Reklama

Niedziela Przemyska

Nigdy się nie bał

2017-03-01 12:59

Niedziela przemyska 10/2017, str. 1, 8

[ TEMATY ]

ks. Blachnicki

Archiwum Ruchu Światło-Życie

Ks. Franciszek Blachnicki z ministrantami

W atykańska Kongregacja ds. Kanonizacyjnych 22 września 2016 r. uznała heroiczność cnót ks. Franciszka Blachnickiego, twórcy Ruchu Światło-Życie, jednego z posoborowych ruchów odnowy Kościoła. 27 lutego minęło trzydzieści lat od śmierci tego niezwykłego kapłana.

Nie będzie nadużyciem teza, że początki idei oazowej sięgają roku 1941 i obozu koncentracyjnego Auschwitz. Za działalność konspiracyjną na Śląsku trafił tam dziewiętnastoletni Franciszek Blachnicki. Po latach tak wspominał ten czas: „Obóz koncentracyjny przyniósł załamanie się wiary w człowieka, którego tzw. dobre maniery wyniesione z cywilizowanego i kulturalnego świata, topniały jak śnieg w ogniu w obliczu brutalnej walki o życie w obozowych warunkach”. Blachnicki uważał, że tylko autentyczne wychowanie w pełni Nowego Człowieka nie złamie jego godności w najbardziej ekstremalnych warunkach. Do praktycznej realizacji tych intuicji droga była jednak daleka. Po czternastu miesiącach pobytu w Auschwitz, we wrześniu 1941 r. przyszły kapłan został wywieziony z obozu do więzienia w Zabrzu. Było to miesiąc po śmierci o. Kolbego, którego duchowość w póżniejszych latach wywarła ogromny wpływ na ks. Franciszka Blachnickiego.

Oczekując ponad cztery miesiące w więziennej celi na wykonanie wyroku śmierci, Blachnicki mógł wiele rozmyślać o nadzwyczajnym czynie kapłana, który nie miał prawa się wydarzyć w obozowej rzeczywistości. Przeżywszy ponad rok w Auschwitz, rozumiał także, że nie powinien liczyć na wiele, jeżeli chodzi o własne życie. Wobec takiej rzeczywistości, głębokie doświadczenie osobowej wiary w Chrystusa, połączone z decyzją oddania życia na Jego służbę, wydaje się nierealne. Jednak tak właśnie było. Od chwili nawrócenia życie młodego więźnia nie należało już do hitlerowców, nie należało także do niego. Wbrew okupacyjnej logice terroru Blachnicki został ułaskawiony, a karę śmierci zamieniono na dziesięć lat więzienia po zakończeniu wojny. W roku 1945 III Rzesza przestała istnieć, wyrok nigdy nie został wykonany, a Franciszek wstąpił do Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie.

Reklama

Owoce

Po święceniach kapłańskich w roku 1950, ks. Blachnicki pracował w kilku śląskich parafiach. Przez rok przebywał w Niepokalanowie, zgłębiając duchowość i metody pracy apostolskiej o. Maksymiliana Kolbego. W Katowicach zorganizował i prowadził Ośrodek Katechetyczny oraz Centralę Krucjaty Wstrzemięźliwości, która po trzech latach działalności (powstała w roku 1957) została przez władze zlikwidowana; w marcu 1961 roku ks. Blachnickiego aresztowano i skazano na 13 miesięcy więzienia z zawieszeniem na trzy lata. Owocem tego etapu życia jest działająca do dziś Krucjata Wyzwolenia Człowieka, ogólnospołeczna akcja polegająca na dobrowolnym ofiarowaniu własnej abstynencji za znanego tylko Bogu, uzależnionego człowieka. Członkowie Ruchu Światło-Życie pielęgnują tę inicjatywę jako jeden z elementów Nowej Kultury wychowującej nowego, wolnego i odpowiedzialnego chrześcijanina.

