Pozostała po niej wspólnota, która już za jej życia liczyła ponad dwa tysiące kobiet na czterech kontynentach. Pozostały też listy pozwalające zobaczyć, jak odnosiła się do sióstr. W jednym z nich porównała siebie do ubogiego glinianego naczynia, które mieści wiele miłości i czułości dla nich. Za tymi słowami stały lata wspólnego życia, pracy i doświadczeń, które dobrze znała.

Do Indii przyjechała w 1865 roku jako 25-letnia nowicjuszka. Urodzona w Nantes Helena de Chappotin dorastała we francuskiej rodzinie arystokratycznej. W nowym kraju szybko powierzano jej odpowiedzialne zadania: dwa lata po przyjeździe kierowała już trzema wspólnotami. Siostry zajmowały się między innymi edukacją, formacją miejscowych zakonnic i opieką nad potrzebującymi. Maria od Męki Pańskiej spędziła tam jedenaście lat.

Ten czas ukształtował jej podejście do misji

Wiedziała, że misje to ciężka praca, a nie romantyczny zryw. Trzeba było odnaleźć się w obcym kraju, poradzić sobie ze zmęczeniem i tęsknotą, zadbać o ludzi oraz zapewnić placówce utrzymanie. Gdy później przygotowywała kolejne kobiety do wyjazdu, miała świadomość obowiązków, które je czekają.

Biuro prasowe FMM

Dlatego przywiązywała wagę do praktycznych umiejętności

Siostry uczyły się drukarstwa, litografii, tkactwa, szycia i malarstwa. W Vanves we Francji prowadziły drukarnię, w warsztatach wyrabiały między innymi dywany. Maria od Męki Pańskiej zabiegała również o reklamę i sprzedaż produktów. Potrafiła zająć się sprawami, od których zależało, czy dom będzie miał środki na dalszą działalność.

Takie samo znaczenie nadawała pracy w życiu podopiecznych

Wspierała szkoły zawodowe i warsztaty, gdzie kobiety mogły zdobywać fach oraz uczciwie zarabiać. Własne dochody pozwalały im zadbać o rodzinę i dawały większą samodzielność. Pomoc obejmowała więc przygotowanie do przyszłości, w której mogły wykorzystywać i rozwijać swoje zdolności.

Dla Marii od Męki Pańskiej źródłem tego zaangażowania była Eucharystia

Jezusa obecnego w Najświętszym Sakramencie nazywała „wielkim Misjonarzem”. Adoracja wyznaczała rytm życia sióstr pracujących w szkołach, warsztatach i przy chorych. Sama także potrzebowała modlitwy innych. W liście do Marii od św. Damiana powierzała współsiostrze własne pragnienia duchowe, prosząc o wsparcie i obiecując modlić się za nią.

Rozwijające się zgromadzenie wymagało od Założycielki coraz więcej czasu na podróże, organizację placówek i pisanie. Korespondencja pomagała zachować kontakt z siostrami wysyłanymi do kolejnych krajów. Maria od Męki Pańskiej pozostawiła 940 „listów-dzienników” regularnie kierowanych do wspólnot, a także liczne listy osobiste i pisma ormacyjne. W 1896 roku FMM skupiały już 1156 kobiet dziewiętnastu narodowości. Pracowały również w Europie, między innymi w ubogich dzielnicach Paryża.

Do tak szerokiej działalności doszła drogą, która początkowo prowadziła do klasztoru kontemplacyjnego. Pociągały ją franciszkańska prostota i ubóstwo. Wstąpiła do klarysek, lecz ciężka choroba zmusiła ją do powrotu do domu. Później dołączyła do Sióstr Maryi Wynagrodzicielki, przyjęła imię Maria od Męki Pańskiej i wyjechała na misje.

Biuro prasowe FMM

Doświadczenia z Indii doprowadziły ją do decyzji, by wziąć odpowiedzialność za siostry, które dołączyły do niej po bolesnym rozłamie w dotychczasowej wspólnocie. Dało to początek nowemu zgromadzeniu - Misjonarkom Maryi - które 6 stycznia 1877 roku oficjalnie zatwierdził papież Pius IX.

Z czasem związała je z rodziną franciszkańską - tak właśnie powstały Franciszkanki Misjonarki Maryi.

Zmarła 15 listopada 1904 roku w San Remo. Jan Paweł II beatyfikował ją 20 października 2002 roku. Styczniowy jubileusz FMM rozpocznie się w 150. rocznicę zatwierdzenia zgromadzenia.