Reklama

Niedziela Łódzka

Program duszpasterski Archidiecezji Łódzkiej 2016-17

Idźcie i głoście

Drodzy Archidiecezjanie!

Wraz z 1. Niedzielą Adwentu 2016 r. wkraczamy w urzeczywistnianie w całym Kościele katolickim w Polsce ostatniego etapu czteroletniego Programu duszpasterskiego, który rozpoczął się w 2013 r., a którego hasłem są słowa: „Przez Chrystusa, z Chrystusem, w Chrystusie. Przez wiarę i chrzest do świadectwa”. Nawiązują one do kluczowego dla dziejów naszego narodu wydarzenia, jakim było przyjęcie przez Mieszka I w 966 r. sakramentu chrztu świętego. Od tego momentu zaczęło się wielkie dzieło chrystianizacji Polski. Wracając naszą historyczną pamięcią do tego, co stało się 1050 lat temu, w naszej pracy duszpasterskiej od czterech lat pragniemy pogłębić naszą tożsamość chrześcijańską i nierozerwalnie związaną z nią działalność apostolską. Problematyce wiary były poświęcone dwa pierwsze lata Programu duszpasterskiego. Dlatego jego hasła brzmiały następująco: „Wierzę w Syna Bożego” (2013/14) i „Nawróćcie się i wierzcie w Ewangelię” (2014/15). Mijający rok duszpasterski bezpośrednio nawiązywał do chrztu Mieszka I. Dlatego też jego przesłanie miało charakter chrzcielny, wyrażający się w haśle „Nowe życie w Chrystusie” (2015/16). Natomiast rozpoczynający się obecnie czwarty etap Programu duszpasterskiego, obejmujący lata 2016/17, wskazuje na konieczność podjęcia przez nas wszystkich podstawowego zobowiązania, które wynika z faktu przyjęcia chrztu. Jest nim głoszenie Ewangelii współczesnemu światu. Stąd hasło tego czwartego etapu stanowi nawiązanie do wielkiego nakazu misyjnego, jaki Chrystus przekazał swoim uczniom: „Idźcie i głoście” (por. Mt 28, 16-20).

Duchowe dziedzictwo minionego roku duszpasterskiego

W tym wielkim nakazie, aby głosić Ewangelię całemu światu, Chrystus raz jeszcze wskazał uczniom na swoje Boskie Synostwo i na to, że tylko On jest jedynym i najwyższym Panem dziejów i historii: „Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi” (Mt 28, 18). Równocześnie zapewnił uczniów, że ich nigdy nie opuści: „A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mt 28, 20b). Mocą wiary w te Chrystusowe słowa uczniowie mają iść na cały świat i nauczać wszystkie narody, mają chrzcić i w codziennej posłudze słowa uczyć „je zachowywać wszystko”, co przykazał im Pan (por. Mt 28, 19-20a).

Uznając te Chrystusowe słowa jako skierowane właśnie do nas, pragniemy wyruszyć z orędziem Chrystusa na spotkanie współczesnego świata, bogaci w duchowe dobra, które przyniosły nam minione trzy lata, a zwłaszcza ostatni rok, naszych duszpasterskich wysiłków.

Reklama

Niewątpliwie czujemy się umocnieni w wierze najpierw dzięki bogatym w wydarzenia obchodom 1050. rocznicy Chrztu Polski, jakie miały miejsce w archidiecezji łódzkiej. Patronowała im od samego początku Matka Najświętsza, Matka Kościoła i Przewodniczka w drodze do Nieba. Jej pięćset lat liczącą obecność w wizerunku Matki Boskiej Łaskiej obchodziliśmy, pod przewodnictwem legata papieskiego kard. Zenona Grocholewskiego, podczas pierwszej stacji obchodów w kolegiacie łaskiej 8 listopada 2015 r. Kulturotwórczą moc chrześcijaństwa rozważaliśmy natomiast w czasie drugiej stacji, która miała miejsce w dniach 2 i 3 kwietnia 2016 r. w Piotrkowie Trybunalskim, pod przewodnictwem abp. Stanisława Gądeckiego, przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski. Wtedy bowiem przedmiotem naszej refleksji były dzieje tworzenia się zrębów demokratycznego państwa polskiego za czasów I Rzeczypospolitej, któremu to procesowi przez wieki towarzyszyła obecność cudownego wizerunku Matki Boskiej Trybunalskiej. Miejscem trzeciej stacji obchodów 1050. rocznicy Chrztu Polski była Łódź. 12 czerwca 2016 r., kiedy przypadało tradycyjne Święto Eucharystii, pod przewodnictwem kard. Dominika Duki, arcybiskupa Pragi i prymasa Czech, przeżywaliśmy tajemnicę obecności eucharystycznej Chrystusa pośród nas. Została ona wzbogacona przez radość udzielenia sakramentu chrztu świętego przy przywiezionej z Pabianic najstarszej chrzcielnicy, jaka znajduje się na terenie archidiecezji łódzkiej. Prawdę, że wiara bez uczynków jest martwa (por. Jk 2, 17) i że musi ona przynosić odczuwalne owoce tej bezinteresownej i szczodrobliwej miłości, jaką jest caritas, przeżywaliśmy podczas czwartej stacji w Tomaszowie Mazowieckim. W jej ramach 18 czerwca 2016 r. nastąpiło uroczyste ogłoszenie św. Antoniego Padewskiego patronem miasta i powiatu Tomaszowa Mazowieckiego, co stało się możliwe dzięki wcześniejszym, z 11 czerwca 2015 r., stosownym uchwałom podjętym przez Radę Miasta oraz Radę Powiatu Tomaszowa Mazowieckiego. Piątą stacją był Konstantynów Łódzki. W tym roku mija bowiem siedemdziesiąt pięć lat od aresztowania przez niemieckich okupantów 6 października 1941 r. 310 kapłanów, pochodzących z diecezji łódzkiej, częstochowskiej, włocławskiej, archidiecezji poznańskiej oraz z niektórych wspólnot zakonnych, i osadzenia ich w obozie koncentracyjnym w Konstantynowie Łódzkim. Po kilku tygodniach zostali oni przewiezieni stamtąd do obozu koncentracyjnego w Dachau, gdzie wielu z nich zmarło śmiercią męczeńską. Piąta stacja, obchodzona przez ponad trzystu księży naszej archidiecezji pod przewodnictwem pasterzy Kościołów włocławskiego, częstochowskiego i łódzkiego, a także w obecności przedstawiciela Kościoła poznańskiego, 1 października 2016 r. była poświęcona problematyce martyrologii duchowieństwa w czasach drugiej wojny światowej. Martyrologium to stanowiło równocześnie przejmujący przykład na to, że wraz z przyjęciem sakramentu chrztu każdy chrześcijanin jest zobowiązany do dania świadectwa Chrystusowi, nawet świadectwa krwi i życia. Ukoronowaniem obchodów 1050. rocznicy Chrztu Polski była Pielgrzymka Narodowa do Rzymu w dniach 20-23 października 2016 r., w której wzięło udział prawie sześciuset pielgrzymów z archidiecezji łódzkiej.