Miejscem formacji takich ludzi stał się Ruch Żywego Kościoła, utworzony pod koniec lat 60. ubiegłego wieku jako odpowiedź na wezwanie II Soboru Watykańskiego. Ks. Franciszek Blachnicki podróżował po świecie, poszukując inspiracji i doświadczeń pomocnych w sformowaniu i rozwoju nowej drogi działania świeckich w Kościele. Z tych doświadczeń i przemyśleń oraz dzięki zaangażowaniu wielu życzliwych ludzi, w opanowanej przez komunistyczny reżim w Polsce zaczęły powstawać enklawy wolności: wspólnoty formujące dzieci i młodzież, a z biegiem czasu również małżeństwa i rodziny, osoby dorosłe stanu wolnego i konsekrowane. Ruch Światło-Życie, bo taką ostatecznie nazwę przybrało dzieło założone przez ks. Blachnickiego, jest eklezjalny: łączy wszystkie stany Kościoła, oferuje możliwość rozwoju duchowego, formacji zgodnej z powołaniem oraz przygotowuje do życia w pełni. Pełnia życia dla oazowiczów wyraża się w ideale Niepokalanej jako osoby, która „wtedy odnajduje w pełni siebie, gdy czyni bezinteresowny dar z siebie i gdy posiada siebie w dawaniu siebie” – pisze w jednym ze swoich dzieł ks. Blachnicki. To tylko z pozoru sformułowanie paradoksalne. Wystarczy wspomnieć dzieło Krucjaty Wyzwolenia Człowieka oraz dodać, że zwieńczeniem formacyjnej drogi w Ruchu Światło-Życie jest diakonia, czyli służba na rzecz Kościoła. Służbę tę podejmuje się zgodnie z otrzymanymi charyzmatami i łączy z obowiązkami stanu; w diakoniach Ruchu działają wspólnie ludzie młodzi, małżeństwa i osoby konsekrowane.

Przemyśl

W archidiecezji przemyskiej jest wiele widocznych znaków obecności i działania członków Ruchu. Punktem centralnym jest Collegium Marianum, Centrum Formacji Ruchu Światło-Życie, zlokalizowane w Przemyślu. Wewnątrz domu, który jest ośrodkiem administracyjnym, miejscem rekolekcji oraz siedzibą moderatora diecezjalnego, na każdym kroku widoczny jest znak Fos-Zoe. Ma on przypominać wszystkim, że jest to dom na służbę Ruchu Światło-Życie. Ten sam cel przyświecał postawieniu przed domem statuy Niepokalanej Matki Kościoła. Nie sposób oprzeć się wrażeniu, że rzeźba wygląda tak, jakby od zawsze miała tu stać, wypełniając przeznaczone dla siebie miejsce. Odczucie nie jest całkiem bezpodstawne. Nazwa Collegium Marianum (Wspólnota Maryi) została temu miejscu nadana sto piętnaście lat temu, przez św. biskupa Józefa Sebastiana Pelczara, gdy oddawał budynek na użytek szkoły dla zdolnej, ubogiej młodzieży z archidiecezji przemyskiej. Czy to miejsce i jego nazwę miał przed oczami ks. Blachnicki, gdy zatrzymany za granicą przez stan wojenny w grudniu 1981 r. osiadł na stałe w niemieckiej miejscowości Carlsberg? Boża Opatrzność skierowała jego kroki do opuszczonego, dawnego polskiego domu dziecka, którego nazwa brzmiała... Marianum. I tak już zostało. Do dziś działa w tym miejscu i pod tą samą nazwą Międzynarodowe Centrum Ewangelizacji Ruchu Światło-Życie.

Zbieżność nazw oazowych ośrodków nie jest jedynym elementem łączącym założyciela Ruchu z archidiecezją przemyską. W swoim dzienniku, pod datą 1 marca 1971 r. ks. Blachnicki zanotował „Dzień Wspólnoty Kapłańskiej w Przemyślu. Zaprezentowaliśmy Ruch Żywego Kościoła i omówiliśmy Oazę Żywego Kościoła 1971 oraz pracę w zespołach młodzieżowych”.

