Gdy mówimy o naszym ludzkim życiu na ziemi, wyróżniamy w nim trzy okresy: przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Bardzo często wracamy do przeszłości, bo przeszłość jest zapamiętana, opowiadamy o tym, co przeżyliśmy, co słyszeliśmy i widzieliśmy. Gdy patrzymy na przeszłość całego świata, całej ludzkości i chcielibyśmy wybrać najważniejsze wydarzenia, to sądzę, że tym najważniejszym wydarzeniem jest zamieszkanie Boga na ziemi, wcielenie Syna Bożego. Z pewnością nie będzie żadnego ważniejszego wydarzenia nad to, które nastąpiło ponad dwa tysiące lat temu. Dlatego z tak wielką miłością i radością obchodzimy święta Bożego Narodzenia, gdy wspominamy grotę betlejemską, ten czas, kiedy ziemia ujrzała swego Zbawiciela. Wiemy, że Jezus był już wcześniej na ziemi, nie w Betlejem, ale dziewięć miesięcy wcześniej w Nazarecie, gdzie miało miejsce Zwiastowanie Pańskie. Jezus począł się najpierw pod sercem Maryi, nim został zrodzony, gdy na Bożą propozycję przedstawioną Jej przez anioła Maryja wyraziła zgodę w słowach: „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa” (Łk 1,38). Jezus stał się jednym z nas, zamieszkał z nami, jest do dzisiaj i będzie przez wszystkie dni, aż do skończenia świata. Jakiś czas był w postaci ludzkiej, widzialnej, dzisiaj jest w postaci niewidzialnej, sakramentalnej. Jest w Kościele, żyje w Kościele, nie ma Kościoła bez Chrystusa. Gdyby Kościół był bez Chrystusa, dawno by przepadł, siłą i mocą Kościoła jest Chrystus, który działa w mocy Ducha Świętego.

Dlatego Kościół dzisiaj, gdy pochylamy się nad tajemnicą Zwiastowania Pańskiego, prosi nas o modlitwę w intencji życia poczętego, by życie było chronione, a nie niszczone.

Dzisiejsza refleksja nad tym, co stało się w Nazarecie, gdy został poczęty Syn Boży, nakłania nas do tego, byśmy otoczyli wielką miłością i troską życie ludzkie. Tu nie może być wyjątków, nie może być tak, że jednych wolno zabić, a drugich nie; że dziecko poczęte z gwałtu można zabić, a poczęte w normalnym małżeństwie ma prawo żyć. Wszyscy mają prawo żyć, każdy człowiek ma prawo do życia. Niezależnie od tego, czy istnieje obawa, że się może urodzić kalekie, czy jej nie ma, czy rodziców będzie stać na jego godne życie i wychowanie, czy ich nie będzie stać. Proszę powiedzieć jakiemuś kalece czy niedołężnemu, że on nie powinien żyć, kto by się odważył powiedzieć, że nie powinien się narodzić! Byłaby to wielka obraza.

Maryja usłyszała: „Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię” (Łk 1,35) – widzimy, jaką rolę odegrał Duch Święty. Maryja była szczególnie złączona z Duchem Świętym, dlatego Kościół nazwał Ją Oblubienicą Ducha Świętego. Wszystkie dary Ducha Świętego w sposób najpełniejszy były obecne w Maryi. Maryja poczęła Jezusa w mocy Ducha Świętego, a potem Jezus Chrystus całą swoją działalność zbawczą prowadził w Jego mocy. W czasie chrztu w Jordanie moc Ducha Świętego w postaci gołębicy zstąpiła na niego, cała męka, zbawcza śmierć i zmartwychwstanie dokonały się w mocy Ducha Świętego.