Znaliśmy się ponad czterdzieści lat. Ile to miesięcy, tygodni, dni? Całe mnóstwo! I wiem to, z ręką na sercu mogę zapewnić, że w każdej minucie tych czterdziestu lat, w każdej minucie, jaką Piotr przeżył, widział wielki dar. I wielką szansę, by wciąż próbować na nowo. Upadać, ale z nadzieją podnosić się, kryć za gardą i walczyć o niebo - pisze we wstępie do najnowszej książki "Rok z ks. Pawlukieiwczem" ks. Bogusław Kowalski.
Kluczem, który pojawiał się w nauczaniu, kazaniach, rekolekcjach Piotrka, było MIŁOSIERDZIE. „Dopóki walczysz, jesteś zwycięzcą” – to przecież jeden z najsłynniejszych jego cytatów. On głęboko wierzył, ba! – on był przekonany, że nie ma czegoś takiego, czego Bóg nie przebaczyłby człowiekowi. Człowiekowi, który w sumieniu widzi swój błąd, potrafi uklęknąć, przeprosić. Zawsze zachęcał, by konfrontować się z Pismem Świętym. Ono jest jak kompas – wyznacza właściwy życiowy azymut. Co, jeśli się pogubisz? Wracaj – Bóg czeka z otwartymi ramionami.
Pomóż w rozwoju naszego portalu
Reklama
Tym przesłaniem Piotr głęboko poruszał. Miał wielki dar zaglądania pod podszewkę ludzkiej codzienności. Widział nasze zranienia, lęki, kompleksy. Te wszystkie trudne sprawy brał na warsztat i tłumaczył na język Ewangelii. A potem nie wygłaszał pobożnych traktatów, nie filozofował. Mówił wprost do serca. Jego słowa są jak apteczka pierwszej pomocy na każdy dzień roku. Nie połykaj wszystkiego na raz! To nie jest książka do czytania od deski do deski. Piotra obruszyłby taki pomysł. To kapsułki na każdy dzień. Przeczytaj jeden cytat rano. Weź go ze sobą do tramwaju, do szkoły, do pracy. Zrób z niego tarczę przeciw codziennym trudnościom i pośpiechowi. Albo zanim zaśniesz – miej tę książkę pod ręką i zaczerpnij inspiracji do wieczornego rachunku sumienia.
A przede wszystkim nie bój się codzienności. Wyzwania będą przychodzić, to normalne. Podobnie jak chwile zwątpienia. Myślisz, że Piotr ich nie miał? Oczywiście, że miał, całe mnóstwo.
Byliśmy dla siebie jak bracia. Z nikim nie byłem tak szczery jak z nim. I wierzę, że to było wzajemne. Zjedliśmy razem beczkę soli, śmialiśmy się do łez, ale też odczuwaliśmy gorzki smak porażek. I wiem, jestem pewien, że on w tych trudnościach wynajdywał szanse.
Umiał wlać w człowieka nadzieję tam, gdzie inni widzieli już tylko czarną dziurę. Nie prawił morałów pogubionym. Klepał po ramieniu, sypał z rękawa genialną metaforą i nagle okazywało się, że z każdego życiowego zakrętu jest wyjście, bo Boża miłość jest po prostu większa niż nasze błędy. Nieraz sam dostałem od niego duchowego kopa w tyłek.
Myślę, że to wszystko nie byłoby możliwe, gdyby Piotrek nie był niepoprawnym optymistą, w dodatku z nieprzeciętnym poczuciem humoru. Pewnie właśnie dlatego, nawet kiedy mówił o sprawach niełatwych, nie przygniatał człowieka. W konfesjonale czy w rozmowach nie był jak surowy sędzia albo – posługując się dzisiejszymi popularnymi sformułowaniami – motywujący coach. Oczywiście, inspirował (i nadal inspiruje!), ale nie była to tania gadka motywacyjna. To wszystko było przemyślane, głębokie i po prostu budujące. Był jak przewodnik, który wspiera i dmucha w skrzydła.
Potrzebujemy dziś takich głosów. Autorytetów, ale nie pomników z wysokich cokołów. Kogoś bliskiego, kto jak przyjaciel poklepie po ramieniu, a kiedy trzeba, sprowadzi na ziemię.