Współpracownicy

W roku 2015 odszedł do Pana jeden z pierwszych współpracowników ks. Blachnickiego, przez całe swoje kapłańskie życie związany z dziełem Krucjaty Wyzwolenia Człowieka, ks. prał. Stanisław Zarych. Kontynuujący jego dzieło ks. prał. Stanisław Czenczek tak wspomina pobyty założyciela Ruchu w archidiecezji przemyskiej: „Zbierał grupę kapłanów, zwłaszcza proboszczów, i wspólnie omawialiśmy sprawy pastoralne, liturgiczne oraz związane z rekolekcjami oazowymi (...). Ks. Blachnicki nauczył mnie bardzo dużo: postawy nieugiętej, jeśli chodzi o obronę podstawowych wartości, pokazał mi piękno Kościoła, jako wspólnoty, zapalił mnie do pracy w Ruchu Światło-Życie. Do dziś jawi mi się jako kapłan wielkiej wiary. W jego życiu mogłem zawsze odczytywać słowa, które są zawołaniem Krucjaty Wyzwolenia Człowieka: „Nie lękajcie się”. Nigdy się nie bał.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Inwigilowała ks. Blachnickiego dziś walczy z dyskryminacją

2019-08-22 09:01

[ TEMATY ]

ks. Blachnicki

ks. Franciszek Blachnicki

Archiwum Główne Ruchu Światło-Życie

Internauci rozpoznali niebezpieczną współpracowniczkę komunistycznej służby, która stoi na czele stowarzyszenia współpracującego z warszawskim ratuszem.

Chodzi o TW ps. "Panna", czyli Jolantę Gontarczyk, która na poczatku lat 80. rozpracowywała Solidarność, a później środowisko Polonii w RFN. Wraz z mężem inwigilowała Sługę Bożego ks. Franciszka Blachnickiego, który po wprowadzeniu stanu wojennego osiadł w Carlsbergu w Niemczech Zachodnich. - Wtedy Gontarczyk grała najbardziej katolicką i najbardziej patriotyczną kobietę w tym polonijnym środowisku - mówi "Niedzieli" Agnieszka Wolska z Kolonii, która od lat przypatruje się działalności TW "Panny".  

W latach 90. Jolanta Gontarczyk stała sie aktywistką feministyczną i ważnym członkiem warszawskiego SLD, gdzie pełniła wiele funkcji rządowych i samorządowych. Została odsunięta, gdy w 2005 roku ujawniono jej mroczną przeszłość, a IPN wszczął śledztwo ws. tajemniczej śmierci ks. Blachnickiego.

Internauci rozpoznali Jolantę Gontarczyk pod zmienionym nazwiskiem, jako Jolantę Lange. Przez kilka lat była ona w prezydium Komisji Dialogu Społecznego ds. Równego Traktowania, gdzie lobbowane są m. in. postulaty aktywistów LGBT. Obecnie jest także prezesem stowarzyszenia zajmującego się programami antydyskryminacyjnymi m. in. na zlecenie warszawskiego ratusza. Zmianę nazwiska z Gontarczyk na Lange potwierdza odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. W zarządzie stowarzyszenia w 2008 r. zmieniło się nazwisko Jolanty, ale numer PESEL kobiety pozostał ten sam.

Jolantę Lange, jako Jolantę Gontarczyk rozpoznaje wiele osób z niemieckiej Polonii. - Mój mąż, jako członek Solidarności wyemigrował do RFN jeszcze przed stanem wojennym. W Carlsbergu poznał ks. Franciszka Blachnickiego i małżeństwo Gontarczyków. Wiele osób doskonale pamięta i rozpoznaje panią Gontarczyk, która znalazła sobie nową niszę dla swojej działalności - mówi Agnieszka Wolska.

CZYTAJ DALEJ

Dosyć obrażania papieża Franciszka przez katolików

2020-01-22 07:41

[ TEMATY ]

apel

Franciszek

Grzegorz Gałązka

„Dosyć obrażania papieża Franciszka ze strony katolików” – zaapelował w swoim wpisie internetowym ks. dr Przemysław Sawa, ewangelizator i przełożony Szkoły Ewangelizacji Cyryl i Metody w Bielsku-Białej. Misjonarz miłosierdzia wezwał jednocześnie krytyków Ojca Świętego, „aby się nawrócili i przestali czynić zamęt”.

