubionych życiowo, które nie korzystają z pomocy zinstytucjonalizowanej, edukacja dla wolontariuszy w ramach programów Caritas czy dofinansowanie placówek Caritas dla bezdomnych.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem