Ap 1, 1-4. 2, 1-5a<- KLIKNIJ
Na ostatnie dwa tygodnie roku liturgicznego Kościół otwiera Apokalipsę, i sam tytuł księgi prostuje jej potoczną reputację: „Objawienie Jezusa Chrystusa, które dał Mu Bóg, aby ukazać swym sługom, co musi stać się niebawem”. Apokalypsis znaczy odsłonięcie, zdjęcie zasłony. Łańcuch przekazu jest wypisany jak w akcie notarialnym, Bóg, Chrystus, anioł, Jan, słudzy. Błogosławieństwo, pierwsze z siedmiu w tej księdze, dotyczy lektury liturgicznej: „błogosławiony, który odczytuje, i ci, którzy słuchają słów proroctwa”. Apokalipsa była pisana do czytania na głos w zgromadzeniu. Jej żywiołem jest liturgia. Pierwszy z siedmiu listów idzie do Efezu, metropolii, którą znamy z Pawłowego listu. Chrystus przedstawia się jako „Ten, który trzyma siedem gwiazd w prawej ręce, który się przechadza wśród siedmiu złotych świeczników”. Kościoły są w Jego dłoni i On chodzi pośród nich. Audyt, który nastąpi, jest audytem Obecnego. Bilans Efezu zaczyna się od aktywów, i są one imponujące: „znam twoje czyny: trud i wytrwałość, i to, że złych nie możesz znieść, i że próbie poddałeś tych, którzy zwą samych siebie apostołami, a nimi nie są, i że ich znalazłeś kłamcami”. Efez jest wspólnotą pracowitą, wytrwałą i doktrynalnie czujną. Umie badać duchy i demaskować fałszywych apostołów (zob. glossę na 13 XI). „Ale mam przeciw tobie to, że odstąpiłeś od twej pierwotnej miłości”. Tēn agapēn sou tēn prōtēn aphēkes, opuściłeś swoją pierwszą miłość. Jedno zdanie przekreśla wagę całego bilansu. Ortodoksja bez żaru, wytrwałość bez serca, czujność bez miłości. Wszystko poprawne i wszystko wystygłe. Diagnoza Efezu jest diagnozą każdego dojrzałego chrześcijaństwa, w którym poprawność przeżyła zakochanie. Terapia jest trzystopniowa: „pamiętaj więc, skąd spadłeś, i nawróć się, i pierwsze czyny podejmij”. Mnēmoneue, metanoēson, poiēson, czyli pamiętaj, nawróć się, czyń. Pierwsza miłość wraca przez pierwsze czyny, drogą, którą odeszła, przez ręce.
Łk 18, 35-43<- KLIKNIJ
„Gdy przybliżał się do Jerycha, jakiś niewidomy siedział przy drodze i żebrał”. Marek zna jego imię, Bartymeusz. Łukasz zostawia go bezimiennym, jakby trzymał miejsce dla każdego. Niewidomy słyszy tłum i pyta, co się dzieje. „Powiedzieli mu, że Jezus z Nazaretu przechodzi”. Paraget, przechodzi. Ewangelia zna dramaturgię mijania, bo ta sama okazja nie wraca dwa razy tą samą drogą. Krzyk żebraka jest teologicznie precyzyjniejszy niż informacja tłumu. Powiedziano mu „Jezus z Nazaretu”, on woła „Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!” Ślepiec widzi więcej niż widzący, tytuł mesjański w miejsce metryki. „Ci, co szli na przedzie, nastawali na niego, żeby umilkł”. Pobożny tłum staje się barierą akustyczną między nędzą a Jezusem. Scena powtarza się w dziejach Kościoła częściej, niż wypada przyznać. „Lecz on jeszcze głośniej wołał”. Modlitwa Bartymeuszowa rośnie pod naciskiem, jak wołanie wdowy u sędziego (zob. glossę na 14 XI). „Jezus przystanął i kazał przyprowadzić go do siebie”. Przechodzący staje. Krzyk wiary ma moc zatrzymania Boga w marszu. Pytanie, które teraz pada, jest jednym z najpiękniejszych w Ewangelii: „co chcesz, abym ci uczynił?” Wszechwiedzący pyta, bo prośba wypowiedziana jest aktem osoby. Bóg nie leczy zaocznie. „Panie, żebym przejrzał”. Kyrie, hina anablepsō, jedno z najkrótszych i najczystszych wyznań pragnienia w Piśmie. „Przejrzyj, twoja wiara cię uzdrowiła”. Znów sōzein, zbawić (zob. glossę na 11 XI). Wzrok jest tu początkiem większego widzenia. Finał ma kierunek: „natychmiast przejrzał i szedł za Nim, wielbiąc Boga”. Uzdrowione oczy idą za Tym, którego zobaczyły najpierw. Ślepota przy drodze skończyła się drogą. To jest różnica między cudem a sensacją.
Pomóż w rozwoju naszego portalu
