Reklama

Muzeum Domu Macierzystego

2017-02-01 13:32

Piotr Lorenc
Edycja sosnowiecka 6/2017, str. 6-7

Piotr Lorenc
Sala poświęcona działalności charytatywnej

Wszyscy, którzy już je widzieli, są pod dużym wrażeniem. Mowa o nowo otwartym Muzeum Domu Macierzystego Zgromadzenia Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus w Sosnowcu

Prace przy remoncie historycznego budynku i aranżacji wnętrza trwały kilka lat. Ale warto było czekać. 31 grudnia bp Grzegorz Kaszak poświęcił budynek i wraz z Matką Generalną – s. Błażeją Stefańską uroczyście przeciął wstęgę i muzeum oficjalnie zaczęło funkcjonować. Można je zwiedzać w poniedziałek i wtorek w godz. 9-12 i w środę w godz. 15-18 (grupy zorganizowane oraz zajęcia edukacyjne należy zgłaszać telefonicznie: 784-033-621).

Zwiedzanie muzeum rozpoczyna się od wejścia na dziedziniec klasztorny. Następnie należy udać się do recepcji. Tam znajdują się portrety założycieli Zgromadzenia – Sługi Bożego Ojca Anzelma Gądka i Czcigodnej Sługi Bożej Matki Teresy Kierocińskiej – współzałożycielki oraz patronki Zgromadzenia, św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Przechodząc przez zakrystię możemy zobaczyć m.in. ornaty i paramenty haftowane przez M. Teresę i siostry. Uwagę zwraca oryginalne okienko w ścianie, które w przeszłości służyło do spowiedzi.

Kolejnym punktem zwiedzania jest pierwsza kaplica Zgromadzenia, pw. św. Teresy od Dzieciątka Jezus. W kaplicy możemy zająć miejsce w klęczniku używanym przez M. Teresę i pomodlić się przed „cudowną” figurką Dzieciątka Jezus ofiarowaną Zgromadzeniu przez Ojca Założyciela. O skuteczności modlitwy przed figurą świadczą liczne wota umieszczone w gablocie. Wystrój kaplicy jest odtworzony ze zdjęć. I tak ściany kaplicy zdobi droga krzyżowa malowana przez s. Marcelinę Jachimczak SCSIJ. Witraże ukazują trzy tajemnice Syna Bożego – wcielenie, ofiarę krzyżową i eucharystyczną. W przedsoborowym ołtarzu znajduje się obraz św. Teresy autorstwa s. Ksawery Kamockiej CSCIJ.

Reklama

Z kaplicy przechodzimy do tzw. sali wieluńskiej. W tym pomieszczeniu przedstawione jest życie rodzinne Janiny Kierocińskiej. – Widzimy tu dawny Wieluń: dom Kierocińskich, kościółek św. Barbary, kolegiatę wieluńską, pensję Pelagii Zasadzińskiej oraz zdjęcia rodzinne. Naszą uwagę może przykuć portret Janiny oraz zdjęcia rodziny. Oryginalnymi elementami wystroju tego pomieszczenia są: autentyczne okno z domu rodzinnego oraz replika krzyża. Ojciec Janiny postawił go na granicy swojej posiadłości, było to szczególne miejsce modlitwy dla Janiny – wyjaśnia s. Bogdana Batog CSCIJ.

W następnej sali – multimedialnej, ukazane są fotogramy z Czernej i Krakowa. Zdjęcia są tak zaaranżowane, iż wprowadzają nas w tajemnicę poszukiwania przez Janinę Kierocińską drogi powołania. – Poznajemy także postać Sługi Bożego o. Anzelma Gądka, Karmelity Bosego, kierownika duchowego Janiny i założyciela Zgromadzenia. To on wybrał ją na przełożoną pierwszej wspólnoty sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus. Na ścianie znajduje się tablica upamiętniająca miejsce śmierci Czcigodnej Sługi Bożej M. Teresy – dopowiada s. Bogdana. Aula pełni również funkcje sali multimedialnej. Tutaj po zwiedzeniu muzeum można obejrzeć m.in. film o Matce Teresie Kierocińskiej pt. „Ona nigdy nie była sama”.

