Ufamy, że w przyszłości te dzieci pozostaną w Kościele. Nie mówimy, że wszyscy będą prężnie działać w parafii, ale jeśli zostanie kilka, to już jest łaska. Te dzieci w dorosłym życiu będą rozumiały Kościół i będą działały w nim na chwałę Bogu. Do tego dążymy i takie jest nasze przesłanie – tłumaczą animatorzy Dziecięcego Kręgu św. Jakuba działającego w parafii św. Jakuba w Simoradzu.
Dziecięcy Krąg św. Jakuba powstał w 2010 r., ze względu na Rok Jubileuszowy św. Jakuba. Spotkania odbywają się od września do czerwca średnio raz w miesiącu na probostwie w Simoradzu. Wówczas animatorzy i różni zapraszani goście przybliżają najmłodszym historię św. Jakuba oraz inną tematykę. W spotkaniach bierze też udział ks. proboszcz Marek Kulig i 4 animatorów, czasem wspomaga ich katechetka Małgorzata Machej. – Rozwiązujemy zagadki, quizy, przedstawiamy ciekawe dzieje naszej małej ojczyzny. Prowadzimy zajęcia artystyczne, organizujemy wycieczki, m.in. szliśmy na Groń św. Jakuba, wędrowaliśmy po Beskidzkich Szlakach św. Jakuba – informuje animatorka Kinga Rusin. – Staramy się, aby na spotkaniach łączyć zabawę z formacją. Dzieci rysują, wypalają figurki z glinie, które same tworzą, a przy okazji poznają świętych i inne tematy. Przed Wigilią pomyślimy nad zrobieniem szopki bożonarodzeniowej – dodaje.
W Roku Miłosierdzia starano się przybliżyć młodszym i starszym dzieciom kulturę regionalną, uczestnicy kręgu poznawali ciekawostki o parafii i regionie. – W Roku Miłosierdzia chcieliśmy dzieciom pokazać, że wszystko, co mamy na Śląsku Cieszyńskim, tak naprawdę wiąże się z Bogiem i odwołuje się do Niego. Gdzie by nie spojrzeć, widzimy kapliczki, kościoły. Jeszcze przed zamknięciem Bram Miłosierdzia zabraliśmy dzieci na wycieczkę do Cieszyna, gdzie przeszliśmy z nimi przez Bramę i pokazaliśmy im kościół jubileuszowy. Wcześniej nasze dzieci przechodziły przez skoczowską Bramę Miłosierdzia – informuje animatorka K. Rusin. Do kręgu należy 30 dzieci.
W ramach Dominikańskiego Centrum Rodziny w Rzeszowie i Fundacji Pasieka ruszyły zajęcia pierwszej edycji szkoły rodzenia. Udział w zajęciach biorą chętne pary oczekujące na potomstwo. Kurs jest prowadzony na zasadzie wolontariatu przez przygotowane do tego osoby. Działająca przy klasztorze szkoła rodzenia obejmuje dziewięć spotkań, na których uczestnicy zdobywają wiedzę jak świadomie przeżyć ciążę, urodzić dziecko, czy jak radzić sobie po porodzie. W ramach kursu przewidziane są spotkania ze specjalistami: położną, pediatrą, psychologiem czy fizjoterapeutą.
Jonasz słyszy słowo Pana „po raz drugi”. Księga ukazuje Boga, który ponawia posłanie, gdy prorok wraca z drogi ucieczki. Niniwa jest „wielkim miastem”, znakiem potęgi Asyrii, państwa budzącego grozę w Izraelu. Przepowiadanie ma formę skrajnie krótką. W hebrajskim brzmi: ʿôd ʾarbaʿîm yôm wə-nînəwê nehpāket – pięć wyrazów. Czasownik nehpāket pochodzi od rdzenia hāpak, „przewrócić, odmienić”. Ten sam rdzeń opisuje „przewrócenie” Sodomy, a tutaj staje się zapowiedzią, która prowadzi do przemiany całego miasta. Liczba czterdzieści w Biblii wiąże się z czasem próby i oczyszczenia. Reakcja Niniwitów zaczyna się od wiary: „uwierzyli Bogu”. Potem pojawia się post, wór i popiół, od możnych do najuboższych. Uderza włączenie zwierząt w znak publicznej pokuty. Tekst podkreśla także konkretną zmianę postępowania: odejście od „gwałtu” (ḥāmās), czyli przemocy i wyzysku. Finał nie opisuje wzniosłych uczuć, lecz czyny: „Bóg widział ich postępowanie”. Sformułowanie o tym, że Bóg „pożałował” kary, należy do biblijnego języka mówiącego o Bogu w kategoriach ludzkich (antropopatia); akcent pada na Jego wolę ocalenia. Św. Hieronim zwraca uwagę na wariant Septuaginty, gdzie w Jon 3,4 pojawia się „trzy dni”, i broni lektury „czterdzieści”, łącząc ją z postem Mojżesza, Eliasza i Jezusa. Św. Augustyn tłumaczy, że groźba wobec Niniwy nie jest kłamstwem, skoro prowadzi do nawrócenia. Św. Jan Chryzostom widzi w Niniwie miasto ocalone dzięki upomnieniu, które budzi sumienie, a nie zaspokaja ciekawość o przyszłości. Liturgia Wielkiego Postu stawia tę scenę przy prośbie o znak i kieruje spojrzenie ku nawróceniu, które obejmuje decyzje i relacje.
Kościół pw. Wniebowzięcia NMP na "Concorde" w Paryżu
Luty 2026 r. to ważny czas w historii polskiego duszpasterstwa poza granicami Polski. To właśnie 17 lutego 1836 r. uważa się za symboliczny moment powstania najstarszej na świecie Polskiej Misji Katolickiej we Francji. Mija zatem 190 lat dziejów instytucji, której pomysłodawcą i inicjatorem był wieszcz narodowy Adam Mickiewicz, a dla której rozwoju znaczące zasługi mieli również Zmartwychwstańcy.
Mickiewicz postanowił powołać do życia zgromadzenie zakonne, które objęłoby opieką duchową Polaków na ziemi francuskiej, licznie przybyłych nad Sekwanę szczególnie w ramach Wielkiej Emigracji po upadku Powstania Listopadowego. Jako bezpośredniego twórcę zgromadzenia wskazał Bogdana Jańskiego.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
