Reklama

Świat

Dom, którego już nikt nie pilnuje

Atak na Moście Westminsterskim w Londynie to tylko jeden z przejawów wojny. Ta wojna toczy się już dziś w Europie i zbiera coraz bardziej obfite żniwo

2017-03-29 10:05

Niedziela Ogólnopolska 14/2017, str. 12-13

[ TEMATY ]

Europa

terroryzm

AFP PHOTO/CHRIS J RATCLIFFE/East News

Nadchodzi wiosna terroru... nie jest to jednak zjawisko samoistne, pozbawione kontekstu. Gdyby nie zapoczątkowana w 1979 r. tajna operacja CIA „Cyclone”, wirus radykalnego pojmowania „dżihadu” nie rozlałby się tak szeroko. Gdyby nie inwazja z 2003 r. w Iraku, „arabska wiosna”, śmierć Kaddafiego i „rewolucja syryjska” z 2011 r. – nie mielibyśmy dziś setek tysięcy uchodźców, szantażu prezydenta Erdoğana i fali zamachów terrorystycznych w wielkich miastach Europy. To jednak tylko pierwsze zapowiedzi tego, co może czekać Stary Kontynent, jeżeli nie nastąpi zmiana sytuacji na Bliskim Wschodzie.

Obraz sytuacji

„Państwo Islamskie” (ISIS, DAESZ) powoli kończy swój dotychczasowy żywot. Szyickie milicje i irackie wojsko mozolnie odbijają z rąk islamistów największe miasto, które znajdowało się pod ich panowaniem – iracki Mosul. W rękach ludzi Abu-Bakra al-Baghdadiego pozostały jedynie dwa duże syryjskie miasta – Rakka i Dajr az-Zaur oraz obszary pustynne. Do ataku na nie sposobią się właśnie armia Baszara al-Asada oraz sprzymierzone z nią oddziały Hezbollahu i milicji plemiennych. Wspomagają je Rosja i Iran. Niestety, w im większych opałach znajdzie się samozwańczy kalifat, tym bardziej zdeterminowane i bezwzględne instrukcje będzie on wysyłał do swoich zwolenników. Te instrukcje będą rozpowszechniane w dziesiątkach zachodnioeuropejskich meczetów, które znalazły się pod kontrolą salafitów i wahabitów, wspieranych przez tajne fundusze płynące z Arabii Saudyjskiej.

Jeżeli weźmiemy pod uwagę fakt, że ISIS jest dziś swoistą franczyzą, marką, która pod swoimi symbolami grupuje ludzi niestabilnych emocjonalnie oraz wszelkiej maści radykałów i zwyrodnialców, to sytuacja staje się jeszcze bardziej poważna. Nie muszą istnieć żadne nici łączące potencjalnych zamachowców z instytucjami ISIS czy formacjami Al-Kaidy. Wszelkie „przyznawanie się” do udanych ataków zawsze następuje ex post. Taka natura islamskiego terroryzmu stwarza ogromne problemy służbom specjalnym, które nie są w stanie przewidzieć ani miejsc potencjalnych ataków, ani też sposobu ich organizacji. Trudno także wytypować, kto właśnie sposobi się do morderczej akcji. Instrukcje potrzebne do uprawiania terrorystycznego procederu przenikają przez sieć internetową. Często przesyłane są w ukryty sposób na platformach do gier, które cieszą się powodzeniem wśród milionów graczy na całym świecie.

Reklama

Ludzi, którzy mordują w imię Allaha, łączą jedynie dwie cechy: albo znaleźli się pod wpływem fanatycznych imamów, albo też są tak głęboko sfrustrowani lub mają zaburzenia psychiczne, że poszukują jedynie pretekstu, aby zemścić się na bliźnich (za swoje prawdziwe lub domniemane poniżenia). Dopóki zatem nie zniszczy się sieci propagowania radykalnego salafizmu i idei wahabickich, dopóty w Europie będą się tliły ogniska nienawiści prowadzącej do zbrodni. To właśnie imamowie szerzący nienawiść do innowierców mają na rękach krew ofiar każdego z zamachów dokonywanych w Europie.