Wielkim umocnieniem naszej wiary były również Światowe Dni Młodzieży, które miały miejsce w Krakowie w dniach od 25 do 31 lipca 2016 r. Zostały one poprzedzone tzw. Dniami w Diecezjach. W archidiecezji łódzkiej przeżyliśmy je w dwunastu rejonach w dniach od 19 do 24 lipca. Bogaty program tych Dni przygotowała dla młodych z wielu krajów świata nie tylko archidiecezja łódzka („Łódź Piotrowa w drodze do Krakowa”), ale także ekumeniczna wspólnota Chemin Neuf („Paradise in the City”), ojcowie jezuici (program „Magis”) oraz ojcowie klaretyni. Na zakończenie Dni Młodzieży w archidiecezji 24 lipca przeżyliśmy wspólną, pełną radości i wzruszeń Eucharystię w hali Atlas Arena, gdzie zgromadziło się ok. dwunastu tysięcy wiernych. Tuż po zakończeniu wakacji rozpoczął się okres nie tylko podsumowań ŚDM, ale także szukania sposobów, aby w aktywne życie naszej wspólnoty archidiecezjalnej zaangażować zarówno młodych, którzy włączyli się w przygotowania i udział w ŚDM, jak i rodziny, które niezwykle gościnnie przyjęły w swoich domach gości z wielu krajów świata.

Pogłębieniu naszej wiary i osobistemu doświadczeniu Bożego miłosierdzia służyły także przeżycia związane z ogłoszonym przez Ojca Świętego Franciszka w bulli „Misericordiae vultus” Nadzwyczajnym Jubileuszem Miłosierdzia. Ponieważ Ojciec Święty pragnął, aby był on przeżywany nie tylko w Rzymie, ale również w Kościołach lokalnych, wymownym znakiem było otwarcie Bram Miłosierdzia we wszystkich kościołach katedralnych na świecie oraz w kościołach wyznaczonych przez biskupów. W naszej archidiecezji tych kościołów było siedemnaście: sześć w Łodzi i jedenaście w innych najbardziej znaczących miejscowościach naszej archidiecezji.

Ukoronowaniem minionego roku duszpasterskiego była proklamacja Jubileuszowego Aktu Przyjęcia Jezusa Chrystusa za Króla i Pana, która miała miejsce 19 listopada 2016 r. w krakowskich Łagiewnikach. Proklamacja ta została powtórzona podczas wszystkich Mszy świętych oprawianych następnego dnia, w uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata. W łódzkiej archikatedrze została ona złączona z uroczystym poświęceniem Kaplicy Adoracji, w której znajdują się także relikwie dwojga świętych szczególnie głęboko związanych z tajemnicą Miłosierdzia Bożego: św. Faustyny Kowalskiej, której zakonna droga zaczęła się właśnie w tej świątyni pewnego lipcowego dnia 1924 r., oraz św. Jana Pawła II Wielkiego, który ją nawiedził 13 czerwca 1987 r.

