Ap 14, 14-19 KLIKNIJ
„Potem ujrzałem: oto biały obłok, a Siedzący na obłoku, podobny do Syna Człowieczego, miał złoty wieniec na głowie i w ręku ostry sierp”. To wizja żniwa dziejów, Danielowy Syn Człowieczy (zob. glossę na 29 IX) z insygniami żniwiarza. Anioł wychodzący ze świątyni woła „donośnym głosem: Zapuść Twój sierp i żniwa dokonaj, bo przyszła już pora dokonać żniwa, bo dojrzało żniwo na ziemi”. Exēranthē znaczy dosłownie: wyschło, dojrzało do sucha. Historia ma swoją agrotechnikę. Nie kosi się zielonego, czeka się na dojrzałość, i to jest imię Bożej cierpliwości (zob. glossę na 24 X o ogrodniku).
Reklama
Obraz jest podwójny, żniwo zboża i winobranie. Pierwsze, u proroków obraz zgromadzenia wybranych, przebiega bez grozy: Siedzący na obłoku „rzucił sierp na ziemię i ziemia została zżęta”. Drugie ma dopowiedzenie ciemne. Grona „wrzucono do tłoczni Bożego gniewu”. Joel widział obie sceny w dolinie wyroku: „zapuśćcie sierp, bo dojrzało żniwo... pełna jest tłocznia” (Jl 4,13). Apokalipsa rozpisuje je na dwa ruchy jednego końca. Sąd jest w tej wizji sezonowy. Przychodzi, gdy owoc, dobry czy zły, osiągnął pełnię samego siebie. Wspomnienie stu siedemnastu męczenników wietnamskich, kapłanów, katechistów i świeckich zabitych w falach prześladowań XVIII i XIX wieku, z Andrzejem Dung-Lac na czele, kładzie na tę wizję światło paschalne. Ich krew była winobraniem, które tłocznia przemocy zamieniła, wbrew sobie, w wino Kościoła Wietnamu, dziś jednego z żywszych w Azji. Tertulianowe semen est sanguis christianorum, krew chrześcijan jest nasieniem, jest rolniczą prawdą tej samej apokaliptycznej agronomii. Prześladowca myśli, że kosi, a tymczasem sieje. Żniwo ostateczne należy do Siedzącego na obłoku, i to jest pociecha wszystkich, których historia wrzucała do swoich tłoczni.
Pomóż w rozwoju naszego portalu
Łk 21, 5-11 KLIKNIJ
„Gdy niektórzy mówili o świątyni, że jest przyozdobiona pięknymi kamieniami i darami, powiedział: Przyjdzie czas, kiedy z tego, na co patrzycie, nie zostanie kamień na kamieniu, który by nie był zwalony”. Świątynia Herodowa była cudem świata. Kamienie po kilkadziesiąt ton, złocenia, białość marmuru widoczna z daleka. Rabini mawiali, że kto nie widział świątyni Heroda, nie widział pięknej budowli. Wobec zachwytu turystów Jezus wypowiada zdanie burzyciela, i wypowiada je ze smutkiem proroka. Nic z tego nie zostanie. Czterdzieści lat później Tytus dopełnił słowa co do kamienia.
Pytanie uczniów jest ludzkie: „kiedy to nastąpi i jaki będzie znak?” Odpowiedź Jezusa jest programowo antysensacyjna: „strzeżcie się, żeby was nie zwiedziono. Wielu bowiem przyjdzie pod moim imieniem i będą mówić: To ja jestem oraz: Nadszedł czas. Nie podążajcie za nimi!” Pierwszym znakiem czasów ostatecznych są fałszywi znawcy czasów ostatecznych. Eschatologia zaczyna się od ostrzeżenia przed eschatomanią (zob. glossę na 12 XI). „Nie trwóżcie się”, mē ptoēthēte. Wojny, przewroty, trzęsienia ziemi, głód, zarazy, „to najpierw musi się stać, ale nie zaraz nastąpi koniec”. Katastrofy są u Jezusa zdegradowane z omenów końca do zwykłego krajobrazu dziejów.
Ta perykopa otwiera Łukaszową mowę eschatologiczną, którą liturgia będzie czytać do soboty, i ustawia jej ton. Trzeźwość zamiast paniki, wytrwałość zamiast kalkulacji. Świątynie padają, imperia się walą, mesjasze samozwańczy przemijają seriami. Słowo Pana trwa. Kościół czyta te zdania w ostatnim tygodniu roku po to, by odczarować strach. Skoro nawet zwalone kamienie świątyni mieszczą się w planie, to nic, co się wali, nie wali się poza Bogiem. Adwent, który zacznie się w niedzielę, będzie już tylko czekał na Tego, który przez wszystkie gruzy idzie ku swoim.
