Drodzy Bracia i Siostry!

Wysłuchane przed chwilą czytanie z Księgi proroka Izajasza zaprasza nas do wyobrażenia sobie różnych krajobrazów: pustyni, stepu i gór, które są wezwane, by rozkwitnąć i wyśpiewywać radość na widok chwały Bożej. Pomyślmy również dzisiaj o tym pięknym kraju, o różnorodności jego krajobrazów, którymi Stwórca wszechświata ozdobił argentyńską ziemię: o rozległych pampasach i rwących rzekach, licznych pasmach wzgórz i łańcuchach górskich, zielonych płaskowyżach i bezkresnych równinach, głębokich morzach, majestatycznych lodowcach i rozległych pustyniach. Cała ziemia „końca świata” w swoim blasku i pięknie wyśpiewuje chwałę Pana.

Izajasz mówi dalej, że podobnie jak Bóg sprawia, iż na wyschniętej ziemi wytryska woda, czyniąc ją bardziej urodzajną, tak też zaspokaja głębokie pragnienie człowieka i uzdrawia go z chorób, otwierając oczy niewidomym i uszy głuchym. Drodzy bracia i siostry, obrazy te mówią nam o nowym czasie, o obietnicy wyzwolenia: nie lękajcie się, Bóg jest z nami! Radujcie się i bądźcie mocni siłą, która pochodzi od Pana.

Podczas tych dni mogłem dostrzec bogactwo Argentyny, nie tylko w jej krajobrazach, lecz także w jej mieszkańcach, podczas każdego ze spotkań, na placach i ulicach, w kreatywności, spontaniczności i życiu, które tętni na każdym kroku. W pieśni Magnificat, którą wykonaliśmy jako psalm responsoryjny, również Maryja Panna jest przepełniona radością w Panu i wielbi Go za wielkie rzeczy, których w Niej dokonuje. Dziękuję Bogu za możliwość spotkania z tym tak umiłowanym ludem, który otwiera swoje drzwi przed wszystkimi, dzieli się chlebem i muzyką, gdzie zawsze znajdzie się miejsce przy stole dla przybysza, bezinteresownie poświęcony czas na rozmowę „przy kolejnych łykach mate” i pomocna dłoń wyciągnięta do potrzebującego.

Dzisiaj, w domu naszej Matki Bożej z Luján, kieruję swoje myśli w sposób szczególny ku naszemu umiłowanemu Papieżowi Franciszkowi, który zawsze nosił w sercu swoją „śniadą Patronkę”. Swoim życiem uczył nas, abyśmy zawsze kochali i czcili Maryję, a przypomina nam o tym także dzisiaj poprzez miejsce, które wybrał na swój pochówek, tak blisko Matki Bożej. Jego słowa pożegnania brzmiały bowiem często: „Niech Jezus ci błogosławi, a Najświętsza Maryja Panna niech cię strzeże”.

Z sercem pełnym wdzięczności za tak liczne dary, które Bóg zesłał na ten kraj, chciałbym przy tej okazji zaproponować wam pewną drogę, którą przemierzamy również podczas celebracji każdej Eucharystii. Składa się ona z czterech etapów: pojednania, oświecenia przez Słowo Boże, komunii oraz posłania z misją. Maryja, stojąc u stóp krzyża, jednoczy się z Ofiarą eucharystyczną i towarzyszy nam na tej drodze (por. Św. Jan Paweł II, Enc. Ecclesia de Eucharistia, 56-58).

Wielu naszych braci - a nawet my sami czy nasze rodziny - może obecnie przeżywać swoją Kalwarię, cierpiąc z powodu choroby, ubóstwa, braku pracy, dyskryminacji, rozpadu rodzin czy innych trudności. W tych mrocznych chwilach rozumiemy uczucia Maryi stojącej u stóp krzyża, z Jej matczynym sercem rozdartym bólem. Jednocześnie, podobnie jak Maryja, która w tym strasznym momencie swojego życia otrzymała od Syna nową misję, przyjmując do swego matczynego serca całą ludzkość, również my jesteśmy powołani do przyjęcia łaski Bożej i przeżywania procesu przebaczenia i pojednania, aby odnowiły się w nas pokój, nadzieja i miłość. Bądźmy szczerzy, uznajmy nasze winy i prośmy Pana o przebaczenie: „Przebacz mi za tamtego żebraka, za tamtą łzę, którą wywołałem; przepraszam za tamte oczy, które patrzyły w moje, a ja nie chciałem w nie spojrzeć” (Zamba del perdón). Potrzebujemy również pojednania z własną historią i z naszą teraźniejszością, aby rodzić nową przyszłość, w której ostatnie słowo będzie należało do miłości.