„Idźcie i głoście”

Ogólnopolski Rok duszpasterski 2016-17 „Idźcie i głoście” stanowi dla archidiecezji łódzkiej pierwszy etap czteroletniego programu przygotowań do zbliżającej się setnej rocznicy erygowania diecezji łódzkiej. Nastąpiło ono 10 grudnia 1920 r. na mocy bulli papieża Benedykta XV „Christi Domini qui essebonum pastorem”. Przygotowania te mają charakter dwutorowy. Z jednej strony są one bowiem wezwaniem do pogłębienia wiary i osobistego nawrócenia ze strony wiernych archidiecezji, natomiast z drugiej strony mają stanowić wielką refleksję duszpasterską w postaci rozpoczynającego się Synodu Archidiecezji Łódzkiej.

a. Misje Miłosierdzia Bożego

Pogłębieniu prawdy o Bożym miłosierdziu i osobistemu jej doświadczeniu – a zatem swoistemu przedłużeniu przeżyć związanych z zakończonym właśnie Nadzwyczajnym Jubileuszem Miłosierdzia – będą służyły Misje Miłosierdzia Bożego, głoszone przez ojców jezuitów we wszystkich parafiach archidiecezji łódzkiej. Zaczęły się one 20 listopada 2016 r. w parafii katedralnej i potrwają do końca 2019 r.

Misje będą połączone z peregrynacją obrazu Jezusa Miłosiernego oraz relikwii św. Siostry Faustyny. Wielką radość sprawił nam Ojciec Święty Franciszek, który w odpowiedzi na skierowaną do niego prośbę przysłał osobiście podpisane przez siebie błogosławieństwo na czas Misji. Dla ich celów został przygotowany specjalny Mszał „Misje Bożego Miłosierdzia w Archidiecezji Łódzkiej 2016-2019”, który zawiera kopię papieskiego błogosławieństwa oraz teksty liturgiczne przeznaczone na czas Misji.

W większości parafii Misje Miłosierdzia Bożego będą miały charakter tradycyjny, natomiast w kilkunastu parafiach ojcowie jezuici poprowadzą tak zwane misje ewangelizacyjne. W związku z nimi trzeba będzie przygotować kilkudziesięcioosobowe grupy ewangelizatorów. Po odbyciu przez nich trwającej kilka miesięcy formacji duchowej udadzą się oni do domów tych wiernych, którzy dotychczas nie angażowali się w życie swojej parafii. W ten sposób pragniemy urzeczywistniać prawdę wyrażoną w soborowej Konstytucji dogmatycznej o Kościele „Lumen gentium”, że wszyscy ochrzczeni na mocy zjednoczenia z Chrystusem są równi w działaniu na rzecz budowania Ciała Chrystusowego (por. „Lumen gentium”, 32). Znaczy to, że każdy ochrzczony jest powołany przez Boga do zaangażowania się na rzecz głoszenia światu Ewangelii. Tę prawdę potwierdza Ojciec Święty Franciszek, głosząc, iż na mocy chrztu jesteśmy powołani do tego, aby być uczniami-misjonarzami. Podążając ścieżką duchowości chrzcielnej, chcemy podjąć to wezwanie i z odwagą je realizować. W ten sposób pragniemy coraz bardziej stawać się Kościołem misyjnym, zarówno wewnątrz niego samego (ad intra), jak i na zewnątrz (ad extra).

Główne cele Misji Miłosierdzia Bożego zostały syntetycznie określone w przygotowanym przez ojców jezuitów „Pro memoria”. Znalazły się w nim m.in. następujące stwierdzenia: „Misje Miłosierdzia Bożego w archidiecezji łódzkiej [odbywające się] pod hasłem: «Jezu ufam Tobie», to duchowa pielgrzymka, podczas której człowiek spotyka miłosiernego Boga. Ich celem będzie przyjęcie daru miłosierdzia, nawrócenie oraz pogłębienie wiary, aby według niej żyć i działać, w duchu miłości Boga i bliźniego. Misje Miłosierdzia Bożego są dla wszystkich i mogą uczestniczyćw nich nie tylko wierni zaangażowani w życie parafii, ale także ci, którzy z różnych względów są obojętni lub nabrali dystansu do wspólnoty Kościoła. Udział w Misjach ma im pomóc w zaleczeniu wszelkich ran oraz przywróceniu świadomości obecności Boga bogatego w miłosierdzie. On jak Miłosierny Ojciec z przypowieści według św. Łukasza oczekuje na powrót marnotrawnego syna (por. Łk 15, 11-32). Istotnym elementem Misji jest peregrynacja Obrazu Jezusa Miłosiernego. Ten Obraz może stać się dla wielu pomocą w spotkaniu z Bożym Miłosierdziem. Obraz ten kolejno odwiedzi wszystkie parafie naszej archidiecezji,w których będą się odbywały Misje Miłosierdzia Bożego. To wymowny znak objawienia Bożego przekazany świętej Siostrze Faustynie tak mocno związanej z naszą archidiecezją, zwłaszcza z Łodzią, gdzie usłyszała głos powołania, aby szerzyć kult Bożego Miłosierdzia w świecie”.

