Trudno nie zauważyć na rodzimym rynku prasy religijnej polskiej edycji L´Osservatore Romano. Czasopismo to jako dziennik Stolicy Apostolskiej ukazuje się od 1861 r. Wersja polska, po istniejącej już edycji francuskiej, angielskiej, hiszpańskiej, portugalskiej i niemieckiej, zainaugurowała swoje wydanie w 1980 r. W lutym 2003 r. ukazał się 250. numer polskiego wydania L´Osservatore Romano.
Miesięcznik ten udostępnia polskim katolikom teksty nauczania papieskiego oraz informacje o życiu Kościoła powszechnego. W liście do redaktora polskiego wydania, ks. Czesława Drążka SJ, Papież Jan Paweł II napisał, że zadaniem tej polskiej edycji jest "służyć posłannictwu Stolicy Apostolskiej w Kościele i świecie współczesnym, otwierać serca i umysły na sprawy całego Kościoła powszechnego". Zdaniem Papieża "czasopismo to jest obfitym źródłem wiedzy o Kościele współczesnym, z którego czerpać mogą kapłani, osoby konsekrowane i wierni świeccy, szczególnie wierni zrzeszeni w ruchach apostolskich, a także instytucje wydawnicze i akademickie. Dziś - kontynuuje Ojciec Święty - na progu trzeciego tysiąclecia, istnieje potrzeba głębszego poznania tajemnicy i wspólnoty Kościoła, bo tylko na tej drodze można Kościół jak matkę miłować i ofiarnie mu służyć zgodnie z wolą Chrystusa".
Jak do tej papieskiej, z serca płynącej zachęty podejdzie polski katolik? Co on z tym zrobi? Czy kupiony egzemplarz przeczyta, czy też odłoży na półkę publikacji zbieranych, ale z zasady nieczytanych. Pytajmy dalej: dlaczego ludzie, niejednokrotnie otwarcie domagając się mocnych inspiracji dla kształtowania chrześcijańskich postaw, z tak dużą rezerwą podchodzą do żywej tradycji Kościoła prezentowanej w L´Osservatore Romano?
Opatrzność Boża, dając możliwość sięgnięcia każdego miesiąca po nowy numer L´Osservatore Romano, darzy Polaków możliwością ciągłego uczestniczenia w przygodzie poznawania Kościoła. Tak zdobyta wiedza uwrażliwia ludzkie sumienia, które są kręgosłupem właściwych postaw wobec Chrystusowego Kościoła. Miarą tych postaw będzie jakość pełnionej służby, która w kontekście odpowiedzialności zamienia się w świadectwo przynależności do apostolskiej i powszechnej wspólnoty Ludu Bożego, wspólnoty wiary, kultu i miłości.