Za uchwałą głosowało 377 posłów, 25 było przeciw, a 12 wstrzymało się od głosu.

Objawienia w Gietrzwałdzie trwały od 27 czerwca do 16 września 1877 r. Głównymi wizjonerkami były 13-letnia Justyna Szafryńska i 12-letnia Barbara Samulowska.

Według ich relacji Matka Boża przemówiła do nich po polsku. W odpowiedzi na pytanie: kim jest?, odpowiedziała: „Jestem Najświętsza Panna Maryja Niepokalanie Poczęta”. Wzywała za pośrednictwem dzieci do pokuty i nawrócenia, głębokiej przemiany życia, zachowania trzeźwości i codziennej modlitwy różańcowej. Podkreśliła także wagę życia sakramentalnego, zwłaszcza uczestnictwa w mszy, zwracając uwagę dzieciom, że eucharystia jest ważniejsza od modlitwy różańcowej.

Ponadto z relacji wizjonerek wynika, że Maryja zapytana, czy osierocone parafie otrzymają wkrótce kapłanów, miała odpowiedzieć: „Jeśli ludzie gorliwie będą się modlić, wówczas Kościół nie będzie prześladowany, a osierocone parafie otrzymają kapłanów”. Zapewniła także wierzących o swojej bliskości, mówiąc: „Nie smućcie się, bo Ja zawsze będę przy was”.

Informacje o objawieniach spowodowały masowy ruch pielgrzymów, zwłaszcza Polaków z trzech zaborów. Mimo żniw w dni powszednie do Gietrzwałdu przybywało w 1877 r. od tysiąca do dwóch tysięcy ludzi, a w niedziele do kilku tysięcy. W uroczystościach 15 i 16 sierpnia brało udział ok. 10 tys. wiernych, zaś 16 września 1877 r. w obchodach poświęcenia figury Niepokalanej Dziewicy wzięło udział 14 kapłanów i ok. 15 tys. wiernych.

Najwięcej – około 50 tys. pątników – zgromadziło się w Gietrzwałdzie na święto Narodzenia Matki Boskiej 7-9 września 1877 r. W uroczystościach Wniebowzięcia Matki Boskiej 15 sierpnia 1878 r. wzięło udział 15-20 tysięcy pielgrzymów – wynika z zapisków ówczesnego proboszcza parafii w Gietrzwałdzie ks. Augustyna Weichsela.

W 1970 r. papież Paweł VI nadał kościołowi w Gietrzwałdzie tytuł bazyliki mniejszej, co podkreślało znaczenie tego miejsca. Stolica Apostolska zatwierdziła objawienia Matki Bożej w 1977 r.

W uchwale Sejmu RP ustanawiającej rok 2027 Rokiem Objawień Matki Bożej Gietrzwałdzkiej zaznaczono, że jest to akt oddania hołdu „pokoleniom Polaków, którzy dzięki gietrzwałdzkiemu orędziu zachowali wiarę w wolną ojczyznę”.

Zwrócono uwagę, że „ruch gietrzwałdzki” był jednym z „fundamentów odzyskania niepodległości w 1918 r.”.

„Przebudzenie świadomości narodowej, do którego doszło w 1877 roku, zjednoczyło Polaków ponad granicami kordonów zaborczych. Wspólne pielgrzymki mieszkańców Wielkopolski, Mazowsza, Małopolski i Śląska do Gietrzwałdu stworzyły wspólnotę, która 41 lat później była gotowa do walki o wolną Rzeczpospolitą” – czytamy w uchwale.

Nazywając wydarzenia w Gietrzwałdzie dziedzictwem narodowym, zachęcono „instytucje państwowe, samorządowe, organizacje społeczne oraz placówki edukacyjne do upamiętnienia tego jubileuszu”.

Proces beatyfikacyjny siostry Barbary Samulowskiej (imię zakonne Stanisława) rozpoczął się 2 lutego 2005 r. Etap diecezjalny zakończył się 8 września 2006 r. w bazylice Narodzenia NMP w Gietrzwałdzie. W 2024 r. archidiecezja warmińska zakończyła diecezjalny etap procesu o cud za jej wstawiennictwem. 23 marca 2026 r. papież Leon XIV zezwolił Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych na ogłoszenie dekretu o heroiczności jej cnót. Od tego momentu wizjonerce przysługuje tytuł Czcigodnej Służebnicy Bożej. Oznacza to, że po przeanalizowaniu dokumentów, zeznań i świadectw dotyczących jej życia Kościół uznał, iż w wyjątkowym stopniu kierowała się wiarą, nadzieją, miłością oraz pozostałymi cnotami chrześcijańskimi. (PAP)

mgw/ joz/