Misje Miłosierdzia Bożego będą też ideowo pogłębiały Rok św. Brata Alberta, który został ustanowiony przez Konferencję Episkopatu Polski z okazji 100. rocznicy jego śmierci. Rok ten trwać będzie od 25 grudnia 2016 do 25 grudnia 2017 r. Przykład życia świętego Brata Alberta stanie się dla nas okazją do tego, aby czynami miłosierdzia okazywanymi naszym bliźnim potwierdzać wielkość miłosierdzia, które okazał nam Pan Bóg, i aby poprzez te czyny urzeczywistniać hasło tegorocznego Programu duszpasterskiego „Idźcie i głoście”.

b. Synod Duszpasterski

Ostatni – III Synod Archidiecezji Łódzkiej – trwał od 22 lutego 1996 r., to znaczy od dnia podpisania przez abp. Władysława Ziółka „Aktu o zwołaniu III Synodu Archidiecezji Łódzkiej”. Uroczysta sesja inauguracyjna III Synodu odbyła się 25 maja 1996 r. Zakończył się on natomiast 22 listopada 1998 r. w bazylice archikatedralnej poprzez uroczyste podpisanie Statutów synodalnych.

W przeciwieństwie do Synodu z lat 1996-98, który miał głównie charakter prawodawczy, nowy Synod, poprzez który pragniemy przygotować się do obchodów stulecia istnienia diecezji łódzkiej, ma mieć przede wszystkim charakter duszpasterski. W ciągu trzech lat jego trwania ma zostać podjęta przez kapłanów, osoby życia konsekrowanego i wiernych świeckich pogłębiona refleksja odnośnie do trzech fundamentalnych obszarów zaangażowania duszpasterskiego: odnośnie do młodzieży (2017-18), rodziny (2018-19) i parafii (2019-20).

5 października 2016 r., w liturgiczne wspomnienie św. Faustyny, zostały podpisane odpowiednie dekrety związane z przygotowaniami do Synodu: „Dekret w sprawie powołania oraz funkcjonowania Zespołów i Kół Synodalnych” oraz „Dekret w sprawie powołania, zadań i funkcjonowania Komisji Przygotowawczej Synodu Duszpasterskiego Archidiecezji Łódzkiej”. Wynika z nich, że w każdej parafii powinien powstać Zespół Synodalny, za którego powstanie odpowiedzialny jest miejscowy ksiądz proboszcz. On dokonuje wyboru jego członków, stoi na jego czele i koordynuje jego pracami. Jeśli z poważnych racji niemożliwe jest powstanie parafialnego Zespołu Synodalnego, wówczas należy powołać międzyparafialne, dekanalne lub regionalne Zespoły Synodalne. Członkiem parafialnego Zespołu Synodalnego z urzędu jest ksiądz proboszcz oraz księża wikariusze, którzy pracują w danej parafii. W skład Zespołu można również powołać katechetów, pracujących w szkołach znajdujących się na terenie parafii, oraz inne osoby, zajmujące się wychowaniem młodzieży, np. nauczyciele.

Pierwszy etap Synodu Duszpasterskiego Archidiecezji Łódzkiej trwać będzie od września 2017 do czerwca 2018 r. Będzie się on odbywał pod hasłem: „Młodzież nadzieją Kościoła łódzkiego”. Hasło to nawiązuje do słów św. Jana Pawła II wypowiedzianych podczas inauguracji jego pontyfikatu. Na tym etapie obrad synodalnych należy wykorzystać zaangażowanie bardzo wielu młodych ludzi naszej archidiecezji, którzy czynnie włączyli się w przygotowanie bardzo bogatego programu archidiecezjalnych uroczystości poprzedzających główne obchody Światowych Dni Młodzieży w Krakowie.

Pierwszy etap Synodu poprzedzony jest pracami powołanej już we wrześniu br. Komisji Przygotowawczej, która składa się z duchownych, osób życia konsekrowanego i laikatu, zwłaszcza ludzi młodych. Komisja ta ma za zadanie opracowanie „Propositiones”, które będą podstawą do prac Zespołów Synodalnych i pomocą do przygotowania „Instrumentumlaboris” Synodu. W ramach Komisji Przygotowawczej działa osiem podkomisji. Zadaniem każdej z nich jest opracowanie oddzielnych bloków tematycznych, których specyfika została określona przez odpowiedni cytat biblijny lub stwierdzenie należące do nauczania Kościoła, czy też zostało wzięte z jego obrzędów, wraz z krótkim komentarzem: 1. „Bez wiary nie można podobać się Bogu” – Hbr 11, 6 (czy moja wiara może podobać się Bogu; kim jest dla mnie Bóg; czym jest dla mnie wiara; w co wierzę, itp.); 2. „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” – Mk 1,15 (sakrament pokuty; co to znaczy być człowiekiem sumienia); 3. „Znać Chrystusa” – 1 Kor 2,2 („Człowiek nie może siebie sam do końca zrozumieć bez Chrystusa” – Jan Paweł II, Warszawa 2 VI 1979); 4. „Musicie od siebie wymagać, nawet gdyby inni od was nie wymagali” (Jan Paweł II, Jasna Góra, 19 VI 1983); 5. „Wiara bez uczynków martwa jest sama w sobie” – Jk 2,17 („Człowiek potrzebuje Eucharystii, aby mógł żyć na wieki” – Jan Paweł II, Łódź, 13 VI 1987); 6. „Mężnie wyznawać wiarę i postępować według jej zasad” – por. Obrzęd Bierzmowania (sakrament bierzmowania – należyte przygotowanie i owocne przeżywanie tego sakramentu); 7. „Oto jestem, poślij mnie” – Iz 6, 8 (myśląc o przyszłości: miłość i odpowiedzialność; rozeznawanie powołania do życia duchownego, zakonnego, misyjnego i małżeńskiego; powołanie do rodzicielstwa; powołanie do macierzyństwa i ojcostwa); 8. „Będziecie moimi świadkami aż po krańce świata” – Dz 1, 8 (świadczenie o Chrystusie w różnych sytuacjach życia; moje miejsce w Kościele; zaangażowanie w życie społeczne, narodowe i polityczne).