Reklama
Chociaż Piotrka nie ma z nami już blisko siedem lat, jestem przekonany, że patrzy na nas z góry. On już wie, jak tam jest. Czuję czasem jego obecność, widzę uśmiechniętą twarz i… czasem proszę go: „Piotrek, no widzisz jak jest, weź coś podpowiedz”.
Materiał prasowy
ZOBACZ KSIĄŻEK W KSIĘGARNI "NIEDZIELA"
Mało jest osób, które o rzeczach najtrudniejszych potrafiły mówić w tak porywający i jasny sposób. Ks. Piotr Pawlukiewicz był niezwykle lubianym i chętnie słuchanym duszpasterzem. Na jego kazania czy rekolekcje przychodziły tłumy wiernych. Audycje radiowe, których był autorem, cieszyły się wielką popularnością. Choć zmarł w 2020 roku, pamięć o nim jest nadal żywa, a jego słowa do dzisiaj poruszają wiernych. To oznacza, że nadal potrzebujemy mądrych autorytetów, do których możemy wracać, by na nowo nasycić się nadzieją. Co o wierze mówił ks. Pawlukiewicz? Publikujemy jego wybrane myśli z książki „Rok z ks. Pawlukiewiczem”.
1. Pragnienie, które odczuwamy w sobie, to wiecznie niezrealizowane, nieskończone pragnienie jest naszą największą szansą na świętość! Chrześcijanin to człowiek, który mówi: „Ja chcę mieć więcej”. Chrześcijaństwo to religia dla zachłannych. Wielokrotnie powtarzam, że atak demona jest skierowany właśnie na nasze pragnienia, żeby je zmniejszyć, żeby wmówić nam, że nie ma sensu za bardzo pragnąć… „Daj już sobie spokój, nie osiągniesz tego, nie dasz rady, nic z tego nie będzie, nie dojdziesz…” – słyszymy w głowie, a serce nie przestaje pragnąć.
2. Znudzeni codziennością, nierzadko wzdychamy, mówiąc: wyjechałbym gdzieś daleko, mam już dość takiego życia. Może – paradoksalnie – takie zniechęcenie to dobry znak? To dobrze, że nie wystarcza, że nie zadowala nas nasze życie. Ale wyjeżdżać nigdzie nie trzeba. Nowe życie jest tuż obok. Gdy przyjmiemy je z eucharystycznego ołtarza i naprawdę pilnie zaczniemy je pielęgnować – przez systematyczną spowiedź, lekturę Pisma Świętego, codzienną, choćby najkrótszą modlitwę – to wiosna z pewnością przyjdzie naprawdę niedługo. I będziemy mogli powtórzyć za Świętym Pawłem: żyję już nie ja. Żyje we mnie dobry, czysty, cierpliwy, pełen pokoju Chrystus.
3. My nieraz chodzimy do kościoła, modlimy się, czytamy Biblię, a mimo to ciągle przeżywamy jakiś marazm, smutek. Ciągle nam to życie jakoś nie wychodzi. Z niedowierzaniem patrzymy na postacie biblijne, którym wszystko jakoś się udawało. Oni cuda czynili i byli tacy wielcy, po wodzie nawet chodzili. Ale czy my potrafimy tak do końca ich naśladować? […] Czy łamiemy konwenanse?
Reklama
4. Chrześcijaństwo nie polega na naginaniu świata do naszych możliwości, to jest właśnie budzenie się ze snu. To odcinanie pępowiny. Rezygnacja z tych nieustannych pytań: „Jak wyglądam? Jak się prezentuję na tle innych? Dlaczego oni mają lepiej? Dlaczego mi się nie wiedzie? Dlaczego oni są szczęśliwsi? Dlaczego trawa u sąsiada jest bardziej zielona?”. Odetnijcie się od tego i zacznijcie oddychać, tak jak zrobili to święci. Ich płuca jeszcze tu, na ziemi, zaczęły pracować jak należy, a oni zaczęli oddychać Panem Bogiem. Oby to jak najszybciej stało się także naszym udziałem.
5. -Ojcze, po co się spowiadać, jak ja i tak zgrzeszę?
–A po co się pierze skarpetki? Przecież i tak się pobrudzą.
Słowo honoru, genialne! Po co myjesz włosy? Przecież znowu będziesz miał tłuste. Po co robisz makijaż? Wieczorem i tak trzeba będzie go zmyć.