Kolejna sala ukazuje początki Zgromadzenia. – Ekspozycja na piętrze poświęcona jest historii Zgromadzenia Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus. Na tle panoramy dworca kolejowego w Sosnowcu i kościoła parafialnego pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny prezentują się ówczesne realia życia mieszkańców tego miasta: bruk, drewniany wózek, walizki, tobołki, sterty książek. Drogowskaz z ówczesnymi nazwami ulic symbolizuje także kilkuletnią tułaczkę Zgromadzenia – tłumaczy s. Batog.

W Muzeum Domu Macierzystego nie mogło zabraknąć drobiazgowo odtworzonej celi zakonnej M. Teresy Kierocińskiej. Prowadzą do niej autentyczne drzwi, z których korzystała założycielka Zgromadzenia. W celi wyeksponowano oryginalne meble i przedmioty codziennego użytku Sługi Bożej, a także notatki osobiste, akt profesji, habit, binokle, zegarek.

Bardzo ciekawie wygląda sala szkolna i pracownia szycia. W tych salach siostry zrekonstruowały klasę szkolną i pracownię krawiecko-hafciarską prowadzone przed II wojną światową. Na ścianach widzimy zdjęcia dzieci i młodzieży, które były pod opieką sióstr. Wśród licznych eksponatów dwa zwracają szczególną uwagę – to ornat i sztandar wykonane osobiście przez Matkę Teresę.

Ostatnia sala poświęcona jest działalności charytatywnej Zgromadzenia. – Dom Macierzysty od czasów życia Matki Teresy był zawsze otwarty dla każdego potrzebującego. Fotoplansze ukazują ludzi, którzy doświadczyli tu ofiarnej pomocy sióstr, zwłaszcza w okresie okupacji hitlerowskiej. Są oni także świadkami heroicznej postawy M. Teresy, jej ducha zawierzenia Bogu, modlitwy oraz wypływającego z niej męstwa, wytrwałości, miłości bliźniego i prostoty – wyjaśnia s. Bogdana Batog. I tak obok dużej fotografii dyplomu i medalu Sprawiedliwy wśród Narodów Świata przyznanych Matce Teresie Kierocińskiej widnieją zdjęcia uratowanych przez nią osób pochodzenia żydowskiego. W tym pomieszczeniu znajduje się także autentyczna skrytka, w której podczas wojny ukrywali się zagrożeni. Zwiedzanie Muzeum Domu Macierzystego kończy się przy sarkofagu Sługi Bożej Matki Kierocińskiej w kościele zakonnym.

To tylko niektóre miejsca, ciekawostek jest znacznie więcej. Warto więc wybrać się do muzeum, zwłaszcza że siostry chętnie opowiedzą dużo więcej faktów z życia Zgromadzenia.

Tagi:
muzeum

Konserwacja tkanin historycznych w Muzeum Ziemi Wieluńskiej

2019-12-13 18:36

Zofia Białas / Niedziela

Muzeum Ziemi Wieluńskiej kończy realizację projektu „Przywrócić blask. Konserwacja tkanin historycznych ze zbiorów Muzeum Ziemi Wieluńskiej w Wieluniu”. Zadanie jest realizowane ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Muzeum Ziemi Wieluńskiej
Beret 3. Dywizji Strzelców Karpackich podczas prac konserwatorskich