Jak zaznaczył w swoim facebookowym tekście wykładowca na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Śląskiego, papież Franciszek jest człowiekiem Jezusa, modlitwy, Bożego Słowa i rozeznawania.

„Nie boi się stawiać trudnych spraw. Widzę w nim ewangelizatora, który szuka sposobu, aby zanieść Ewangelię współczesnemu człowiekowi. Widzę pasterza, który chce, aby wielu ludzi wróciło do sakramentów, do Pana, do Kościoła. Ojciec Święty Franciszek - skromny, naturalny, odważny” – zauważył duszpasterz i wskazał, że papież ten jest dla niego „wzorem człowieka kochającego Jezusa, bliźniego i Kościół”.

Wykładowca akademicki podkreślił, że nauczanie Franciszka wyrasta z niezgody na „ziemską wielkość Kościoła, butę wierzących, konserwowanie przestarzałych form, które już dziś życia nie dają”. „Jest natomiast zgoda na Jezusa, Ewangelię i prawdziwą miłość. Nie ma to nic wspólnego z liberalizmem, ale jest naśladowaniem gestu Chrystusa.

Nie rozumieją tego w Kościele ci, którzy widzą Ewangelię tylko przez pryzmat Tradycji i przeszłości. Oczywiście, Tradycja Kościoła jest ważna, ale tradycje, dotychczasowe rozwiązania, a nawet poglądy, niejednokrotnie także w zakresie teologii, mogą się zmieniać, a często muszą się zmieniać” – stwierdził kapłan diecezji bielsko-żywieckiej.

W opinii rekolekcjonisty, papież denerwuje tych, którzy marzą o wielkości Kościoła, żyją resentymentem przeszłości i iluzją. „Oni nie czytali Biblii, wiarę znali tylko z kazań, a mszy słuchali, choć nie rozumieli, zamiast uczestniczyć aktywnie, jak to było w starożytności i do czego na szczęście wrócił Sobór Watykański II oraz reforma liturgiczna za św. Pawła VI” – dodał i zwrócił uwagę, że drogą do odrodzenia wiary nie jest powrót do „starego Kościoła”, ale „przyjęcie Jezusa jako Pana, codzienne karmienie się Słowem Bożym, radość z celebracji Eucharystii, która nie tylko jest ofiarą, ale także ucztą, radość z ewangelizowania, doświadczenie żywej wspólnoty chrześcijan oraz wychodzenie na peryferie”.

„To jest Ewangelia. I tylko taki Kościół, widzący Piotra w biskupie Rzymu i apostoła w biskupie diecezjalnym może dać świadectwo tego, że Jezus żyje i warto z Nim być. Przy jednoczesnym otwarciu na współpracę z chrześcijanami niekatolikami, którzy też żyją z Jezusem” – wezwał, podając przykłady osób dopatrujących się zamętu w Kościele, oskarżających papieża o herezję.Ks. Sawa zachęcił do podjęcia modlitwy do Ducha Świętego za papieża oraz ofiarowania za Franciszka jednego wyrzeczenia w tygodniu.

„Dosyć obrażania papieża ze strony katolików. Wzywam tych wszystkich występujących przeciwko papieżowi, aby się nawrócili i przestali czynić zamęt” – powtórzył. Zarazem zaprosił, także chrześcijan z innych denominacji, do dania „wspólnego świadectwa miłości do Jezusa i Kościoła”.„A czytając różne teksty i oglądając nagrania, w których znieważa się Ojca Świętego oraz dokonuje się apoteozy przeszłości, dawajmy jasne świadectwo naszego przywiązania do Ewangelii, Kościoła i Franciszka. Tego Kościół potrzebuje” – zakończył ewangelizator.

CZYTAJ DALEJ

Beskidy: zmarł budowniczy górskiej kaplicy na Groniu Jana Pawła II

2020-01-23 21:09

[ TEMATY ]

Jan Paweł II

zmarły

Beskidy

kaplica

Wikipedia/Jerzy Opioła

Kaplica na Groniu Jana Pawła II

Nie żyje Stefan Jakubowski, inicjator budowy i opiekun kaplicy górskiej na Groniu Jana Pawła II w Beskidzie Małym.

