Ap 5, 1-10 KLIKNIJ
Wizja trwa: „i ujrzałem na prawej ręce Zasiadającego na tronie księgę zapisaną wewnątrz i na odwrocie, zapieczętowaną na siedem pieczęci”. Biblion, zwój zapisany obustronnie, jak zwój Ezechiela, pełen po brzegi. Siedem pieczęci to forma najściślejszego zabezpieczenia, jaką znało antyczne prawo dokumentowe, bo rzymski testament pieczętowało siedmiu świadków. Księga jest testamentem historii, Bożym planem dziejów. Oto dramat: „nikt w niebie ani na ziemi, ani pod ziemią nie mógł otworzyć księgi ani na nią patrzeć”. Jan „bardzo płakał”. To płacz wszystkich pokoleń nad historią zamkniętą, nieczytelną, toczącą się jakby bez sensu.
Reklama
Pocieszenie przychodzi w formie zapowiedzi heraldycznej: „przestań płakać: Oto zwyciężył Lew z pokolenia Judy, Odrośl Dawida, tak że otworzy księgę”. Jan podnosi wzrok, by zobaczyć Lwa, i widzi coś innego: „Baranek stojący jakby zabity”. Arnion hōs esphagmenon, Baranek z ranami po zabiciu, a jednak stojący. Zwycięstwo Lwa dokonało się w sposobie Baranka. To jest centralna zamiana obrazów całej Apokalipsy i całego chrześcijaństwa. Moc, która otwiera sens historii, jest mocą ofiary. Baranek „poszedł i z prawicy Zasiadającego wziął księgę”. Dzieje przechodzą w przebite ręce. Reakcją nieba jest „pieśń nowa”: „godzien jesteś wziąć księgę i jej pieczęcie otworzyć, bo zostałeś zabity i krwią Twoją nabyłeś dla Boga ludzi z każdego pokolenia, języka, ludu i narodu, i uczyniłeś ich Bogu naszemu królestwem i kapłanami”. Ēgorasas, kupiłeś, nabyłeś. To język wykupu, który znamy z Galatów (zob. glossę na 9 X), tu rozciągnięty na wszystkie narody. Owocem wykupu jest status nabytych. Basileian kai hiereis, królestwo i kapłani. Apokalipsa cytuje Wj 19,6 i rozdaje godność kapłańską całemu ludowi odkupionych. Sobór nazwie to kapłaństwem wspólnym wiernych, a Kodeks wpisze uczestnictwo wszystkich ochrzczonych w kapłańskiej, prorockiej i królewskiej misji Chrystusa na sam próg statusu wiernych (kan. 204 § 1; zob. glossę na 24 X). Historia ma Czytelnika, ludy mają Nabywcę, ochrzczeni mają godność. To trzy powody, by przestać płakać nad zapieczętowanym zwojem.
Pomóż w rozwoju naszego portalu
Łk 19, 41-44 KLIKNIJ
„Gdy był już blisko, na widok miasta zapłakał nad nim”. Eklausen, zapłakał głośno, nie uronił łzy. To samo słowo opisuje płacz po umarłych. Jezus płacze nad Jerozolimą w chwili, gdy tłum wiwatuje na Jego cześć. Łukasz umieszcza tę scenę wewnątrz niedzieli palmowej, między „błogosławiony Król” a oczyszczeniem świątyni. Pośród hosanna Mesjasz widzi rok 70. Wał oblężniczy, okrążenie, zagładę miasta i dzieci, kamień nie na kamieniu. Proroctwo jest opisane słownictwem technicznym rzymskiej sztuki oblężniczej. Kto czytał Józefa Flawiusza, wie, jak dokładnie się wypełniło.
„O gdybyś i ty poznało w ten dzień to, co służy pokojowi! Ale teraz zostało to zakryte przed twoimi oczami”. To zdanie urwane, anakolut żalu, „o gdybyś poznało...”, i aposjopeza, jakby głos się załamał. Ta eirēnēn, to, co ku pokojowi. Miasto, którego imię głosi pokój, Jeruszalaim, nie poznało warunków własnego imienia. Powód jest podany w ostatnim zdaniu perykopy, i jest to jedno z najważniejszych pojęć Łukasza: „nie rozpoznałoś czasu twojego nawiedzenia”. Kairos tēs episkopēs sou, czas twojej wizytacji.
Episkopē, nawiedzenie, wizytacja. To słowo, od którego pochodzi „biskup”, episkopos, wizytator z urzędu. Bóg składał miastu wizytę duszpasterską we własnej Osobie, a miasto było zajęte (zob. glossę na 3 XI). Nierozpoznane nawiedzenie nie wraca w tej samej formie. Stąd łzy. Ta perykopa jest czytana przez Kościół zawsze z drżeniem o siebie. Jerozolima jest tu figurą każdej wspólnoty i każdej duszy, obok której przechodzi łaska w przebraniu zwyczajności. Bernard z Clairvaux zostawił na to swoje słynne memento. Timeo Iesum praetereuntem, lękam się Jezusa przechodzącego, bo przechodzi i może nie wrócić tą samą drogą. Adwent, który nadchodzi, będzie szkołą rozpoznawania nawiedzin. Dzisiejsza Ewangelia jest jego surowym prologiem. Są łzy Boga nad przegapionym kairos, i lepiej o nich wiedzieć przed czasem niż po.