c. Inne zamierzenia

W ogólnopolski Program duszpasterski „Idźcie i głoście” wpisują się również inne liczne inicjatywy duszpasterskie podejmowane w archidiecezji łódzkiej przez Caritas Archidiecezji Łódzkiej oraz następujące Wydziały Kurii Archidiecezjalnej: Wydział Duszpasterski, Wydział Katechetyczny, Wydział Duszpasterstwa Rodzin wraz z Centrum Służby Rodzinie oraz Wydział Duszpasterstwa Młodzieży.

Wzorem lat ubiegłych już po raz piąty w ciągu całego roku, poza miesiącami letnimi, będą miały miejsce comiesięczne „Dialogi w Katedrze”, a w okresie Wielkiego Postu będziemy pielgrzymowali do łódzkich kościołów stacyjnych. 19 marca 2017 r., w uroczystość św. Józefa, patrona archidiecezji łódzkiej, w bazylice archikatedralnej zostaną wręczone odznaczenia dla najbardziej zasłużonych dla archidiecezji osób. Natomiast 11 czerwca odbędzie się Archidiecezjalne Święto Eucharystii, które w 2017 r. wiąże się z 30. rocznicą pobytu św. Jana Pawła II Wielkiego w Łodzi. Święto Eucharystii zostanie poprzedzone okolicznościowym koncertem w Parku Podolskim w Łodzi (10 czerwca). 21 sierpnia wyruszy z Łodzi do Częstochowy Piesza Pielgrzymka, która dotrze na Jasną Górę 24 sierpnia. Z kolei 7 października ku czci św. Faustyny, patronki Łodzi, w kościele św. Faustyny zostanie odprawiona uroczysta Msza św., a po niej do katedry wyruszy tradycyjna procesja. Ponadto w 2017 r. odbędą się dwie pielgrzymki: Rodzin do Pabianic (27 maja) oraz Kół Różańcowych do sanktuarium Matki Boskiej Łaskiej (14 października). Z innych czekających nas ważniejszych wydarzeń należy wspomnieć jeszcze: Misterium Męki Pańskiej ulicami Łodzi (Park im. H. Sienkiewicza), Łódzka Droga Krzyżowa (7 kwietnia), Marsz dla Jezusa w Niedzielę Palmową (9 kwietnia), Pielgrzymka maturzystów na Jasną Górę (18 kwietnia), Noc Świętych w bazylice archikatedralnej (31 października), Marsz poświęcony pamięci polskich dzieci uwięzionych i zamordowanych w niemieckim obozie koncentracyjnym przy ul. Przemysłowej (9 listopada). Pragnę także bardzo podkreślić wagę „Sztafety modlitwy o powołania w archidiecezji łódzkiej”, czyli nabożeństw i Mszy świętych w intencji powołań kapłańskich i zakonnych, które będą odprawiane sukcesywnie w kolejnych parafiach archidiecezji łódzkiej. Szczegółowy kalendarz wszystkich tych wydarzeń jest umieszczony na stronie internetowej naszej archidiecezji.

Należy również przypomnieć, że w rozpoczynającym się już niedługo 2017 r. będziemy obchodzili 100. rocznicę objawień fatimskich. Jest to szczególnie sposobny czas, aby przy różnych okazjach przypominać płynące z Fatimy do całego świata wezwania Matki Najświętszej do nawrócenia, pokuty, modlitwy różańcowej oraz do wprowadzania nabożeństw w pierwsze soboty miesiąca wynagradzających Jej Niepokalanemu Sercu. W związku z tą rocznicą w dniach 15-22 października 2017 r. odbędzie się Pielgrzymka Archidiecezji Łódzkiej do Fatimy.

Drodzy Siostry i Bracia!

Dokonując tego przeglądu różnych zamierzeń i wyzwań duszpasterskich, jakie czekają nas w rozpoczynającym się nowym roku liturgicznym i kalendarzowym, nie tylko widzimy ich mnogość, ale przede wszystkim dostrzegamy szanse, jakie stają przed nami, aby pogłębić się w wierze, nadziei i miłości oraz w naszym osobistym i wspólnotowym związaniu się ze świętym, katolickim i apostolskim Kościołem. W ten sposób czas objęty Programem duszpasterskim „Idźcie i głoście” rysuje się przed nami jako kolejny czas Bożej łaski. Aby takim stał się dla nas naprawdę, potrzeba nam wielkiej modlitwy za Kościół i za siebie nawzajem. Do niej zachęcam i o nią proszę wszystkich, w sposób szczególny osoby chore i cierpiące. Niech Wasz ból i cierpienie, Drodzy Siostry i Bracia, dobrowolnie przyjęte i złączone z cierpiącym Chrystusem, przyczynią się do wzrostu Jego mistycznego Ciała, którym jest Kościół (por. Kol 1, 24)!

