Ap 15, 1-4 KLIKNIJ
„I ujrzałem na niebie znak inny, wielki i godzien podziwu: siedmiu aniołów trzymających siedem plag, tych ostatecznych, bo w nich się dopełnił gniew Boga”. Przed wylaniem czasz Apokalipsa robi to, co robi zawsze przed grozą. Otwiera scenę liturgiczną. „I ujrzałem jakby morze szklane, pomieszane z ogniem, oraz tych, co zwyciężają Bestię i obraz jej, i liczbę jej imienia, stojących nad morzem szklanym, trzymających harfy Boże”. Morze, biblijny żywioł chaosu, jest tu szklane. Zamrożone, przejrzyste, niegroźne, choć przeświecające ogniem przebytych prób. Zwycięzcy Bestii stoją nad nim jak Izrael nad brzegiem Morza Czerwonego po przejściu.
Dlatego ich pieśń ma podwójny tytuł: „śpiewają pieśń Mojżesza, sługi Bożego, i pieśń Baranka”. Exodus i Pascha Chrystusa okazują się jedną melodią. Najstarsza pieśń zwycięstwa Biblii (Wj 15) i pieśń nowa odkupionych zlewają się w jeden hymn. Tekst pieśni jest utkany z psalmów i proroków, i nie zawiera ani słowa o sobie: „dzieła Twoje są wielkie i godne podziwu, Panie, Boże wszechwładny! Sprawiedliwe i wierne są Twoje drogi, o Królu narodów!” Zwycięzcy nie śpiewają o zwycięstwie, śpiewają o Zwyciężającym. To jest liturgiczny takt nieba. Świętość nie ma autobiografii.
Pomóż w rozwoju naszego portalu
Reklama
„Któż by się nie bał, o Panie, i nie uczcił Twojego imienia? Bo Ty sam jesteś Święty, bo przyjdą wszystkie narody i padną na twarz przed Tobą, bo ujawniły się słuszne Twoje wyroki”. Panta ta ethnē hēxousin, przyjdą wszystkie narody. W księdze pełnej sądów ta pieśń jest oknem nadziei powszechnej. Plagi nie są ostatnim słowem, ostatnim słowem jest pielgrzymka narodów. Ta dikaiōmata sou ephanerōthēsan, Twoje sprawiedliwe wyroki stały się jawne. Historia, czytana z góry, okaże się procesem wygranym przez sprawiedliwość. Kto śpiewa tę pieśń zawczasu, ten przechodzi przez czasze i plagi jak przez morze, suchą stopą wiary.
Łk 21, 12-19 KLIKNIJ
„Lecz przed tym wszystkim podniosą na was ręce i będą was prześladować. Wydadzą was do synagog i do więzień oraz z powodu mojego imienia wlec was będą przed królów i namiestników”. Pro de toutōn pantōn, przed tym wszystkim. Zanim przyjdą znaki kosmiczne, przyjdzie sala sądowa. Mowa eschatologiczna Łukasza ma tę trzeźwość. Pierwszym doświadczeniem apokaliptycznym Kościoła nie będą spadające gwiazdy, lecz protokoły przesłuchań. Dzieje Apostolskie, drugi tom Łukasza, są kroniką spełniania się tego zdania. Piotr i Jan przed Sanhedrynem, Paweł przed Feliksem, Festusem i Agryppą.
„Będzie to dla was sposobność do składania świadectwa”. Apobēsetai hymin eis martyrion, obróci się wam w świadectwo. Trybunał, pomyślany jako miejsce zniszczenia oskarżonych, zostaje przemianowany na ambonę. Stąd zakaz przygotowywania obrony: „nie obmyślajcie naprzód swej obrony. Ja bowiem dam wam wymowę i mądrość, której żaden z waszych prześladowców nie będzie mógł się oprzeć ani sprzeciwić”. Egō gar dōsō hymin stoma, Ja dam wam usta. To obietnica Parakleta w wersji pierwszoosobowej (zob. glossę na 17 X). Nie chodzi o pochwałę improwizacji w rzeczach zwykłych, lecz o wolność od paraliżującej troski w godzinie wyznania, bo adwokat już jest zatrudniony.
Dalej Jezus mówi zdania, które zdejmują ostatnie złudzenia: „a wydawać was będą nawet rodzice i bracia, krewni i przyjaciele... i z powodu mojego imienia będziecie w nienawiści u wszystkich”. Zaraz po nich pada obietnica, która z pozoru im przeczy: „ale włos z głowy wam nie spadnie”. Niektórych zabiją, włos nie spadnie. Sprzeczność jest zamierzona i rozwiązuje się tylko w perspektywie zmartwychwstania. Nic z człowieka powierzonego Bogu nie ginie naprawdę, nawet policzone włosy (zob. glossę na 16 X). Finał jest programem na czasy długie: „przez swoją wytrwałość ocalicie wasze życie”. En tē hypomonē hymōn ktēsasthe tas psychas hymōn, w wytrwałości waszej posiądziecie dusze wasze. Hypomonē, cierpliwe trwanie pod ciężarem, jest wielkim słowem Apokalipsy i tej mowy. To cnota długiego dystansu, ważniejsza od heroizmu zrywu. Świętość rozstrzyga się rzadziej na arenach, częściej w niepoddawaniu się przez lata.
