Kapłan, wybitny muzykolog, dyrygent orkiestry i chórmistrz, Pablo Colino urodził się w Pampelunie w Hiszpanii 25 stycznia 1934 r. Swoją karierę kościelną i muzyczną rozpoczął w bardzo młodym wieku, a po przeprowadzeniu się do Rzymu nierozerwalnie związał się z najbardziej prestiżowymi instytucjami muzycznymi Wiecznego Miasta. W latach 1980–2006 pełnił funkcję dyrektora Cappella Musicale w Bazylice św. Piotra (historyczna Cappella Giulia, jeden z najstarszych chórów Kościoła), kontynuując wspaniałą tradycję polifoniczną w sercu chrześcijaństwa. Pod jego kierownictwem przez ponad ćwierć wieku Cappella Giulia ubogacała uroczyste celebracje w Bazylice, ale także upowszechniała dziedzictwo muzyki sakralnej za pośrednictwem Radia Watykańskiego i włoskiej telewizji RAI, w tym słynnych Koncertów Bożonarodzeniowych transmitowanych na cały świat.
Ks. prał. Colino współpracował również z historyczną Accademia Filarmonica Romana - przez ponad sześćdziesiąt lat kierował i kształcił chóry tej instytucji, zakładając szkoły edukacji muzycznej i śpiewu chóralnego, które kształciły pokolenia śpiewaków. Był autorem ważnych tekstów na temat nauczania i praktyki śpiewu chóralnego – takich jak esej „Głos śpiewaka dziecięcego”.
Pomóż w rozwoju naszego portalu
Reklama
Ważnym aspektem jego działalności było komponowanie nowych melodii w stylu śpiewu gregoriańskiego do tekstów liturgicznych; owocem tej pracy będzie Liber Vesperalis, czyli zbiór antyfon do śpiewu Nieszporów przeznaczonych do użytku w Bazylice św. Piotra.
W naszych czasach był „strażnikiem” wielkiej europejskiej tradycji muzycznej. Ta jego intensywna i długoletnia działalność uczyniła go postacią kluczową dla włoskiej muzyki chóralnej. Chociaż nie ukrywał, że przyszło mu działać w chaotycznej sytuacji posoborowej, w której muzyk kościelny musiał stawiać czoła różnorodnym problemom.
Nawet na emeryturze utrzymywał silną więź z Bazyliką i jej chórami. Będąc kanonikiem watykańskim mieszkał w Pałacu Kanonickim – Palazzo della Canonica przylegającym do zakrystii Bazyliki. Kiedy stan zdrowia nie pozwalał mu już na kontynuowanie pracy, spędzał ostatnie lata życia w swym apartamencie na czwartym piętrze Pałacu Kanonickiego, z którego roztaczał się piękny widok na kopułę Bazyliki oraz na plac przed Domem św. Marty (żartował, że ze swojego może kontrolować „ruchy” Papieża Franciszka).
Znałem don Pablo od 45 lat, od kiedy przyjechał do Watykanu. Byłem zaszczycony, gdy zajął się oprawą muzyczną mojego ślubu w Kaplicy Chóru w Bazylice św. Piotra – osobiście grał na organach. W ostatnich latach odwiedzałem go w jego pełnym książek i pamiątek mieszkaniu w Watykanie. Jego żywiołowy temperament sprawiał, że darzył nieukrywaną sympatią swoich znajomych. Zawsze witał mnie z uśmiechem na ustach, nigdy nie tracił humoru i był skory do żartów.
Reklama
Nasz wspólny znajomy, Giuseppe Rusconi odwiedził go w szpitalu w ostatnich tygodniach jego życia. Na pożegnanie ks. Pablo powiedział mu z szerokim uśmiechem: „Jestem gotowy, jestem bardzo szczęśliwy, będę dyrygował chórami w Niebie”.
Pogrzeb Pablo Colino odbył się w Bazylice Watykańskiej 21 listopada o godz. 16,00.
Włodzimierz Rędzioch
Pogrzeb ks. Pablo Colino odbył się w Bazylice Watykańskiej
Uroczystościom pogrzebowym przewodniczył abp Vittorio Francesco Viola, archiprezbiter Bazyliki św. Piotra oraz przewodniczący Fabryki św. Piotra; koncelebrowali: kard. Mauro Gambetti, arcybiskup metropolita Chieti-Vasto, dawny archiprezbiter Bazyliki watykańskiej, kard. Fortunato Frezza, arcybiskup Calogero La Piana, wikariusz kapituły Bazyliki św. Piotra oraz kilkudziesięciu kapłanów, głównie kanoników watykańskich.
Doczesne szczątki ks. prał. Colino zostaną złożone do grobowca kanoników watykańskich na rzymskim cmentarzu Campo Verano.