Braciom w Chrystusowym kapłaństwie, Osobom życia konsekrowanego i wszystkim wiernym świeckim, którzy w roku duszpasterskim 2016-17 są wewnętrznie gotowi, aby wyruszyć na Boże szlaki i głosić wszędzie Chrystusową Ewangelię, z serca błogosławię.

Łódź, 19 listopada 2016 r.

2016-11-23 13:09

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Abp Skworc: Przyjmijmy eucharystyczny styl życia

2020-01-09 20:27

[ TEMATY ]

episkopat

Eucharystia

program duszpasterski

BP KEP

Kościół żyje Eucharystią, chcemy też by wierni żyli nią coraz mocniej, a nie tylko w niej uczestniczyli. Potrzeba nam przylgnięcia sercem do Tego, który jest Gospodarzem Eucharystii. To nie biskup czy kapłan, tylko sam Jezus Chrystus. Przyjmijmy eucharystyczny styl życia – podkreśla abp Wiktor Skworc, przewodniczący Komisji Duszpasterstwa Episkopatu Polski.

W Adwencie 2019 roku rozpoczął się trzyletni program duszpasterski „Eucharystia daje życie”.

„Liturgia to wspólne dzieło Kościoła, całej wspólnoty wierzących, a nie tylko duchownych, dlatego aby była ona piękna oraz przeżywana w pełni potrzeba zaangażowania i celebransa i wiernych” – zaznaczył abp Skworc. Przewodniczący Komisji Duszpasterstwa Episkopatu Polski dodał, że w programach duszpasterskich powinna zaleźć się reedukacja wiernych dotycząca znaczenia poszczególnych części Mszy Św. „Sama wiedza jednak nie wystarczy, potrzeba też przylgnięcia sercem do Tego, który jest gospodarzem Eucharystii. To nie biskup, kapłan, tylko sam Jezus Chrystus. Eucharystia jest wielkim skarbem Kościoła” – powiedział.

Abp Skworc wyjaśnił, że skarb Eucharystii odziedziczyliśmy po naszych przodkach, zachowywały go i przekazywały kolejne pokolenia chrześcijan. Wiara w Chrystusa obecnego w Eucharystii zrodziła się w pierwotnym Kościele i była we wspólnocie zanim powstały księgi liturgiczne. „Dopiero później wspólnota Kościoła ustaliła pewien ryt i stworzyła księgi liturgiczne, które miały ujednolicić sprawowanie Eucharystii” – tłumaczył metropolita katowicki. Dodał, że zawsze warto wracać do źródeł, które pokazują nam jak wielka jest nasza tajemnica wiary. Wiedza ta pomaga w lepszym przeżywaniu wiary.

Przewodniczący Komisji Duszpasterstwa Episkopatu Polski poinformował, że trzyletni program duszpasterski dla Kościoła w Polsce „Eucharystia daje życie” jest skierowany także osób, których drogi z Kościołem z różnych powodów się rozeszły, a teraz do niego wracają. „Warto przypominać dlaczego wstępując do Kościoła powinniśmy uczynić znak krzyża i jak należy zachowywać się w czasie Mszy Świętej. W ramach przygotowania liturgicznego będziemy uczyć wiernych aktywnego uczestnictwa w Eucharystii. Musimy pamiętać przede wszystkim, że wchodząc do świątyni wkraczamy w przestrzeń sacrum. Kościół to jest inna rzeczywistość, to miejsce spotkania człowieka z Bogiem i Boga z człowiekiem. Kościół to nowa arka, do której zaprasza nas Chrystus i ratuje nas dając nam siebie” – zaznaczył.

Metropolita katowicki zachęcił też byśmy odpowiedzieli sobie na pytanie, czy Eucharystia jest dla nas spełnieniem obowiązku, czy cennym spotkaniem. „Eucharystia ma zmieniać nasze życie, mamy przyjąć eucharystyczny styl życia, czyli kierować się miłością” – powiedział abp Wiktor Skworc. Wyjaśnił też co oznacza zachęta zawarta w nowym programie duszpasterskim, by być wiernym Eucharystii. „Cała niedziela powinna być wypełniona Eucharystią, czyli spotkaniem z Bogiem i drugim człowiekiem. Pamiętajmy, że w każdą niedzielę, w czasie Mszy św. Chrystus głosi nam swoje słowo. Jeśli weźmiemy je sobie do serca, to będziemy inaczej przeżywali swoje życie. Eucharystia jako ofiara Jezusa Chrystusa uczy nas ofiarności i miłości. Dzięki mocy Eucharystii możemy naśladować Jezusa Chrystusa” – stwierdził.

