Ap 20, 1-4. 11 - 21, 2 KLIKNIJ
Lekcjonarz przebiega dziś w wielkich susach finał Apokalipsy. Związanie Smoka, tysiąc lat, sąd ostateczny i pierwszy rzut oka na nowe Jeruzalem. „I ujrzałem anioła zstępującego z nieba, który miał klucz od Czeluści i wielki łańcuch w ręce. I pochwycił Smoka, Węża starodawnego, którym jest diabeł i szatan, i związał go na tysiąc lat”. Cztery imiona przeciwnika padają w jednym zdaniu, jak w liście gończym. Jest też łańcuch, który mówi rzecz pocieszającą. Zło jest w tej księdze bytem, którego można pochwycić i związać, nie zaś zasadą równorzędną Bogu. Tysiąc lat królowania dusz męczenników z Chrystusem, słynne millennium, rodziło w dziejach chiliastyczne rachuby. Augustyn ustawił lekturę, która pozostała katolicka. Tysiąclecie to czas Kościoła między Paschą a paruzją, w którym Mocarz jest już związany (zob. glossę na 9 X), choć na łańcuchu miewa luz.
Reklama
„Potem ujrzałem wielki biały tron i na nim Zasiadającego... I ujrzałem umarłych, wielkich i małych, stojących przed tronem, a otwarto księgi. I inną księgę otwarto, która jest księgą życia. I osądzono zmarłych z tego, co w księgach zapisano, według ich czynów”. Scena sądu jest kancelaryjnie spokojna. Księgi czynów i księga życia. Dokumentacja i łaska, dwa rodzaje zapisów, oba otwarte. „I Śmierć, i Otchłań wrzucono do jeziora ognia”. Śmierć druga pochłania śmierć pierwszą. Ostatni wróg (zob. glossę na 22 XI) kończy w ogniu własnej pustki.
Pomóż w rozwoju naszego portalu
Wtedy, po wszystkich końcach, przychodzi początek: „i ujrzałem niebo nowe i ziemię nową... I Miasto Święte, Jeruzalem Nowe, ujrzałem zstępujące z nieba od Boga, przystrojone jak oblubienica zdobna w klejnoty dla swego męża”. Kierunek jest kluczowy. Miasto zstępuje. Nie ludzkość wspina się do nieba, lecz niebo schodzi zamieszkać. Katabainousan, zstępujące. Cała Biblia jest historią Boga schodzącego, od przechadzki w Edenie przez Synaj i Wcielenie po to ostatnie zejście z klejnotami. Miasto jest zarazem oblubienicą, urbanistyka finału okazuje się weselem. Jutro usłyszymy, co płynie przez środek tego miasta. Dziś wystarczy zapamiętać adres nadziei, zaślubiny nieba z ziemią.
Łk 21, 29-33 KLIKNIJ
„Spójrzcie na figowiec i na wszystkie drzewa. Gdy widzicie, że wypuszczają pąki, sami poznajecie, że już blisko jest lato”. Po obrazach kosmicznej trwogi Jezus sięga po porównanie z sadu, po pąki figowca. W Palestynie figowiec zrzuca liście na zimę i pączkuje późno. Jego pąki są niezawodnym zwiastunem lata. Znaki czasów ostatecznych mają być czytane tak, jak rolnik czyta drzewa. Spokojnie, fachowo, bez histerii. „Tak i wy, gdy ujrzycie te wszystkie wydarzenia, wiedzcie, iż blisko jest królestwo Boże”. To, co świat odczytuje jako zapowiedź zagłady, uczeń odczytuje jako pąki. Zbliża się lato królestwa (zob. glossę na 26 XI o podnoszeniu głów).
„Zaprawdę, powiadam wam: Nie przeminie to pokolenie, aż się wszystko stanie”. To zdanie od dwóch tysięcy lat ćwiczy egzegetów. Pokolenie słuchaczy doczekało zburzenia Jerozolimy, pierwszej raty „wszystkiego”. „To pokolenie” bywa też czytane jako Izrael, jako ludzkość, jako pokolenie czasów ostatecznych, które ogarnia całą epokę Kościoła. Napięcie między „blisko” a trwaniem wieków jest wpisane w samą strukturę chrześcijańskiego czasu. Kościół żyje w „już blisko” od dnia Wniebowstąpienia i taka jest właściwa temperatura wiary.
Gwarancją jest zdanie ostatnie, jedno z najbardziej zawrotnych, jakie Jezus o sobie wypowiedział: „niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą”. Prorocy mówili. Trawa usycha, kwiat więdnie, ale słowo Boga naszego trwa na wieki (Iz 40,8). Jezus mówi to samo o słowach własnych. Hoi de logoi mou ou mē pareleusontai, moje słowa na pewno nie przeminą. Podwójne przeczenie greki jest najmocniejszą dostępną gramatyce gwarancją. Na dwa dni przed końcem roku liturgicznego Kościół słyszy więc, co jedno jest niekruszalne. Nie świątynie, nie imperia, nie kosmos, lecz słowa Tego, który je wypowiadał, idąc na krzyż. Wszystko, co czytaliśmy przez ten rok, dzień po dniu, należy do jedynej substancji, która przetrwa niebo i ziemię.