Efektem realizacji projektu jest konserwacja 17 tkanin znajdujących się w zbiorach wieluńskiego muzeum, które na terenie trzech powiatów jest jedyną tego typu instytucją. W grupie muzealiów wyznaczonych do konserwacji znajdują się obiekty świadczące o bogatej polskiej tradycji szlacheckiej, a także martyrologii i walce naszego narodu o niepodległość. Wśród nich są m.in. XVIII-wieczne pasy kontuszowe, czapka rogatywka Hieronima Ciesielskiego – uczestnika Powstania Styczniowego, temblaki do broni białej oraz elementy umundurowania żołnierzy polskich, których losy związane były z Wieluniem. Przykładem takiego obiektu jest m.in. mundur Jana Chudego z Wielunia, podporucznika 23 Pułku Artylerii Lekkiej, w wojnie obronnej 1939 r., rannego pod Warszawą oraz kurtka mundurowa Zdzisława Męciny, który jako żołnierz 15 Pułku Piechoty "Wilków" walczył we wrześniu 1939 r. pod Wieluniem. Cennymi obiektami są również elementy umundurowania żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie: bluza battle dress wz. P37, która należała do Franciszka Szulczewskiego, żołnierza 1 Dywizji Pancernej gen. S. Maczka oraz beret 3 Dywizji Strzelców Karpackich. Szczególny wymiar w utrwalaniu pamięci polskiej martyrologii, stanowią artefakty z obozów koncentracyjnych - spodnie męskie i strój kobiecy (tzw. pasiaki). Spodnie nosił więzień KL Auschwitz i KL Buchenwald Stanisław Pohorecki, a suknia obozowa przynależała do więźniarki KL Ravensbruck Heleny Panfilowej, nauczycielki z Szynkielowa.

W ramach prac konserwatorskich zostały już zrealizowane następujące działania:

- wykonanie dokumentacji opisowej i fotograficznej przed konserwacją;

- oczyszczenie mechaniczne powierzchni zewnętrznych i warstw wewnętrznych obiektu;

- demontaż obiektu w zakresie koniecznym do przeprowadzenia prac konserwatorskich;

- oczyszczenie chemiczne lub w roztworach wodnych z detergentem;

- przygotowanie materiałów do konserwacji;

- zabiegi konserwatorskie metodą szycia, ewentualnie klejenia;

- wykonanie dokumentacji opisowej i fotograficznej przeprowadzonych prac konserwatorskich;

- wykonanie nowych pokrowców i pudeł do przechowywania i transportu obiektu.

W kolejnym, finalnym etapie będzie zrealizowany odbiór muzealiów i umieszczenie ich na wystawie czasowej „Przywrócić blask. Konserwacja tkanin historycznych ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego" (styczeń 2020). Będą też podjęte działania promocyjne dotyczące realizacji programu "Wspieranie działań muzealnych "i poinformowanie o realizacji projektu przez media o zasięgu regionalnym i wojewódzkim.

Na zdjęciu: Beret 3. Dywizji Strzelców Karpackich podczas prac konserwatorskich.

Nr inwentarzowy: MZW-AH-625/2

Czas powstania: lata 40. XX w.

Wszystkie obiekty poddane konserwacji powrócą do Muzeum Ziemi Wieluńskiej w końcu grudnia br.

Informacja zaczerpnięta z Muzeum Ziemi Wieluńskiej

CZYTAJ DALEJ

Reklama

UNICEF: 237 mln dzieci nie ma aktu urodzenia

2019-12-15 13:56

pb (KAI/L’Osservatore Romano) / Nowy Jork

Aż 166 mln dzieci poniżej piątego roku życia nigdy nie zostało zarejestrowanych po urodzeniu. Oznacza to, że jedna czwarta dzieci w tym przedziale wiekowym formalnie nie istnieje. Ponadto 237 mln (mniej więcej jedna trzecia) dzieci na świecie nie posiada aktu urodzenia.

Caritas Polska

Dane te zawiera dokument Funduszu Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci (UNICEF), zatytułowany: „Rejestracja urodzenia każdego dziecka do 2030 roku: czy jesteśmy na dobrej drodze?”. Analizuje on dane pochodzące ze 174 państw. Wynika z niego, że w ciągu minionych 20 lat odsetek dzieci zarejestrowanych wzrósł z 63 do 75 proc.

