Oto tekst homilii w tłumaczeniu na język polski:

Drodzy bracia i siostry!

Jest dla mnie wielką radością ponowne spotkanie z wami po mojej ostatniej wizycie w Moskwie w listopadzie 2021 roku. Serdecznie witam Księży Biskupów, którzy zechcieli przyłączyć się do mnie podczas tej Mszy Świętej, a także kapłanów, osoby zakonne oraz was wszystkich, drodzy bracia w Chrystusie. Wszystkim wam przekazuję serdeczne, ojcowskie pozdrowienia Ojca Świętego, Papieża Leona XIV, który osobiście polecił mi przekazać wam, że obejmuje was swoimi codziennymi modlitwami i zachęca was, byście z coraz większym zapałem podążali drogą wiary.

Tutaj, w waszej osobie, podczas tej świętej liturgii, obecny jest cały Kościół: pochodzimy z różnych krajów, kultur i historii, ale tutaj, w sercu Moskwy, jesteśmy jak jedna rodzina, zjednoczona tą samą wiarą w Boga.

Ewangelia przypomina nam o naszej chrześcijańskiej tożsamości prostymi i głębokimi słowami: „Wy jesteście solą ziemi… Wy jesteście światłem świata” (Mt 5, 13-14). Jezus nie prosi nas, byśmy byli wielcy czy potężni. Wzywa nas jedynie do tego, abyśmy byli i przeżywali naszą wiarę tam, gdzie jesteśmy. I w tej rozległej i dynamicznej rzeczywistości jesteśmy powołani, aby być latarnią ciepła, gościnności i nadziei.

Życie według Ewangelii oznacza również wspólną wędrówkę - dla wspólnego dobra - główną drogą dialogu i pokoju. Jezus w Ewangelii nigdy nie mówił, że jesteśmy samotnymi wyspami; wręcz przeciwnie, pokazał nam piękno współpracy. Pomyślmy o tym, jak wysyłał uczniów „po dwóch” (Mk 6, 7), albo kiedy w obliczu głodnego tłumu poprosił obecnych o aktywną pomoc: „Dajcie im jeść” (Mt 14, 16). Albo kiedy wziął pięć chlebów i dwie ryby od jednego chłopca i rozdzielił je między wszystkich (por. J 6, 9). To nas uczy, że nikt nie jest na tyle ubogi, by nie mógł nic zaoferować, że nikt nie jest na tyle bogaty, by nie potrzebował innych, oraz że Bóg jest naszym prawdziwym bogactwem i źródłem wszelkich darów.

Dobrze wiemy, że jedność nie rodzi się z jednolitości, ale tylko Duch harmonizuje różnice. Współpraca oznacza słuchanie, pokonywanie barier językowych i kulturowych oraz szanowanie charyzmy każdego człowieka.

Jezus pokazał, że prawdziwy dialog nigdy nie jest kompromisem niszczącym własną tożsamość, lecz spotkaniem serc. Przypomnijmy sobie Jego głęboki i pełen szacunku dialog z Samarytanką przy studni: pokonując bariery historyczne i religijne, Jezus zaproponował jej żywą wodę wzajemnego zrozumienia (por. J 4, 1-42). Ewangelia zachęca nas do nieustannego poszukiwania tego, co nas łączy, a nie tego, co może nas dzielić. Nasza współpraca społeczna, służba ubogim, chorym, zagubionym i cierpiącym nie zna granic wyznaniowych. Jak przypomina apostoł Paweł, jesteśmy powołani, by prześcigać się w wzajemnym szacunku (por. Rz 12, 19) oraz współpracować na rzecz budowania bardziej sprawiedliwego i braterskiego społeczeństwa.

Jesteśmy jednak również wezwani, jak apeluje papież Leon XIV, by stać się budowniczymi pokoju w codziennym życiu (por. Modlitwa Różańcowa o dar pokoju, 11 kwietnia 2026 r.). W Błogosławieństwach Jezus powiedział: „Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi” (Mt 5,9). Zapamiętajmy dobrze: On nie mówi, że błogosławieni są ci, którzy są spokojni i cisi, ale błogosławieni są ci, którzy czynią pokój, to znaczy ludzie, którzy tworzą pokój, budują go dzień po dniu. Pokój ewangeliczny to nie brak dyskusji czy różnych punktów widzenia, ale żywa obecność sprawiedliwości, wzajemnego szacunku i miłości. Twórca pokoju to budowniczy, który buduje mosty dialogu i zrozumienia, rozbrajając serca i lecząc rany swoją bliskością, przebaczeniem i dobrocią.

Drodzy bracia, to spotkanie daje mi wspaniałą okazję, by podziękować wam za wasze zaangażowanie w życie zgodnie z wartościami ewangelicznymi i dawanie o nich świadectwa. W imieniu Ojca Świętego pragnę was zachęcić, byście promieniowali światłem Ewangelii w parafiach, domach, miejscach pracy oraz w życiu codziennym. Połączmy się z tymi, którzy - podobnie jak my - pragną dobra, gotowi wyciągnąć rękę do tego, kto czuje się samotny lub obcy pośród tłumu.

A pewność, która nas towarzyszy, płynie z ostatniej obietnicy Jezusa: „Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mt 28, 20). Nie jesteśmy sami w tej misji.

Powierzmy więc tę drogę współuczestnictwa i służby Maryi, Matce Bożej i Królowej świata, aby pomagała nam - we wzajemnym szacunku i braterskim dialogu - budować mosty, które pozwolą nam spotykać się, poznawać i szanować siebie nawzajem oraz wspólnie budować pokój na świecie.