23 stycznia br. zmarł Stefan Jakubowski, były działacz PTTK, inicjator budowy i opiekun kaplicy górskiej na Groniu Jana Pawła II w Beskidzie Małym. Przeżył 86 lat. Niemal przez całe życie starał się zachować pamięć o Janie Pawle II – miłośniku gór i pieszej turystyki. Beskidzkie „sanktuarium” gromadzi dziś rzesze pielgrzymów i turystów z Polski i zagranicy.

Stefan Jakubowski wraz z nieżyjącą już żoną Danutą jeszcze w latach 80. ub. wieku postanowili upamiętnić górskie miejsca związane obecnością Karola Wojtyły. W 1981 r. wspólnie z członkami Koła PTTK „Szarotka” zorganizowali pierwszy rajd „Szlakami Jana Pawła II”, który od 1990 r. ma swoją stałą metę na Groniu Jana Pawła II. Doprowadzili do zmiany nazwy tego sąsiadującego z Leskowcem szczytu nazywanego wcześniej Jaworzyną. W 2002 r. papież Polak wyraził zgodę na taką formę uhonorowania jego osoby, a w 2003 r. MSWiA wydało odpowiednie rozporządzenie i nowa nazwa mogła być oficjalnie stosowana. Państwo Jakubowscy wznieśli także kamienny krzyż poświęcony ludziom gór.

6 czerwca 1999 roku podczas pielgrzymki do Ojczyzny Jan Paweł II z helikoptera oglądał kaplicę na górze swojego imienia i grupę zebranych tam wiernych. Drugi przelot papieskiego śmigłowca odbył się 17 sierpnia 2002 roku. Ojciec Święty po uroczystościach w sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach przeleciał nad rodzinną miejscowością, a potem, tym razem już przy słonecznej pogodzie, w obecności około tysiąca wiernych, śmigłowiec papieski okrążył szczyt beskidzki, a następnie poleciał w kierunku Babiej Góry.

Po śmierci papieża Jana Pawła II były radny powiatu wadowickiego zainicjował modlitwę i palenie górskich watr w Beskidach. Na Groniu trwała modlitwa w intencji kanonizacji Karola Wojtyły, a po wyniesieniu go na ołtarze dziękczyniono za świętość papieża Polaka. Po beatyfikacji Jana Pawła II, trafiły tu jego relikwie. Stefan Jakubowski otrzymał „Medal za zasługi dla Powiatu Wadowickiego”. W 2007 roku został laureatem Nagrody „Amicus Hominum”.

Był członkiem Związku Represjonowanych Politycznie Żołnierzy-Górników. W latach 50. trafił na 3 lata pracy w kopalniach, bo poszedł z harcerzami na pochód trzeciomajowy. Za karę pracował w kopalni w Brzeszczach, potem w kopalni „Stalin” w Sosnowcu, a następnie w „Bolesławie Śmiałym” w Łaziskach Górnych. „Nie miałem nic do powiedzenia. Harowaliśmy jak woły” – wspominał w rozmowie z KAI i często tłumaczył, że jego kłopoty zdrowotne miały związek z niewolniczą pracą w kopalniach.

Groń Jana Pawła II w Beskidzie Małym to jedyny szczyt górski w Polsce noszący imię polskiego papieża. Wzniesienie liczy 890 metrów n.p.m. W kaplicy stoi m.in. fotel, na którym Jan Paweł II siedział podczas wizyty w Skoczowie w 1995 r., a także podarowane przez niego różańce. Nieopodal znajduje się Droga Krzyżowa z rzeźbionymi stacjami, kilka mniejszych kapliczek, dzwonnica i pomnik Jana Pawła II. Cyklicznie odprawiane są tu Msze św. dla różnych grup pielgrzymów i turystów. Dziś tutaj kończy się co roku także „Rajd Szlakami Jana Pawła II”.

Beskidzkie „sanktuarium” stanowi wotum za ocalenie papieża. Dlatego ma symboliczne wymiary – 13 na 5 metrów – nawiązujące do daty zamachu na życie Jana Pawła II (13 maja 1981). We wrześniu 1995 kaplicę poświęcił biskup bielsko-żywiecki Tadeusz Rakoczy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję