Czwartek, 1 października. Wspomnienie św. Teresy od Dzieciątka Jezus, dziewicy, doktora Kościoła.

• Hi 19, 21-27 • Ps 27 • Łk 10, 1-12

Jezus wyznaczył jeszcze innych siedemdziesięciu dwu uczniów i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał. Powiedział też do nich: «Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Idźcie! Oto posyłam was jak owce między wilki. Nie noście z sobą trzosa ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie. Gdy wejdziecie do jakiegoś domu, najpierw mówcie: Pokój temu domowi. Jeśli tam mieszka człowiek godny pokoju, wasz pokój spocznie na nim; jeśli nie, powróci do was. W tym samym domu zostańcie, jedząc i pijąc, co będą mieli: bo zasługuje robotnik na swoją zapłatę. Nie przechodźcie z domu do domu. Jeśli do jakiegoś miasta wejdziecie i przyjmą was, jedzcie, co wam podadzą; uzdrawiajcie chorych, którzy tam są, i mówcie im: Przybliżyło się do was królestwo Boże. Lecz jeśli do jakiegoś miasta wejdziecie, a nie przyjmą was, wyjdźcie na jego ulice i powiedzcie: Nawet proch, który z waszego miasta przylgnął nam do nóg, strząsamy wam. Wszakże to wiedzcie, że bliskie jest królestwo Boże. Powiadam wam: Sodomie lżej będzie w ów dzień niż temu miastu».

To fragment Ewangelii, w którym ewangelista Łukasz opisuje, jak Jezus posyła innych siedemdziesięciu dwóch uczniów po dwóch przed sobą. Daje im takie wskazówki: „Oto was posyłam jak owce między wilki. Nie noście z sobą trzosa ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie!” (Łk 10, 3-4). Jezus pragnie, aby Jego słowo dotarło do każdego stworzenia. Chce, aby ci, którzy poszli za Nim, naprawdę byli wolni od wszystkiego, przede wszystkim od rzeczy materialnych. Pragnie, aby opierali się na Bożej opatrzności i Bożym prowadzeniu, pragnie autentycznego Kościoła, nieprzywiązanego do dóbr materialnych, bogactwa czy zewnętrzności. Tym, co powinno ich wyróżniać, jest wewnętrzny spokój, miłość, zaufanie, oddanie. Dlatego mówi: „Gdy do jakiego domu wejdziecie, najpierw mówcie: Pokój temu domowi! Jeśli tam mieszka człowiek godny pokoju, wasz pokój spocznie na nim; jeśli nie, powróci do was” (Łk 10, 5-6). Wielu ludzi w historii odpowiedziało na to wezwanie, poszło za Nim, naśladowało Go w pełni. Wielu zostało odrzuconych, wyśmianych, poniżonych, a nawet straconych. Wielu także dzisiaj naśladuje Go w pokorze, czystości i prostocie. On nas wszystkich wezwał, abyśmy Go naśladowali, abyśmy siebie nawzajem przyjmowali, kochali, wspierali, zachęcali... Gdzie ja szczególnie się zaangażowałem? Jakie jest moje świadectwo? Czy jestem tym, który głosi Ewangelię swoim życiem?

M.Z.

ROZWAŻANIA NA ROK 2026 JUŻ DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!: "Żyć Ewangelią 2026".