Dyrektor generalna UNICEF Henrietta Fore zwraca uwagę, że bez potwierdzonej tożsamości dzieci są często wykluczone z edukacji szkolnej, opieki medycznej, a także łatwiej padają ofiarą wszelkiego rodzaju wykorzystywania i nadużyć. Podkreśla, że każde dziecko ma prawo do posiadania imienia, nazwiska, narodowości i osobowości prawnej. Dlatego „każdy wzrost poziomu rejestracji jest dobrą nowiną”. Największy postęp pod tym względem zanotowano w Indiach (wzrost z 41 do 80 proc. między 2006 a 2016 r.). Jednocześnie Fore wzywa do nieustawania w wysiłkach, aż każde dziecko będzie posiadało dokument potwierdzający jego tożsamość.

Według UNICEF barierę dla rejestracji nowo narodzonych dzieci stanowią: nieznajomość procedur rejestracji; wysokie opłaty za otrzymanie aktu urodzenia; opłaty dodatkowe za spóźnioną rejestrację; duże odległości do najbliższego urzędu stanu cywilnego; tradycyjne zwyczaje różnych wspólnot lokalnych.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

I miejsce w XX Konkursie Literackim im. prof. Zofii Martusewicz

2019-12-16 12:24

Temat: „Szukałem was, a teraz wy przyszliście do mnie i za to wam dziękuję”

Jan Paweł II

Aleksandra Chazy

Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika w Częstochowie

Opiekun: Szymon Ziętal

„I za to Wam dziękuję”

Bywają w życiu chwile, gdy zaczynamy wątpić. Nie wierzymy w siebie. Przestajemy wierzyć w innych. Tracimy wiarę w Boga. Ulewne deszcze łez pojawiają się każdej nocy. Burza rozpętana na dnie serca wydaje się trwać bez końca. Nic nie jest w stanie nas pocieszyć. Nic nie jest w stanie sprawić, aby na naszych twarzach pojawił się uśmiech. Co wtedy czujemy? Smutek? Złość? Żal? Jesteśmy przekonani, że nie ma dla nas nadziei. Szanse, które zesłał los, zostały niewykorzystane. Ludzie, którzy mieli na zawsze pozostać w naszym życiu, nagle z niego odeszli. Szczęście, które do tej pory nam sprzyjało, prysło niczym bańka mydlana. Sytuacja, w której tkwimy, jest sytuacją niemalże beznadziejną. Nie ma z niej takiego wyjścia, które mogłoby nas usatysfakcjonować, a mimo to szukamy. Szukamy, choć sami nie wiemy czego. Szukamy, choć nie wierzymy, że kiedykolwiek to odnajdziemy. Szukamy bez map, drogowskazów i często po omacku. Szukamy, przemierzając czarne górskie szlaki, drepcząc nieopodal urwiska, stojąc nad przepaścią. Niczym niewidomi, wyciągamy przed siebie ręce, aby odnaleźć. Szukamy obecności. Szukamy kogoś, kto mógłby po prostu być. Kogoś, od kogo niczego więcej nie musielibyśmy i nie chcielibyśmy wymagać. A co najważniejsze, szukamy kogoś, kto tak bardzo pragnąłby znaleźć nas.

Słowa Jana Pawła II wypowiedziane na Placu św. Piotra są wskazówką dla ludzkości. Prezentem od Ojca dla przyszłych pokoleń. Jan Paweł II powiedział bowiem: „Szukałem was, a teraz wy przyszliście do mnie i za to wam dziękuję”. Czyż nie tak powinien funkcjonować nasz świat? Czyż nie tak powinniśmy funkcjonować my wszyscy?

Dostaliśmy największy dar i przywilej, jaki można sobie było wymarzyć. Obdarzono nas życiem. Dano czystą kartkę i pióro z wiecznym wkładem. Pozwolono tworzyć, działać i rozwijać się. Sprawiedliwie rozdano szanse. Dano możliwość odczuwania, przeżywania i dążenia do własnego szczęścia. Nie zakazano przyjemności. Nie zabrano nam wolnej woli, swobody i dowolności. Pozwolono wręcz być, kim tylko się zechce, robić, co tylko się kocha oraz żyć według siebie samego. Wprowadzono tylko jedną żelazną zasadę. Zasadę, zgodnie z którą powinniśmy być dla siebie i szukać się nawzajem, darząc się przy tym miłością, szacunkiem i troską o wspólne szczęście. To tak, jakby Bóg chciał nam powiedzieć: „Dawajcie sobie obecność, bowiem dopóki jedno drugiego szuka, dopóty jedno drugie znajduje”.