Przypomnijmy sobie również doświadczenie uczniów idących do Emaus: szli ze smutkiem na twarzach, zniechęceni i przygnębieni trudną rzeczywistością. Wówczas ukazał się im Jezus Zmartwychwstały i wyjaśniał im Pisma. Następnie zasiedli razem do wieczerzy, a oni rozpoznali Jego obecność, która rozpaliła ich serca (por. Łk 24, 13-35). Drodzy bracia i siostry, często jest to również nasze doświadczenie. Czujemy się zmęczeni, rozczarowani, zagubieni. Potrzebujemy kompasu, przewodnika: mamy go w Piśmie Świętym! Pozwólmy, aby nas oświecało: Słowo Boże jest lampą dla naszych stóp i światłem na naszej drodze (por. Ps 119, 105).

Trzecim etapem, po pojednaniu i oświeceniu przez Słowo Boże, jest komunia, do której jesteśmy powołani. Sam Chrystus zaprasza nas do swojego stołu, przy którym wszyscy są witani (por. Mt 22, 9-10). Jest przy nim miejsce dla wszystkich, zwłaszcza najbardziej potrzebujących: ubogich i głodnych, migrantów, chorych i więźniów, z którymi Pan się utożsamia (por. Mt 25, 35-40). Właśnie „Eucharystia - sakrament jedności - umacnia naszą przynależność do Ciała Chrystusa i wychowuje nas do dzielenia się. Różne wrażliwości obecne w Kościele, mocne przekonania ożywiające każdego z nas są bogactwem, o ile pozostają zakorzenione w pewności, że jedność jest darem otrzymanym i zarazem zadaniem, które trzeba podjąć” (Enc. Magnifica humanitas, 88). Komunia z Chrystusem nie zamyka nas w kręgu własnych spraw, nie prowadzi nas do wykorzystywania niedostatku innych ani do uchylania się od naszych obowiązków. Komunia z Chrystusem pobudza nas do czynnego uczestnictwa w życiu wspólnoty, do bezinteresownego dzielenia się otrzymanymi darami i do ofiarowania tego, co mamy - choćby niewiele - dla dobra wielu.

Jesteśmy wezwani do tego, aby żyć miłością na wzór Chrystusa, a tego sposobu miłowania uczy nas również Maryja stojąca u stóp krzyża, ponieważ tam, na Kalwarii, zarówno Ona, jak i Jej Syn umiłowali „do końca” (por. J 13, 1). Nie chodzi o dokonywanie wielkich rzeczy, lecz o wierne trwanie przy Panu, tak jak trwała przy Nim Jego Matka, zarówno w chwilach krzyża, jak i w czasach radości, chwały i światła. Chodzi o to, aby patrzeć na życie oczami nieba i malować każdy nasz dzień kolorem nadziei. Wiemy, że istnieje wiele trudności, ale Pan wzbudza również w naszym wiernym ludzie heroiczne gesty miłości, takie jak postawa ojca, który codziennie wstaje o świcie, aby zapewnić chleb swojej rodzinie; matki, która towarzyszy choremu dziecku podczas długich nocy spędzanych w szpitalu; czy dobrego przyjaciela, który poświęca swój czas temu, kto go potrzebuje.

Drodzy bracia i siostry, ostatnim etapem jest posłanie, które otrzymujemy na zakończenie Mszy Świętej: posłanie z misją. Idźcie i głoście! (por. Mk 16, 15), ponieważ „nie możemy nie mówić tego, cośmy widzieli i słyszeli” (Dz 4, 20). Idźcie i ewangelizujcie, głoście radość Ewangelii słowami i dobrymi czynami. Argentyno, powstań i idź! „Kochaj i czyń, co chcesz! Gdy milczysz, milcz z miłością; gdy mówisz, mów z miłości; gdy karcisz, karć z miłości; gdy przebaczasz, przebaczaj z miłości. Niechaj tkwi w sercu korzeń miłość; wyrośnie z niego tylko dobro” (Św. Augustyn, In epistulam Ioannis ad Parthos tractatus, VII, 8)[1].

Matko Boża z Luján, mój pontyfikat rozpoczął się 8 maja, w dniu Twojego święta. Podobnie jak miliony Argentyńczyków, którzy przybywają do Twojego domu, aby błagać o Twoją macierzyńską opiekę, również ja pragnę schronić się pod Twoim płaszczem. Prowadź mnie, Matko, w misji apostolskiej, którą powierzył mi Pan. Prowadź także lud argentyński i towarzysz mu w jego pielgrzymowaniu. Pomóż mu budować mosty miłości i sieci solidarności; wzbudź w nim zapał do dalszego podążania drogami pojednania, komunii i misji, aby oświeceni słowem Twojego Syna, Jezusa Chrystusa, byli mocno zakorzenieni w Nim, który „stał się głowicą węgła” (Dz 4, 11).

Niech się tak stanie!

[1] ŚW. AUGUSTYN, Homilie na Ewangelie i Pierwszy List św. Jana, cz. II, tłum. W. Szołdrski, W. Kania, oprac. E. Stanula, Warszawa 1977, s. 461.