Wiecie, po co się pierze skarpetki? Nie po to, żeby były już raz na zawsze czyste. Pierze się je po to, żeby nie zaczęły śmierdzieć. Koszulę pierzesz nie po to, żeby była czysta zawsze, tylko żebyś po tygodniu nie zaczął w autobusie śmierdzieć. My się po to spowiadamy, żeby nasze serce nie zaczęło śmierdzieć.
6. Aby zostać zbawionym, trzeba się zjednoczyć z Jezusem na dwa sposoby: poprzez sakramenty i liturgię oraz przez żywą wiarę, której świadectwem ma być nasze chrześcijańskie życie. […] Trzeba żyć uczciwie, pracować, umieć wybaczać, unikać grzechu. Jeśli ktoś zaniedba jeden z tych dwóch filarów chrześcijaństwa, to jego religijność będzie niewystarczająca, by go doprowadzić do pełni wolności. […] Ktoś, kto postępuje przyzwoicie, ale dobrowolnie zaniedbuje sakramenty i modlitwę, przypomina człowieka, który nazbierał całą stertę drewna, lecz nie ma zapałek i nie może rozpalić ogniska. Ten, kto jest człowiekiem niedobrym, ale gorliwie chodzi do kościoła, przypomina natomiast kogoś, kto dysponuje zapałkami, za to nie ma ani jednej gałązki.
7. Ale Bóg nie chce wyłącznie tego, byśmy wyruszyli w drogę. On chce, abyśmy przyszli do Niego. […] Można wyjść z grzechu, ale nie dojść do Jezusa. Iluż to przychodzi do spowiedzi, ale dochodzą tylko do kratek konfesjonału, bo już do serca Jezusowego nie docierają. Jesteśmy wezwani do tego, żeby dojść do samego Chrystusa, do samego Jego serca, do samej Jego woli najgłębszej, do samej Jego miłości.
8. Na ogół dzielimy ludzi na wierzących i niewierzących, ale to bardzo nieścisły podział. Na dobrą sprawę wszyscy ludzie są wierzący. Pytanie jednak: komu oni wierzą? Są tacy, co wierzą Bogu, inni jeszcze gwiazdom, jeszcze inni telewizji. Wariantów jest wiele. Pewne jest tylko to, że każdy musi komuś wierzyć. Bez tego nie można żyć.
9. Podobnie jest i w ludzkim życiu. Kiedy ktoś idzie za głosem swoich pragnień i niszczy sam siebie narkotykami czy alkoholem – jest sztuczny, choć idzie mu to łatwo i miło (przynajmniej na początku tej drogi). On szybuje w przepaść. Inny, który przyznaje szczerze: „Nie chce mi się modlić, ale prawda jest taka, że zależę od Boga, że On mnie kocha, że ja Go potrzebuję, więc uklęknę do modlitwy”, jest cały czas sobą. I choć w czasie takiego wieczornego pacierza ów człowiek […] męczy się, stęka i posapuje, to pozostaje tym, który pragnie się realizować zgodnie ze swoją istotą.
10. Są takie dwa słowa, które w naszym życiu duchowym toczą ze sobą swego rodzaju walkę. To właśnie słowo „próbować” i słowo „natychmiast” […]. Otóż słowo „natychmiast” pojawia się w Ewangeliach dwadzieścia siedem razy. Gdy Jezus został ochrzczony, to natychmiast wyszedł z wody, apostołowie natychmiast zostawiali sieci i szli za Zbawicielem. Gdy Piotr zaczął tonąć w jeziorze, Jezus natychmiast wyciągnął rękę i chwycił go. Gdy Chrystus powiedział do ojca chorego chłopca: „Wszystko jest możliwe dla tego, kto wierzy”, ten natychmiast zawołał: „Wierzę, zaradź niedowiarstwu memu!” […]. Natomiast wspomniane słowo „próbować” jest użyte w Ewangelii tylko raz, gdy Jezus mówi do Żydów: „Nie próbujcie sobie mówić: »Abrahama mamy za ojca«”. Poza tym Jezus nie wypowiada go nigdy.
Chodzi mi tylko o podkreślenie, jak bardzo ważne jest w życiu chrześcijańskim zdecydowane działanie, czynienie od razu wszystkiego, co jest naszym powołaniem.
_1792598077.jpg)