Wyobraźmy sobie dwoje ludzi, którzy się kochają. Spotkali się na pewnym skrzyżowaniu swoich życiowych dróg i od tej pory już razem szli przez życie jedną, wspólną drogą. Szukali się, choć sami nie byli tego świadomi. Sam proces poszukiwania rozpoczyna się bowiem w sercu. Chcemy być, więc jesteśmy. Będąc, wystawiamy swoją obecność na zewnątrz. Inni ludzie również nieświadomie ją dostrzegają. Ten, kogo będziemy mieli odnaleźć, zauważy naszą obecność, przygarnie ją do siebie i zaopiekuje się nią na zawsze. Ale nie tylko w miłości się szukamy. Szukamy się nawzajem przez całe życie. Matka szuka swojego dziecka. Brat szuka swojej siostry. Przyjaciel szuka swojego przyjaciela. Nauczyciel szuka swoich uczniów, a właściciel firmy szuka pracowników. Wszyscy kogoś szukamy. A znajdując jedną osobę, wcale nie zaprzestajemy poszukiwań.

Rodzice, oczekując swojej pociechy, stale jej szukają. Darząc się nawzajem uczuciem, tworzą owoc tego związku. Kupują ubranka, szykują wyprawkę, remontują pokój czy zmieniają mieszkanie na nowsze i większe, specjalnie na potrzeby nowego członka rodziny. Ale czy tylko rodzice szukają swojego dziecka? Nie. Ono również ich szuka. Szuka ich w każdym biciu swojego małego serduszka, w każdym oddechu, w każdym ruchu, jaki wykonuje, będąc jeszcze w brzuchu mamy. Gdy przychodzi na świat, dalej szuka. Szuka rodziców w pierwszych słowach, w pierwszych gestach i w pierwszych krokach. Szuka ich później na wspólnych wakacjach, podczas szkolnej nauki czy nawet po wyjeździe na studia. Szuka ich, mając swoją żonę lub męża, rozpoczynając pracę zawodową czy posiadając już własne dzieci. Rodzice, również szukają go, gdy upada po raz kolejny, ucząc się chodzić. Gdy wypowiada pierwsze „mama” i pierwsze „tata”. Gdy wychodzi z domu z koleżankami i kolegami i wraca późną nocą. A wreszcie, gdy wyprowadza się do własnego mieszkania i zakłada swoją rodzinę. Szukają go przez całe swoje życie. Na tym bowiem polega szukanie. Na tym bowiem polega sens naszego istnienia. Szukamy się, aby siebie odnaleźć, ale gdy już się nawzajem odnajdujemy, nie przestajemy się szukać. Jan Paweł II powiedział kiedyś: „Ludzi można spostrzec, zamykając oczy”. Miał wielką rację, bowiem fakt, że widzimy, wcale nie ułatwia nam poszukiwań. Widząc, dostrzegamy to, co złe, negatywne i brzydkie w drugim człowieku. Często są to rzeczy nieistotne i zupełnie nieświadczące o jego wartości, ale przez to, że zauważyliśmy je jako jedne z pierwszych cech, zaprzestajemy naszych poszukiwań. To błąd. Z szukaniem bowiem jest jak ze zwiedzaniem świata. Niezbędnikiem każdego podróżnika jest kompas, który wskazuje kierunek, a więc i cel każdej podróży. Bez niego nie sposób uniknąć pomyłek, błądzenia i częstego zbaczania z trasy. Naszym wewnętrznym kompasem jest serce. To nim powinniśmy się kierować podczas szukania. Tylko ono kocha prawdziwie, tylko jego nie da się oszukać. Szukając oczyma, zbłądzimy. Szukając sercem, odnajdziemy się.