Każdy, kto zamienia doktrynę islamu w gotowy pomysł na państwo i społeczeństwo, jest dziś potencjalnym zagrożeniem. Sytuacji nie ułatwia też fakt, że większość islamskich szkół interpretujących Koran uznaje prymat religii nad narodowością czy prawem państwowym. Dla wyznawcy islamu ojczyzną jest właśnie islam, a z tego wynikają bardzo poważne konsekwencje.

Atak

Europa i Bliski Wschód to – choćby z racji położenia geograficznego – naczynia połączone. Nie od dziś geostratedzy wiedzą, że każdy niepokój na Bliskim Wschodzie rodzi falę uchodźców, która szturmuje granice bogatych krajów europejskich.

Szukając przyczyn dzisiejszych zagrożeń i wzrastającej presji konfrontacji nieprzystających do siebie kultur, nie można zamknąć oczu na fakty. A te są takie, że zarówno „arabska wiosna”, jak i „rewolucja syryjska” były sprowokowane przez służby specjalne Stanów Zjednoczonych. Dziś niekorzystne zjawiska z tym związane są podsycane także przez Turcję – najbliższego sojusznika USA na Bliskim Wschodzie. Jeśli dodamy do tego zamęt panujący w Iraku, którego głównymi sprawcami są wprost ludzie z lobby naftowo-wojskowego Stanów Zjednoczonych, to pytanie, kto uczynił ten region tak niestabilnym, staje się po prostu retoryczne.

Oczywiście, Bliski Wschód od dawna był przedmiotem gry politycznej – najpierw Wielkiej Brytanii i Francji, a potem ZSRR i USA.

Atak na stabilność Europy dopiero się rozpoczął. Niestety, fala uchodźców będzie przybierała na sile, musimy bowiem zdać sobie sprawę z faktu, że wojny w Iraku i Syrii oraz niepokoje w Jemenie i kilku innych krajach sprawiły, iż swoje domy musiało opuścić prawie 13 mln ludzi. Za tą falą stoi następna, dużo bardziej potężna – imigracja z większości krajów Afryki. Kiedy zamordowano Muammara Kaddafiego, dla analityków stało się jasne, że padła naturalna bariera, która oddzielała biedną Afrykę od bogatej Europy.

Libańskie obserwacje

Kilka dni temu wróciłem z Libanu. Byłem tam w miejscach, gdzie zbiegają się wszystkie ścieżki uchodźców z Bliskiego Wschodu. W bejruckich obozach Sabra i Szatila trwa niespokojne bulgotanie. W Szatili, do której od wielu lat boją się zapuszczać bejruccy taksówkarze, na przestrzeni równej dwóm boiskom do piłki nożnej od wielu lat żyje ponad 25 tys. uchodźców z Palestyny, teraz dołączyły do nich tysiące uciekinierów z Syrii. Dzielnica pęka w szwach. Gdyby wszyscy mieszkańcy Szatili naraz wyszli ze swoich nędznych pokoi i mieszkanek, to nie starczyłoby dla nich miejsca na jej nędznych i wąskich uliczkach.

W całym Libanie – gdzie mieszka niespełna 4,5 mln ludzi – obecnie przebywa prawie 2 mln wojennych uciekinierów. Wśród tych ludzi uwijają się nie tylko pospolici przestępcy, handlarze narkotyków czy stręczyciele, ale także emisariusze najbardziej radykalnych organizacji terrorystycznych. Dla człowieka, którego życie zamyka się w 2 dolarach dziennie, sumy oferowane przez radykałów to bogactwo. Tak powstają nowe zastępy młodych ludzi gotowych na wszystko. Są oni poddawani praniu mózgów i instruowani, jak udawać zwykłych uciekinierów, aby potem zakładać konspiracyjne sieci na terenie europejskich państw. Dziś instrukcje sporządzania skutecznych i prostych ładunków wybuchowych znajdują się w sieci internetowej. Nie trzeba wielkiej wiedzy, aby stworzyć śmiercionośną bombę.

