Ap 14, 1-3. 4b-5 KLIKNIJ
Po wizjach Bestii i jej znamienia Apokalipsa daje kontrobraz: „a oto Baranek stojący na górze Syjon, a z Nim sto czterdzieści cztery tysiące, mające imię Jego i imię Jego Ojca wypisane na czołach”. Znamy tę liczbę z początku księgi (zob. glossę na 1 XI), to pełnia ludu opieczętowanych. Teraz widać treść pieczęci. Imię Baranka i Ojca na czołach. To kontrznamię wobec znamienia Bestii. Historia według Apokalipsy jest wojną dwóch pieczęci na ludzkich czołach. Czyje imię nosi myślenie, tego jest człowiek.
„I usłyszałem głos z nieba, jakby głos mnogich wód i jakby głos wielkiego gromu... i śpiewają jakby pieśń nową przed tronem”. Ōdēn kainēn, pieśń nową, której „nikt nie mógł się nauczyć prócz stu czterdziestu czterech tysięcy wykupionych z ziemi”. Są pieśni, których nie da się nauczyć z nut. Uczy ich dopiero przejście, wykupienie, wytrwanie, rana. Liturgia nieba ma repertuar dostępny tylko doświadczeniu. Na ziemi śpiewa się go na razie w tonacji nadziei.
Pomóż w rozwoju naszego portalu
Reklama
Opis wykupionych jest czterozdaniowym portretem: „podążają za Barankiem, dokądkolwiek idzie”, są „wykupieni spośród ludzi jako pierwociny dla Boga i Baranka”, „w ustach ich kłamstwa nie znaleziono: są bez zarzutu”. Dziewiczość, o której tekst mówi wcześniej, jest w języku prorockim oblubieńczym oddaniem bez bałwochwalczego cudzołóstwa. Sednem portretu jest akolutia, podążanie za Barankiem dokądkolwiek, także tam, dokąd poszedł najpierw, przez zabicie do stania. Brak kłamstwa w ustach jest znakiem rozpoznawczym przynależności. Bestia rządzi propagandą, Baranek prawdą. Front przebiega przez ludzkie zdania. W tygodniu, w którym rok liturgiczny dogasa, ten obraz jest podany jako busola. Trzymać się orszaku Baranka i nie kłamać. Reszta jest łaską pieśni, której się jeszcze uczymy.
Łk 21, 1-4 KLIKNIJ
„Podniósłszy oczy, zobaczył, jak bogaci wrzucali swe ofiary do skarbony. Zobaczył też, jak pewna uboga wdowa wrzuciła tam dwa pieniążki”. Skarbiec świątynny miał trzynaście skarbon w kształcie trąb. Ofiary metalowe dźwięczały, i hojność bywała słyszalna. Dwa lepta wdowy, najmniejsze monety w obiegu, nie wydały żadnego dźwięku. Jezus jednak „podniósł oczy” i usłyszał to, czego nie słychać. Ewangelia ma inną akustykę niż skarbony.„Prawdziwie, powiadam wam: ta uboga wdowa wrzuciła więcej niż wszyscy inni”. Werdykt jest matematycznie fałszywy i teologicznie ścisły. Jezus podaje jego zasadę: „wszyscy bowiem wrzucali na ofiarę Bogu z tego, co im zbywało; ta zaś z niedostatku swego wrzuciła wszystko, co miała na utrzymanie”. Panta ton bion, całe życie, dosłownie. Bios znaczy i środki utrzymania, i życie. Miara daru nie leży w kwocie, lecz w reszcie, która zostaje dającemu. Bogaci dali z nadmiaru i został im nadmiar, wdowa dała z braku i został jej Bóg. Waga, na której waży Ewangelia, ma szalę odwrotną. Liczy to, co pozostało w ręce.
Ojcowie kładli tę scenę obok ofiary Abla i wdowy z Sarepty. Kościół położył ją na progu opisu męki, i to jest jej najgłębsze miejsce. Za chwilę Ktoś wrzuci do skarbony świata całe swoje bios, dwa pieniążki ciała i krwi, wszystko, co miał na utrzymanie. Wdowa jest ostatnią katechetką Jezusa przed Paschą. Pokazała palcem, co On zrobi w wielkim formacie. Nam zaś zostawia pytanie na koniec roku liturgicznego, prostsze od wszystkich bilansów. Dajemy z tego, co zbywa, czy z tego, co boli. Procent czy bios.
