Ap 4, 1-11 KLIKNIJ
Po listach do Kościołów Jan zostaje wezwany wyżej: „potem ujrzałem: oto drzwi otwarte w niebie... Wstąp tutaj, a to ci ukażę, co potem musi się stać”. Rozdział czwarty jest sercem całej księgi. Zanim rozpęta się historia z jej pieczęciami i trąbami, widzący ogląda salę tronową. Kolejność jest teologią. Kto najpierw zobaczył tron, ten może patrzeć na bestie bez paniki. „A oto w niebie stał tron i na tronie ktoś zasiadał”. Thronos, słowo-klucz Apokalipsy, powraca w niej kilkadziesiąt razy. Cała księga jest sporem o to, kto naprawdę zasiada.
Opis Zasiadającego jest z drogich kamieni i światła, bez rysów twarzy. Jaspis, krwawnik, tęcza jak szmaragd. To biblijna wstydliwość wobec opisywania Boga. Wokół tronu zasiada dwudziestu czterech Starców w bieli i złotych wieńcach. To dwanaście pokoleń i dwunastu apostołów, cały lud Boży obu Testamentów w funkcji dworskiej rady. Są też cztery Istoty żyjące, pełne oczu, o obliczach lwa, wołu, człowieka i orła, w których tradycja od Ireneusza widzi także figury czterech Ewangelii. Błyskawice i gromy spod tronu cytują Synaj. To ta sama Obecność, która dała Prawo.
Pomóż w rozwoju naszego portalu
Reklama
Liturgia nieba, którą Jan podgląda, składa się z dwóch hymnów. Istoty śpiewają bez przerwy „Święty, Święty, Święty, Pan Bóg wszechmogący, Który był i Który jest, i Który przychodzi”. To Trishagion Izajasza z dodanym trzecim czasem. Bóg Apokalipsy nie tylko był i jest, On przychodzi. Starcy zaś padają, rzucają wieńce przed tron i śpiewają hymn stworzenia: „godzien jesteś, Panie i Boże nasz, odebrać chwałę i cześć, i moc, boś Ty stworzył wszystko, a z woli Twojej istniało to i zostało stworzone”. Rzucanie wieńców, gest wasali przed suwerenem, jest odpowiedzią Kościoła na wszystkie trony ziemi żądające pokłonu. Mamy komu rzucać korony. Bł. Karolina Kózkówna, szesnastoletnia dziewczyna z Wał-Rudy zamordowana w 1914 roku przez żołnierza, gdy broniła swej czystości, należy do tych, którzy pokłonu nie przenieśli. Jej wieniec, męczeński i dziewiczy zarazem, leży dziś tam, gdzie Starcy rzucają swoje.
Łk 19, 11-28 KLIKNIJ
Łukaszowa przypowieść o minach różni się od Mateuszowej o talentach ramą polityczną: „pewien człowiek szlachetnego rodu udał się do dalekiego kraju, aby uzyskać dla siebie godność królewską i wrócić”. Słuchacze w drodze do Jerozolimy znali ten scenariusz z życia. Archelaos po śmierci Heroda jechał do Rzymu po zatwierdzenie władzy, a za nim poselstwo Żydów z protestem „nie chcemy, żeby ten królował nad nami”. Przypowieść wmontowuje ten epizod dosłownie. Jezus opowiada więc o sobie. Król udający się po godność, poddani odmawiający posłuszeństwa, powrót i rozliczenie. Wszystko po to, jak zaznacza Łukasz, by ostudzić mniemanie, „że królestwo Boże zaraz się zjawi”. Między odejściem a powrotem Króla rozciąga się czas sług i min.
Dziesięć min, po jednej na sługę. Mina to sto denarów, suma skromna wobec talentów. Tu wszyscy dostają tyle samo i mało, jakby próba dotyczyła nie skali, lecz samej rzetelności. „Obracajcie nimi, aż wrócę”. Pragmateusasthe,handlujcie, prowadźcie interesy. Rozliczenie zna trzy przypadki. Mina, która przyniosła dziesięć min, pięć min, i mina odłożona „w chustce”. Nagrody są zdumiewająco nieproporcjonalne. Za dziesięć min przypada władza nad dziesięcioma miastami. Drobna rzetelność, królewska odpłata. Sługa z chustką powtarza teologię strachu, którą znamy (zob. glossę na 15 XI), i słyszy ten sam wyrok z własnych ust.
Zakończenie jest twarde podwójnie. Mina zostaje przekazana najlepszemu, „każdemu, kto ma, będzie dodane”, a wrogowie, którzy nie chcieli królowania, giną. Przypowieść nie jest instrukcją dla ziemskich trybunałów, lecz apokaliptycznym serio. Odrzucenie Króla ma konsekwencje ostateczne. „Po tych słowach szedł naprzód, zdążając do Jerozolimy”. Łukasz domyka scenę marszem. Król idzie po swoją godność drogą, której nikt się nie spodziewał, przez krzyż. Jutro zobaczy miasto i zapłacze nad nim. Dziś zostawia sługom miny i czas. Nasz odcinek tej przypowieści nazywa się: „aż wrócę”.