W Warszawie odbyły się dwudniowe obrady Komisji Duszpasterstwa Konferencji Episkopatu Polski. Głównym tematem spotkania było hasło „Zgromadzeni na świętej wieczerzy”, które będzie mottem programu duszpasterskiego, rozpoczynającego się w Adwencie przyszłego roku. Temat całego, trzyletniego programu duszpasterskiego, przygotowanego na lata 2019-2022 brzmi „Eucharystia daje życie”.

CZYTAJ DALEJ

Życie konsekrowane w Polsce – kto świętuje 2 lutego?

2020-01-28 14:39

[ TEMATY ]

osoby konsekrowane

Ks. Waldemar Wesołowski

2 lutego, w Święto Ofiarowania Pańskiego obchodzony jest też w Kościele katolickim Światowy Dzień Życia Konsekrowanego, ustanowiony przez papieża Jana Pawła II w 1997 r. Celem tego dnia jest szczególna refleksja nad darem życia poświęconego Bogu, dziękczynienie i modlitwa za konsekrowanych. Kto świętuje 2 lutego? Warto pamiętać, że nie każdy ksiądz jest osobą konsekrowaną, istnieje natomiast całkiem liczna grupa świeckich konsekrowanych.

Osoby konsekrowane to osoby, które w sposób szczególny poświęcają życie Bogu. Łączy je konsekracja, która wiąże się ze złożeniem Bogu ślubów czystości oraz najczęściej również ubóstwa i posłuszeństwa, choć zależy to od formy życia konsekrowanego. Specyfiką danej formy czy wspólnoty mogą być również inne przyrzeczenia czy zobowiązania.

W Polsce żyje ok. 32 tys. osób konsekrowanych. Oprócz istniejących tradycyjnie od stuleci zakonów kontemplacyjnych i zakonów czynnych funkcjonują nowe formy, sięgające korzeniami początków XX w.: instytuty świeckie. Ciekawostką jest odradzanie się indywidualnych form życia konsekrowanego znanych ze starożytności, które na przestrzeni stuleci zanikły, jak dziewice konsekrowane, wdowy czy pustelnicy. Warto też podkreślić, że wiele form i wspólnot właśnie się tworzy. – To zjawisko charakterystyczne dla czasu przemian i kryzysu, który bez wątpienia teraz obserwujemy – podkreśla matka Jolanta Olech, urszulanka SJK, sekretarka generalna Konferencji Wyższych Przełożonych Żeńskich Zgromadzeń Zakonnych w Polsce.

Największą grupę osób konsekrowanych w Polsce stanowią kobiety – siostry zakonne żyjące w zgromadzeniach czynnych, czyli nastawionych na współdziałanie z Kościołem w pracy apostolskiej.

Według danych z 1 stycznia 2018 r. jest ich ponad 17 tys.. Mieszkają w 2188 domach i należą do 105 zgromadzeń. Około 2 tys. polskich sióstr pracuje za granicą, najczęściej na terenach misyjnych. Zgromadzenia czynne można porządkować według ich charyzmatów, czyli konkretnych form apostolstwa. Są zgromadzenia zajmujące się nauczaniem, wychowaniem, opieką nad dziećmi i młodzieżą, skoncentrowane na trosce o zdrowie, na działalności charytatywnej na rzecz ubogich itp. Podziały te jednak są dość płynne, podobnie jak podział zgromadzeń zakonnych na habitowe i bezhabitowe.

Kolejną, znacznie już mniejszą, grupą zakonnic są mniszki żyjące w zakonach kontemplacyjnych. Jest ich w Polsce ok. 1290. Większość mieszka w 83 klasztorach, których przełożone zrzeszone są w Konferencji Przełożonych Żeńskich Klasztorów Kontemplacyjnych w Polsce. Wszystkie te klasztory reprezentują 13 rodzin zakonnych, z których zdecydowanie najliczniejszą są karmelitanki bose. Około 50 sióstr mieszka w klasztorach, które nie należą do konferencji. Na co dzień mniszki zajmują się modlitwą i pracą. Choć nie są powołane do działalności duszpasterskiej, wiele osób szuka z nimi kontaktu, rozmowy, duchowego wsparcia.

Siostry pracują, by zapewnić sobie utrzymanie lecz praca ta z reguły nie wystarcza, dlatego już od wielu lat 2 lutego organizowana jest w Kościele w Polsce zbiórka przeznaczona na wsparcie klasztorów kontemplacyjnych.

Osoby konsekrowane to również zakonnicy. Według danych z końca 2017 r. jest ich w Polsce ponad 11 tys., z czego ponad 3 tys. pracuje za granicą.

Choć wśród instytutów męskich również wyodrębnić można te oddane dziełom apostolskim i te nastawione tylko na kontemplację – jak np. kameduli – wszystkie one zrzeszone są w jednej Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonów Męskich w Polsce, reprezentującej 59 zgromadzeń, z których każde ma swoje konstytucje. Określają one sposób życia zakonników i rodzaj podejmowanej pracy.

Obecną specyfiką zakonów męskich w Polsce jest to, że najczęściej łączą powołanie do życia konsekrowanego z powołaniem do kapłaństwa. Warto zatem pamiętać, że księża dzielą się na diecezjalnych i zakonnych (ci ostatni świętują 2 lutego).