Najbardziej prężne w Libanie są grupy werbunkowe „Państwa Islamskiego”, różnych mutacji Al-Kaidy oraz powstałych w Egipcie Bractwa Muzułmańskiego i Partii Wyzwolenia (Hizb at-Tahrir). O dziwo (dla zachodniego czytelnika czy widza), największymi zaporami przed tym radykalizmem okazują się wcale nie struktury regularnej armii libańskiej i państwowych służb bezpieczeństwa, ale organizacje o charakterze szyickich armii – mniejszy Haraket Amal i potężna (jak na libańskie warunki) Partia Boga – Hezbollah. Zwłaszcza Hezbollah jest solą w oku zarówno amerykańskich, jak i izraelskich służb i dyplomacji. Trzeba jednak wiedzieć, że gdyby nie Hezbollah, fanatycy z ISIS zarządzaliby już wieloma rejonami Libanu i urządziliby tu rzeź chrześcijan i szyitów. Właściwie granicę między Libanem a zrewoltowaną Syrią ochraniają dziś zbrojne oddziały Hezbollahu, które stoczyły już niejedną bitwę z fanatykami spod flagi „Państwa Islamskiego”.

Wnioski

Oficjalne media państw zachodnich nie spełniają już swoich funkcji, jeśli chodzi o realne informowanie o zagrożeniach. Nikt nie chce przerwać zmowy milczenia wokół źródeł zamachów terrorystycznych. Jednym z najpoważniejszych jest działalność fanatycznych imamów, którzy głoszą idee salafickie. To tak uproszczona i zwulgaryzowana wersja islamu, że łatwo staje się polityczną ideologią dla wszystkich odrzuconych ekonomicznie i społecznie.

Europa jest zbyt słaba i zbyt bogata, aby nie stać się celem ogromnych fal emigracji. Przybysze z krajów islamskich nie tylko nie chcą integrować się z miejscowymi społecznościami, ale też – czując słabość europejskich przywódców – będą w sposób naturalny starali się narzucić swoje warunki życia. Jeżeli jedyną reakcją na kolejne zamachy będą marsze protestacyjne i infantylne akcje solidarnościowe, to zagrożenie będzie, niestety, rosło.

W próżnię religijną – jaką stała się Europa Zachodnia – wciśnie się nowa, mało tolerancyjna religia. Islam jest dziś młody i prężny – w islamskich społeczeństwach większa część populacji nie przekroczyła jeszcze czterdziestki, a Europa – na skutek propagowania aborcji, konsumpcyjnego stylu życia i braku poszanowania dla rodziny – przeżywa największy w swoich dziejach kryzys populacyjny. Chrześcijaństwo, które przez wieki skutecznie ochraniało Stary Kontynent przed islamskim naciskiem, osłabło i schowało się do niewielkich enklaw. Pustka i konsumpcjonizm zachęcają do sięgnięcia po europejskie bogactwa.

Czy istnieje zatem jakaś droga ratunku?

Owszem, i tu wniosek jest tyleż banalny, co oczywisty – Europę znów może uratować chrześcijaństwo. Tylko czy ktoś z europejskich biurokratów będzie chciał to zobaczyć?

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Burkina Faso: kolejna zbrodnia dżihadystów – 38 zabitych

2020-01-22 21:10

[ TEMATY ]

terroryzm

atak

Burkina Faso

Oleg Zabielin/Fotolia.com

W zamachu na targ w prowincji Sanmatenga w Regionie Środkowo-Północnym Burkina Faso dżihadyści zabili 38 osób. Ten kraj w Afryce Zachodniej przez wiele lat uchodził za enklawę spokoju i tolerancji, ale wszystko się zmieniło, gdy ten region Czarnego Lądu znalazł się pod wpływem bojowników tak zwanego Państwa Islamskiego.

Sytuacja w Burkina Faso pogarsza się, jest tam coraz niebezpieczniej – powiedział w Radiu Watykańskim ks. Luca Caveada, chargé d’affaires nuncjatury apostolskiej w tym kraju. Zwrócił uwagę, że nasilanie się przemocy trwa tam już od kilku miesięcy, tworząc nieprzerwany łańcuch wydarzeń. Dodał, że w praktyce codziennie dochodzi do jakiegoś ataku, zwłaszcza na północy i wschodzie, na pograniczu z Nigrem i Mali.

21 stycznia władze potwierdziły ostatecznie, że w wyniku niedawnego zamachu na targowisko zginęło 38 osób

– oświadczył dyplomata papieski. Zaznaczył, że dziś rano na miejsce udała się delegacja z gubernatorem prowincji na czele, w jej składzie jest również miejscowy biskup. Przedstawiciele władz spotykają się z rodzinami ofiar, chcą dodać im otuchy i odbudować dialog.