Słowa, które są myślą przewodnią niniejszego tekstu, Jan Paweł II skierował do młodych ludzi. Zaskoczony faktem, iż na Plac św. Piotra przybyło ich tak wielu, wyraził swoją wdzięczność i tym samym przekazał im największą mądrość, którą powinni się w życiu kierować. Nie ma bowiem piękniejszego czasu dla człowieka niż młodość. W młodości wszystko się liczy, wszystko jest ważne i nic niczego nie przekreśla na stałe. Młodym ludziom wiele się wybacza. Młodym ludziom na wiele się pozwala. Młodość rządzi się swoimi prawami, ale tylko w młodości jest nadzieja. Nadzieja na lepsze jutro, na dobrą przyszłość, na spokojne lata. Młodzi ludzie często sami nie są świadomi daru, jaki właśnie przeżywają. Mają w ręku walizkę, jeszcze lekką, prawie zupełnie niewypełnioną. Idą przez świat, wymachując ją radośnie. Doświadczają pierwszych sukcesów. Otrzymują dyplomy i świadectwa potwierdzające ukończenie szkół, kursów czy praktyk zawodowych. Zakochują się. Poznają przyjaciół na całe życie. Rozpoczynają pracę. Zakładają rodziny. Dalej idą przez świat, choć ich bagaż jest coraz cięższy. Niełatwo nim już tak sprawnie poruszać. Do pierwszych sukcesów dołączają pierwsze porażki. Pierwsze złamane serca i miłosne rozczarowania. Pierwsze konflikty z przyjaciółmi. Pierwsze zakończone relacje. Pierwsze niezdane egzaminy. Pierwsza utrata pracy. Rozwody. Rozpad rodziny. Bagaż młodych ludzi staje się bardzo ciężki. Ile trudu i wysiłku potrzeba, aby go podnieść. Ilekroć rodzice oraz dziadkowie mówili im: „Pomożemy Ci. Nie dźwigaj tego sam”, tylekroć usłyszeli: „Dam sobie radę. Chcę zostać sam. Nie szukajcie mnie”. Ale oni dalej szukali. Nie przestawali szukać. I dzięki ich poszukiwaniom młodzi ludzie stali się silniejsi. Bagaż, którego kiedyś nie byli w stanie podnieść, nie ciąży im już. Idą z nim dalej przez życie, uzupełniając go stale nowym wyposażeniem. Wiedzą, jak dźwigając przeszłość, podróżować dalej ku lepszej przyszłości. Wiedzą, jak szukać, bo kiedyś ktoś ich znalazł. Znalazł ich i szukał ich dalej. Dzięki temu oni również zaczęli szukać.

Jan Paweł II również szukał młodych ludzi. Byli mu szczególnie bliscy. Stanowili dla niego wzór. Papież darzył ich szczególną sympatią. W młodym człowieku widział bowiem Boga – szansę na lepsze jutro. Widział siłę tego świata. Młodzi ludzie zawsze stanowili dla niego fundament życia. Jan Paweł II bardzo troszczył się o ich los. Dziękując im za to, że go odnaleźli, pragnął im uświadomić, jak bardzo ważne jest, aby oni również odnajdywali siebie nawzajem. Jak ważne jest, aby drugi człowiek czuł ich obecność – nie tę wymuszoną, nie tę z obowiązku oraz nie tę dla zysku. Obecność samą w sobie.

Na koniec warto przypomnieć inne słowa Jana Pawła II, również skierowane do młodych ludzi. Papież powiedział: „Musicie od siebie wymagać, nawet gdyby inni od Was nie wymagali”. Próbując sprostać własnym wymaganiom i ideałom, łatwiej będzie nam zrozumieć i uszanować cele, marzenia i sposób życia innych osób. Łatwiej będzie żyć, wspinając się na coraz wyższe szczeble ziemskiego istnienia. Co więcej, łatwiej będzie nam się szukać. Łatwiej będzie nam się znaleźć. A w końcu łatwiej będzie nam się jednoczyć w dobru, które spośród wszystkich znanych światu wartości jest wartością nadrzędną i wyjątkową.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem