Eucharystia odbyła się w prowincji Santa Cruz de Cajamarca, położonej w zachodnim paśmie peruwiańskich Andów. Papież zwrócił uwagę, że przybył na te ziemie – tak jak czynił to już wiele razy – jako uczeń i misjonarz Chrystusa, aby dzielić z wiernymi radość wiary. Podziękował mieszkańcom za gościnność i docenił trud długiej podróży na miejsce liturgii.

Papież doskonale znał trud, jaki podjęli przybyli na uroczystość. Podróż samochodem lub minibusem z Chiclayo, siedziby diecezji, zajmuje cztery godziny, z czego dwie przypadają na przejazd bardzo wąską drogą, na której trudno minąć się z innymi pojazdami, a w niektórych miejscach jest to wręcz niemożliwe. Czasami asfalt ustępuje miejsca kamieniom; często nawierzchnię pokrywają głazy, które spadły ze skalnych ścian górujących nad drogą. Gdy pada zbyt obficie, dojazd staje się po prostu niemożliwy i droga zostaje zamknięta.

Leon XIV pokonywał tę trasę wielokrotnie, gdy był biskupem tego peruwiańskiego miasta. Ojciec Wildor Cubas Julca, proboszcz parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny przypomniał, że ten, który wówczas był jeszcze arcybiskupem Robertem Prevostem, a dla wielu po prostu ojcem Roberto, dotrzymał obietnicy. „Przed wyjazdem do Rzymu powiedział: «Wrócę»” – opowiada.

Wytrwałość wobec niesprawiedliwości

I po powrocie już jako Następca Piotra Leon XIV omentując ewangeliczną przypowieść o natrętnej wdowie, odniósł sią w homilii do współczesnych form niesprawiedliwości. Wskazał na dramat osób zmuszonych do opuszczania rodzinnych stron w poszukiwaniu pracy w wielkich miastach. Zwrócił również uwagę na niski przyrost naturalny prowadzący do wyludniania się miejscowości oraz na potrzebę sprawiedliwego podziału zysków z lokalnych bogactw naturalnych.

Ojciec Święty przestrzegł przed pokusą rozgoryczenia i agresji w obliczu życiowych trudności. „Wdowa z przypowieści ukazuje nam, że egoizmu, niesprawiedliwości i zła nie zwycięża się brutalnością, lecz modlitwą, cierpliwością i wytrwałością w piętnowaniu tego, co nie jest dobre” – powiedział Papież w homilii. Dodał, że dzięki ufności w Bogu, podobnie jak na szczycie lokalnego wzgórza Cerro Cotorumi, „poprzez krzyż można dostrzec niebo”.

Wiara przekładana na działanie

Leon XIV podkreślił ścisły związek między modlitwą a codziennym zaangażowaniem społecznym.

„Gdzie jest wiara, tam jest modlitwa, a gdzie jest modlitwa, tam rodzi się zdolność do angażowania się na rzecz innych”

Podziel się cytatem

– wyjaśnił.

Ojciec Święty pochwalił lokalnych rolników, kupców i drobnych przedsiębiorców, którzy tworzą godne miejsca pracy. Wskazał, że swoją pomysłowością przyczyniają się oni do integralnego rozwoju człowieka.

Wdzięczność dla ewangelizatorów

Leon XIV przypomniał, że pięć wieków temu pośród tych gór narodziły się pierwsze wspólnoty chrześcijańskie, dzięki misjonarzom przybywającym „bez zapasów i listów polecających”. Od św. Turybiusza z Mogrovejo aż po Męczenników z Chimbote ziarno Ewangelii nigdy nie przestało tu kiełkować i wydawać owoców, w sposób dyskretny, z dala od oklasków.

W ten sposób Papież przypomniał m.in. dwóch polskich franciszkanów – Zbigniewa Strzałkowskiego i Michała Tomaszka, zamordowanych w 1991. Zostali beatyfikowani w 2015 r.

Papież w homilii wymienił także tych, którzy troszczą się o podtrzymanie chrześcijańskiej tradycji w tym rejonie. Podziękował misjonarzom, zakonnikom, zakonnicom i świeckim katechistom. Prosił również o otoczenie modlitwą żyjących i zmarłych posługujących w lokalnych wspólnotach. Zaznaczył, że bez ich ofiarnej pracy pod nieobecność kapłanów „ewangelizacja w odległych górskich wspólnotach byłaby niezwykle trudna.“

Antidotum na konsumpcjonizm

Leon XIV przywołał słowa Papieża Franciszka z adhortacji Evangelii gaudium, który nazywał pobożność ludową potężną siłą ewangelizacyjną, w której „otrzymana wiara wcieliła się w jakiejś kulturze i dalej jest przekazywana”.

„Pobożność ta docenia rzeczy fundamentalne, takie jak ziemia, uczciwa praca i rodzina, oraz stanowi zdrowe antidotum na powierzchowność i konsumpcjonizm, tak bardzo dziś rozpowszechnione” – podkreślił Ojciec Święty.

Bo, jak mówił, odwołując się do św. papieża Pawła VI, „serdeczność i radość, charakteryzujące tak wiele regionów andyjskich, mają swoje korzenie w szacunku i miłości do przykazań Pana i odzwierciedlają głód Boga, jaki jedynie ludzie prości i ubodzy duchem mogą odczuwać.”