Korowód ludzi w ponczach, niezliczone powitania, tańce, śpiewy, modlitwy, objęcia dzieci, jeźdźcy i pieśń „Alma misionera”, która stała się motywem przewodnim całej pielgrzymki po Ameryce Południowej. Zadziwiające, że po dziewięciu dniach podróży, po placach wypełnionych po brzegi ludźmi, po kilometrach alei usłanych twarzami, transparentami, balonami, rysunkami i wszystkim, co tylko może podsunąć ludzka pomysłowość, wciąż można być zaskoczonym przyjęciem, jakie przygotowano Papieżowi Leonowi XIV podczas kolejnego wydarzenia.

Zaña, miejscowość w regionie Lambayeque, położona przy drodze prowadzącej właściwie donikąd, pośród stromych krajobrazów, które chwilami przypominają Wielki Kanion, chwilami góry Abruzji, a niekiedy wręcz planetę Mars – ze względu na skrajnie wysuszoną ziemię – stała się w sobotę 14 listopada miejscem wielkiego finału wizyty „peruwiańskiego” Papieża w jego Chiclayo.

Miejsce szczególne

W niedzielę rano miejscowego czasu Leon XIV poleci do Cuzco, położonego na wysokości około 3400 metrów n.p.m., a następnie zanurzy się w amazońskiej puszczy w okolicach Pucallpy, by poznać drugie oblicze Peru – to amazońskie.

Pożegnanie z ukochaną diecezją, którą przez osiem lat prowadził jako pasterz, musiało być wyjątkowe i odbyć się w miejscu szczególnym: w sanktuarium będącym symbolem tego regionu i całego kraju – sanktuarium poświęconym św. Turybiuszowi z Mogrovejo.

Papież zakończył Rok Jubileuszowy św. Turybiusza spotkaniem modlitewnym ze wspólnotą katolicką. Święty, patron, arcybiskup, opiekun biskupów i wszystkich Peruwiańczyków, a także człowiek, który potępiał handel niewolnikami, właśnie w Zaña – miejscowości zamieszkanej w większości przez społeczność pochodzenia afrykańskiego – zakończył swoją ziemską wędrówkę. Zmarł tam 23 marca 1606 roku na skutek gorączki.

Jak pielgrzym

Każdego roku do tej ceglanej świątyni o białych obramowaniach nieustannie przybywają pielgrzymi. Wszyscy przychodzą tu, by się modlić i prosić o łaski.

Tego wieczoru Leon XIV przybył jak jeden z pielgrzymów. Jego samochód przedzierał się między progami zwalniającymi, serpentynami i wąskim korytarzem utworzonym przez 300 tysięcy ludzi. Ozdobili oni flagami i balonami w biało-żółtych barwach miejsca, które w przeciwnym razie przedstawiałyby dość przygnębiający widok: z widocznymi przewodami elektrycznymi, oknami zwisającymi w nieładzie i domami pozostawionymi w połowie budowy.

„El señor Papa llegó!” – „Ojciec Święty przybył!” – wołano z dachów domów i samochodów.

Kolejne 10 tysięcy wiernych, siedzących na trawie, pod namiotową konstrukcją lub na niskich murkach, powitało Papieża, gdy przybył długim korytarzem prowadzącym w stronę sanktuarium.

Papieża Leona witali ludzie na koniach, którzy podjechali do barierek. Następnie Ojciec Święty ruszył w procesji w kierunku kaplicy św. Turybiusza. Towarzyszył mu korowód kobiet i mężczyzn ubranych w poncza oraz tradycyjne stroje z Inkahuasi, grających na gitarach i bębnach oraz obsypujących drogę płatkami kwiatów.

Pochód przerwał nagle chłopiec ubrany na biało, który podbiegł do Papieża. Za nim pojawiło się dwoje kolejnych dzieci, potem troje, czworo, pięcioro… aż w końcu było ich dziesięcioro. Wszystkie przytuliły się do nóg i obejmowały Leona w pasie. Papież unosił ramiona coraz wyżej, w miarę jak powiększała się gromadka dzieci.

Morze ludzkich twarzy

Następnie Leon XIV pomodlił się w kaplicy sanktuarium i skierował się na podium, nad którym górowała figura św. Turybiusza. Zanurzył się w morzu transparentów, fotografii, obrazów i koszulek.

Najbardziej osobliwa była ta z napisem: „mi querida diocesis” – „moja ukochana diecezjo”. Były to słowa, których Papież użył, pozdrawiając Chiclayo w wieczór swojego wyboru na Stolicę Piotrową.

Wśród zgromadzonych twarzy było wielu dawnych przyjaciół Papieża, niektórzy pełniący nawet funkcję wolontariuszy. Była też Virginia, 95-letnia kobieta na wózku inwalidzkim, która skrzyżowała ręce na piersi i próbowała przebić się przez panujący wokół zgiełk cichym szeptem:

„León, te quiero mucho” – „Leon, bardzo cię kocham”.

Była również Delia, wraz z pięcioma koleżankami, wolontariuszkami pracującymi w męskim więzieniu w Zaña.

„Osadzeni śledzą całą podróż Papieża w telewizji” – opowiada.

Powitanie biskupa Chiclayo, Edinsona Edgarda Farfána Córdovy, rozpoczęło uroczystość. Jej przebieg wyznaczały czytania biblijne, świadectwa kapłana, ks. Nestora Gabriela, misjonarki oraz przedstawiciela społeczności afroperuwiańskiej.

Potem były pieśni, modlitwa do św. Turybiusza i hymn ku jego czci. Na zakończenie Papieżowi przekazano koronę Matki Bożej Wniebowziętej z Cutervo oraz podarunek.

Muzyczny motyw przewodni podróży

„Alma misionera” – niezwykle popularna pieśń religijna, skomponowana 33 lata temu przez kleryka – również tym razem stała się muzycznym motywem przewodnim uroczystości.

Śpiewały ją dzieci z chóru, z żółtymi chustami zawiązanymi na szyjach. Śpiewali ją zgromadzeni wierni. Śpiewał ją także Papież – tak, jak śpiewa się coś bliskiego i dobrze znanego, czego człowiek nauczył się w szczęśliwych latach.

W latach swojej posługi pasterskiej w Chiclayo, pośród ludzi, od których – jak powiedział w swoim przemówieniu – „wszystkiego się nauczył”.

Ludzi, którzy naprawdę bardzo kochają „ojca Roberta”.