Pochodzący z Argentyny kapłan powiedział, że w Gazie nawet deszcz to nie tylko woda. Miesza się ze ściekami ze zniszczonych kanałów i latryn wykopanych w obozach dla uchodźców. Niesie ze sobą śmieci, zalewa prowizoryczne schronienia przesiedleńców. „Rozejm ograniczył bombardowania, ale nie przyniósł poprawy sytuacji. Ponad dwa miliony Palestyńczyków straciło wszystko i nadal traci wszystko” - powiedział.

Życie na ruinach

Ostatnie deszcze zamieniły ulice w błotniste kanały, zalały co najmniej 70 tys. prowizorycznych namiotów, niszcząc w nich materace i to niewiele, co jeszcze posiadali uchodźcy. „Słowo «namiot» czasem ma niemal romantyczny wydźwięk. Możemy pomyśleć o namiocie kempingowym czy szkolnym obozie. Namioty w Gazie to coś zupełnie innego” - powiedział proboszcz.

Ojciec Romanelli przypomniał, że tamtejsze namioty to kawałki plastiku lub innego materiału, które ludzie rozkładają, jak tylko potrafią: „Wielu mieszka w ruinach zniszczonych domów. Dach nie jest połączony ze ścianami, a ściany z podłogą. Powietrze i woda przedostają się ze wszystkich stron”. Oczekiwana odbudowa pozostaje zakładnikiem negocjacji w sprawie rozbrojenia Hamasu i wycofania się Izraela. Najbardziej cierpią dzieci i osoby starsze.

Pomagamy wszystkim

Przed wybuchem konfliktu w dzielnicy al-Zeitun w południowej części miasta Gaza, gdzie znajduje się parafia Świętej Rodziny, mieszkało około 2500 rodzin. „Obecnie jest ich dwa razy więcej, wiele z nich to zdesperowani ludzie koczujący na ulicach, dosłownie wszędzie, czekający na możliwość powrotu do miejsc, z których pochodzą”, które w wielu przypadkach znajdują się „poza Żółtą Linią kontrolowaną przez Izrael”.

Proboszcz wyznał, że w miarę swych skromnych możliwości parafia pomaga wszystkim. Szczególnie cennym wsparciem jest dostęp do wody pitnej, czerpanej dzięki agregatom prądotwórczym ze studni głębinowej leżącej przy kościele. Parafialna Caritas wspomaga też okoliczną ludność, w większości muzułmańską, żywnością i lekarstwami dostarczanymi dzięki niestrudzonym wysiłkom Łacińskiego Patriarchatu Jerozolimy. Siostry ze zgromadzenia Matki Teresy z Kalkuty niosą też wsparcie chorym i rannym w maleńkiej przychodni. Przy parafii wznowiła działalność katolicka szkoła z setkami uczniów, którzy powrócili do ławek po tym, jak wielu przesiedleńców wróciło do tego, co pozostało z ich domów.

Nie widać promyka nadziei

Ojciec Romanelli podkreślił, że mimo obowiązującego rozejmu problemem wciąż jest „deszcz bombardowań”. Naloty nie są już tak intensywne jak przed rozejmem z końca 2025 roku, ale bomby nadal spadają nawet w centrum miasta. „Są pociski z dronów, wybuchy. Odłamki - kontynuuje ojciec Romanelli - wciąż docierają, czasami nawet do parafii”. W ostatnich dniach spadły one kilkakrotnie: „Dzięki Bogu nic nam się nie stało”.

Misjonarz z Instytutu Słowa Wcielonego, który posługuje na Bliskich Wschodzie od 30 lat, wskazał, że „najgorsze jest to, iż jak dotąd nie ma nawet promyka nadziei, z ludzkiego punktu widzenia”. Kapłan wyznał, że cierpienie nie rozróżnia religii i o braku nadziei słyszy zarówno od chrześcijan, jak i muzułmanów. Nikt nie mówi 2,3 mln mieszkańców Strefy Gazy, kiedy wojna naprawdę się skończy. Nikt nie daje perspektyw na naprawę sieci elektrycznych ani doprowadzenie wody.

Ojciec Romanelli przypomniał, że Palestyńczycy od ponad trzech lat żyją bez prądu: „Gdyby na Zachodzie zabrakło prądu na godzinę, co by się stało?”. Przed mieszkańcami Strefy Gazy czwarta zima pod namiotami, a raczej pod tym, co pozostało z plastikowych plandek, pod którymi śpią. Nawet jeśli sklepy mają coś do sprzedania, nie oznacza to, że ludzie mogą to kupić. „Teraz można znaleźć mięso, nabiał, warzywa, owoce. Ale kto może sobie na to pozwolić?” - powiedział ojciec Romanelli. Znaczna część ludności jest uzależniona od pomocy humanitarnej. Dlatego odbudowa, jak stwierdził, musi się zacząć od pomocy „prawdziwej, skutecznej, całkowitej i trwałej”.

Misja trwa nadal

Katolicy, którzy schronili się na terenie parafii Świętej Rodziny - aktualnie 500 rodzin, cieszą się z przybycia trzeciego kapłana, ojca Luisa Montesa. „Ludzie są mu bardzo wdzięczni. Widzą misjonarza gotowego do nich przyjechać, zostać z nimi i im pomóc” - powiedział proboszcz.

Nawiązując do zbliżającego się Adwentu, ojciec Romanelli poprosił o otwarcie „drzwi naszych serc, naszych domów, naszych portfeli” dla tych, którzy szukają schronienia. Trzeba pokoju i sprawiedliwości dla dwóch państw, Palestyny i Izraela, tymczasem nikt nie wie, kiedy naprawdę rozpocznie się okres powojenny o odbudowie nie wspominając.

Według kapłana obecny kryzys wynika z braku wystarczającej pomocy, a także „znaczącej obojętności” społeczności międzynarodowej, która „nie udziela odpowiedzi i nie szuka rozwiązań” zapewniających stabilną przyszłość. „Ludzie - zauważył ojciec Romanelli - nadal cierpią, ale na zewnątrz nie dostrzegamy troski o ich los. Wydaje się, że godność ludzkiego życia została utracona. Strefę Gazy dosłownie spowija mrok”.