"Niestety mamy tu jednak do czynienia z postępującą eskalacją" – stwierdził z ubolewaniem ks. L. Caveada. Przypomniał, że zaledwie kilka dni temu w sąsiednim Nigrze zabito 89 żołnierzy, dodając, że nuncjatura w stolicy Burkina Faso - Wagadugu obejmuje także ten kraj. "W stolicy 8 stycznia w szkole wybuchł granat. Na szczęście obyło się bez ofiar. Jest to długi łańcuch wydarzeń, które niestety nadal trwają“ – podsumował swą wypowiedź tymczasowy szef placówki papieskiej w Burkina Faso.

Jest ona nieobsadzona od 19 marca ub.r., gdy dotychczasowy jej szef abp Piergiorgio Bertoldi został przeniesiony na podobne stanowisko do Mozambiku.

CZYTAJ DALEJ

Rzecznik Episkopatu: abp Lenga nie reprezentuje Kościoła w Polsce

2020-01-22 13:53

[ TEMATY ]

episkopat

Episkopat.pl

Ks. Paweł Rytel-Andrianik

Abp Jan Paweł Lenga nie reprezentuje Kościoła katolickiego w Polsce – poinformował rzecznik Episkopatu, ks. Paweł Rytel-Andrianik. Zaznaczył też, że abp Lenga nie jest członkiem Konferencji Episkopatu Polski.

Ks. Rytel-Andrianik w komunikacie wydanym w środę podkreślił: „W związku z dyskusją nt. wypowiedzi abp. Jana Pawła Lengi, przypominam, że abp Lenga nigdy nie był i nie jest członkiem Konferencji Episkopatu Polski. Informowałem o tym w kwartalniku "Więź" (Jesień 2019, 3 [677]). Wypowiedzi abp. Lengi nie można więc w żaden sposób utożsamiać z Konferencją Episkopatu Polski. Nie można ich też traktować jako stanowiska polskich biskupów”.

Rzecznik Episkopatu wyraził ubolewanie, że abp Lenga „występuje w środkach społecznego przekazu i wprowadza wiernych w błąd”.

Abp Lenga, biskup senior diecezji Karaganda wziął udział w programie TVP "Warto rozmawiać", w którym w rozmowie z Janem Pospieszalskim próbował odpowiedzieć na pytanie: gdzie szukać nadziei w czasach zamętu w Kościele?

Jego wypowiedzi wzbudziły bardzo dużo kontrowersji. Zobacz

CZYTAJ DALEJ

Indie: profanacja Najświętszego Sakramentu

2020-01-22 20:42

[ TEMATY ]

profanacja

Najświętszy Sakrement

Indie

davideucaristia/pixabay.com

W kościele św. Franciszka z Asyżu w Bengaluru – stolicy stanu Karnataka w południowo-zachodnich Indich, doszło do profanacji Najświętszego Sakramentu. Konsekrowane hostie zostały rozrzucone po posadzce. „Jestem zaszokowany i przepełniony bólem” – powiedział metropolita tamtejszej archidiecezji abp Peter Machado na wieść o tym wydarzeniu.

Sprawcy tego czynu nie ukradli nic z kościoła, stąd przypuszcza się, że chodziło im o zniszczenie świątyni i jej profanację. Arcybiskup wezwał wszystkich wiernych do zadośćuczynienia i najbliższy piątek 24 stycznia wyznaczył w archidiecezji dniem szczególnej adoracji, uwielbienia i przepraszania Jezusa eucharystycznego za popełniony czyn.

„Proszę wszystkich proboszczów i kapelanów, aby przez cały dzień w kościołach był wystawiony Najświętszy Sakrament, aby wszyscy wierni mogli się przed Nim pomodlić” – zaapelował hierarcha.

Zachęcił także do modlitwy w intencji sprawców tego haniebnego czynu, który obraża uczucia religijne wszystkich katolików.

Jedna z organizacji indyjskich zajmujących się obroną praw chrześcijan w tym kraju (United Christian Forum Human Rights – UCFHR) podała przy okazji, że w pierwszych dziewiętnastu dniach stycznia tego roku doszło już do 17 przypadków przemocy wobec chrześcijan. M.in. aresztowano jednego pastora, doszło do kilku aktów przemocy fizycznej oraz w kilku przypadkach zabroniono chrześcijanom spełniania funkcji religijnych.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję