Prz 30, 5-9 <- KLIKNIJ
Agur, autor tej części Księgi Przysłów, zaczyna od zdania, które mogłoby otwierać każdy traktat o Objawieniu: „każde słowo Boga w ogniu wypróbowane”. Metalurgiczna metafora mówi o słowie bez domieszek. Na takim słowie można się oprzeć jak na tarczy. Zaraz potem przychodzi przestroga, która przez wieki strzegła kanonu: „do słów Jego nic nie dodawaj, by cię nie skarcił i nie uznał za kłamcę”. Pismo zna własną klauzulę integralności (por. Pwt 4,2; Ap 22,18-19). Człowiek jest sługą Objawienia. Ta zasada nieprzekraczalności depozytu odezwie się po wiekach w kościelnym rozumieniu depositum fidei (por. glossę na 17 IX). Potem następuje modlitwa, jedna z najmądrzejszych w całej Biblii: „nie dawaj mi bogactwa ni nędzy, żyw mnie chlebem niezbędnym”. Agur prosi o środek z trzeźwej znajomości serca. Sytość kusi pychą: „kto jest Pan?”. Nędza kusi rozpaczą i kradzieżą, „i splamię imię mego Boga”. Obie skrajności mają tę samą cenę, zapomnienie o Bogu. Prośba o „chleb niezbędny” jest starszą siostrą prośby z Modlitwy Pańskiej o chleb powszedni. Dzisiejszy patron dopisał do tej perykopy własny komentarz życiem. Ojciec Pio, kapucyn związany ślubem ubóstwa, człowiek, przez którego ręce przeszły miliony na Dom Ulgi w Cierpieniu, sam nie zatrzymał nic. Ubóstwo ewangeliczne jest wolnością od dóbr. Kto prosi o chleb niezbędny, temu Bóg może powierzyć wielkie dzieła, bo serce pozostaje puste dla Niego samego.
Łk 9, 1-6 <- KLIKNIJ
Jezus zwołuje Dwunastu i daje im „moc i władzę nad wszystkimi złymi duchami oraz władzę leczenia chorób”. Łukasz zestawia dynamis i exousia, zdolność działania i uprawnienie do działania. Uczniowie nie idą we własnym imieniu, jak nie we własnym imieniu działa legat czy pełnomocnik. Posłanie ma podwójną treść, tę samą, którą wypełniał Jezus: „głosić królestwo Boże i uzdrawiać chorych”. Ewangelia idzie w parze z troską o człowieka całego. Instrukcja drogi zdumiewa surowością. Ani laski, ani torby podróżnej, ani chleba, ani pieniędzy, ani dwóch sukien. Misjonarz ma być lekki, by było widać, że moc nie płynie z wyposażenia. Ubóstwo apostolskie jest tu argumentem wiarygodności. Kto niesie królestwo, nie może wyglądać jak akwizytor własnego interesu. Kościół różnie w dziejach odczytywał dosłowność tych zaleceń, lecz ich zasada pozostała w prawie i duchowości. Posługa ma być wolna od chciwości, a utrzymanie głosicieli słuszne i skromne (zob. glossę na 11 IX o 1 Kor 9). Gest strząśnięcia prochu z nóg, przewidziany „na świadectwo przeciwko nim” (gr. eis martyrion), pochodzi z obyczaju pobożnych Żydów wracających z ziemi pogańskiej. Wobec miasta, które nie przyjmuje słowa, uczniowie nie mają środków przymusu. Zostawiają znak i idą dalej. Ewangelia proponuje, nigdy nie zmusza. Wolność słuchaczy zostaje uszanowana aż do końca, a odpowiedzialność za odmowę pozostaje przed Bogiem. „Wyszli więc i chodzili po wsiach, głosząc Ewangelię i uzdrawiając wszędzie”. Tak wygląda Kościół w drodze, ubogi, posłany, skuteczny mocą nie swoją.
Pomóż w rozwoju naszego portalu