Przemiana świata od wewnątrz – to powołanie osób konsekrowanych zrzeszonych w instytutach świeckich. Poza kilkoma wyjątkami, nie żyją oni razem, nie prowadzą wspólnych dzieł. Utrzymują się sami – zdolność do samodzielnego utrzymania jest zresztą wymogiem przyjęcia do instytutu – oraz zasadniczo sami muszą zapewnić sobie opiekę i utrzymanie na starość. Niektórzy żyją w sekrecie, czyli tak, by nikt, często nawet z najbliższego otoczenia, nie wiedział o tym, że dana osoba jest osobą konsekrowaną. Instytutów świeckich jest w Polsce 36. Zrzeszają w sumie 1200 osób. W większości są to instytuty żeńskie. Działa tylko jeden instytut męski, a jeden, Instytut Świętej Rodziny, posiada dwa autonomiczne kręgi – żeński i męski. Świeccy konsekrowani, podobnie jak w zakonach składają śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Nie rezygnują jednak z majątku na rzecz wspólnoty, ale starają się zarządzać dobrami materialnymi nie jak właściciele, ale jak szafarze. Większe wydatki konsultują z przełożonymi, wspierają potrzebujących.

Dziewice konsekrowane, pustelnicy i wdowy – formy te, istniejące w starożytności, od czasów Soboru Watykańskiego II zaczynają się odradzać i cieszą się rosnącą popularnością. W Polsce żyją obecnie 322 dziewice konsekrowane, ok. 300 wdów konsekrowanych oraz 4 pustelnice i 1 pustelnik. Są to osoby działające bez struktur, bezpośrednio podlegające biskupowi diecezjalnemu, który odpowiedzialny jest za ich formację i funkcjonowanie.

M. Jolanta Olech zwraca uwagę, że życie konsekrowane w świecie - i również w Polsce dynamicznie się zmienia. Cały czas tworzą się nowe formy i nowe wspólnoty, czego przykładem są choćby wspólnoty i ruchy odnowy religijnej powstałe po Soborze Watykańskim II i otwarte na różne grupy ludzi – osoby duchowne, świeckie czy całe rodziny.

W ramach tych wspólnot powstają niekiedy po pewnym czasie również wspólnoty osób konsekrowanych, jak np. we Wspólnocie Emmanuel czy Chemin Neuf.

– Tu tworzy się coś nowego, jakaś nowa jakość. Być może niektóre stare formy życia konsekrowanego muszą zniknąć (tak było na przestrzeni wieków), inne odnowić się zgodnie z Duchem czasów i Bożymi znakami. Być może powstaną też nowe formy odpowiadające bardziej potrzebom współczesnego Kościoła i współczesnych ludzi – zaznacza matka Olech.

CZYTAJ DALEJ

Republika Środkowoafrykańska: polska dentystka pomogła ponad 200 pacjentom

2020-01-29 12:55

[ TEMATY ]

misje

Żydzi

muzeum

Afryka

Klaudia Zielińska

Polska dentystka Monika Wieczorek przyjęła ponad 200 pacjentów w Afryce. Mieszkańcy przychodzili do gabinetu w szpitalu katolickim im. bł. Jana Beyzyma w Bagandou w Republice Środkowoafrykańskiej. Dentystka odwiedziła także pięć okolicznych miejscowości. W Republice Środkowoafrykańskiej ludzie często umierają od zakażeń zębopochodnych.

„Bardzo ważnym elementem projektu była także edukacja stomatologiczna. Mieliśmy wysoką frekwencję. Pacjenci przybywali nawet z odległej stolicy kraju - Bangui. Wiedzę z zakresu zdrowia i higieny jamy ustnej przekazywaliśmy mieszkańców, a zwłaszcza uczniom szkół podstawowych i gimnazjalnych” - opowiada Izabela Cywa, która towarzyszyła lekarce.

Organizatorzy oceniają, że projekt był bardzo owocny, czego dowodem są liczni pacjenci nawet z miejscowości graniczących z Demokratyczną Republiką Konga.

W realizacji projektu, który trwał trzy tygodnie pomogli: Diecezja Tarnowska, Fundacja Redemtoris Missio, misjonarze z Bagandou i Bimbo oraz wolontariusze przebywający w tym czasie w Bagandou.

Szpital w Bagandou działa od 2004 r. To dzieło Diecezji Tarnowskiej. Został on ufundowany przez Kolędników Misyjnych dla ludności koczowniczo - łowieckiej, czyli Pigmejów, przebywających na tamtych terenach. Szpital posiada 50 łóżek, sale operacyjną, laboratorium, gabinet dentystyczny oraz salę porodową.

W 2016 r. Izabela Cywa z diecezji tarnowskiej we współpracy z lekarzem Konradem Rylskim otworzyła tam gabinet stomatologiczny.

Już od ponad roku w szpitalu w Bagandou nie było dentysty, a potrzeby medyczne mieszkańców nie zniknęły.

W Republice Środkowoafrykańskiej ludzie często umierają od zakażeń zębopochodnych. Dzięki pomocy wolontariuszek i ludzi dobrej woli to może się zmienić. W ramach zbiórki internetowej udało się kupić leki i narzędzia chirurgiczne.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję