Reklama

Fakty, z którymi musimy się pogodzić

2017-05-04 09:44

Bolesław Orłowski
Niedziela Ogólnopolska 19/2017, str. 38-39

Archiwum pkbwl

Ze szczerym zatroskaniem podejmuję ten niełatwy temat. Ale i z przeświadczeniem, że – jak mało który – zasługuje on na uczciwe potraktowanie, można by rzec – na „uczciwy proces”

A do tego daleko. Każdą bowiem racjonalną próbę obywatelskiego zastanowienia się nad tym, do czego doszło w Smoleńsku w 2010 r., zagłusza bezrozumny, prymitywny rechot. Rechot niewątpliwie sterowany. Ale też rechot ochoczy, rechot przeświadczonych o własnej wyższości, mający upokorzyć tych, których nie zadowala oficjalna wersja wyjaśnienia wydarzeń. Ubolewający nad ich głupotą. Niedający im dojść do słowa. Mający zakrzyczeć ich argumenty, nie dopuścić do ich wyartykułowania.

Bez kompromisów

Nie sprzyja to jakimkolwiek próbom dojścia do prawdy. Podkreślam: do prawdy, nie do jakiegoś kompromisu poglądów. Do rzetelnego ustalenia faktów – a więc czegoś, czego nie da się wynegocjować. Co więcej, atmosfera ta utrudnia to zadanie bardziej niż brak dowodów rzeczowych, takich jak wrak samolotu, bardziej niż jawne ograniczenie zdecydowanej większości polskiego współudziału w śledztwie do jawnej fikcji (na co są niezliczone dowody), bardziej nawet niż urzędowe raporty, całkowicie sfabrykowane i mające poświadczyć wewnętrznie sprzeczną i niedającą się obronić wersję wydarzeń.

Oficjalne raporty (polski jest – z drobnymi, drugorzędnymi modyfikacjami – powtórzeniem rosyjskiego) sprowadzają się w istocie do uznania za przyczynę katastrofy błędu pilotów, rzekomo zdeterminowanych, by lądować na przekór niesprzyjającym okolicznościom. W wyniku ich niefrasobliwości samolot miał utracić końcówkę skrzydła w zderzeniu z brzozą (w polskiej wersji: przeszkodą), a następnie uderzyć w ziemię.

Reklama

Najwyraźniej z premedytacją pozwolono sobie na podanie powodu byle jakiego, w przeświadczeniu, że nikt nie odważy się go zakwestionować. Cóż może bowiem wyrządzić stutonowemu samolotowi, zbudowanemu ze stali i duralu, muśnięcie brzozy? Podobnej wielkości amerykański samolot pasażerski w drodze na lotnisko skosił żelbetowy słup trakcji energetycznej, co nie przeszkodziło mu wylądować bez szwanku. Brzoza więc to nawet nie pretekst czy wymówka – to arogancka kpina z inteligencji informowanych. O brzozę można się „wykoleić”, jadąc na motocyklu, a nie lecąc rejsowym samolotem. Co więcej, ów utracony (rzekomo w zderzeniu z brzozą) koniec skrzydła nie przeszkodziłby samolotowi w bezpiecznym wylądowaniu. Mimo to rozważaniu wątku „pancernej brzozy” poświęcono sporo czasu. Stanowczo zbyt wiele. Zajmowali się nim także naukowcy zdecydowanie odrzucający oficjalną wersję wyjaśnienia wydarzeń.

Owo oficjalne wyjaśnienie jest bez wątpienia sprzeczne z dostępnymi każdemu zainteresowanemu obserwatorowi oczywistymi świadectwami materialnymi. Przede wszystkim z raportem polskich archeologów z Wrocławia, którzy w październiku 2010 r. – pół roku po katastrofie, zanim doszło do „uporządkowania” (w tym częściowego pokrycia betonową nawierzchnią) terenu między aleją Kutuzowa a miejscem, gdzie spadł samolot – zbadali dokładnie ten obszar, pracując zresztą ramię w ramię z analogiczną ekipą rosyjską. Ustalili oni, że w ostatniej fazie lotu z samolotu sypały się fragmenty konstrukcji oraz ciał pasażerów. Na przestrzeni ostatnich kilkuset metrów teren był nimi dosłownie usiany. Nasi archeologowie znaleźli ok. 30 tys. takich, w większości mierzących niewiele centymetrów, fragmentów, świadczących o tym, że tupolew rozpadał się w powietrzu. A całkowitą ich liczbę oszacowali na ok. 60 tys.

Uczciwa analiza

Wynika z tego, że samolot musiał w tej fazie lotu ulec destrukcji, której nie da się wytłumaczyć inaczej niż serią eksplozji, które doprowadziły do jego rozpadu. Upadek grawitacyjny w wyniku błędu pilotów czy też wadliwego naprowadzania nie mógłby poskutkować dezintegracją maszyny – zbudowanej przecież, jak wspomniano, ze stali i duralu – na tak wielką liczbę części. Taka konstatacja nie wymaga praktycznie żadnej specjalistycznej wiedzy. Wystarczą do tego szczypta zdrowego rozsądku oraz świadomość, że samolotów nie konstruuje się z porcelany.

Poświadczają to zdjęcia wraku tuż po katastrofie – to, co zostało z kadłuba, jest rozwarte, z blachami wywiniętymi na zewnątrz. Takim odkształceniom ulega konstrukcja pod działaniem silnych ciśnień wewnętrznych. O tym, że samolot, uderzając w ziemię, nie stanowił już jednolitej, zintegrowanej konstrukcji, świadczy też brak wyraźnie zarysowanego krateru w miejscu, gdzie spadł. A poświadczają to również informacje o wyrwanych z konstrukcji nitach, które znajdowano w niektórych z poddawanych dodatkowym (polskim) sekcjom zwłokach ofiar.

Wspomniany raport archeologów został totalnie zignorowany przez gremia, które sporządzały oficjalną wersję wydarzeń, bo do niej nie pasował, mimo że został przekazany odpowiednim władzom, m.in. prokuraturze wojskowej. Utajniono go najwyraźniej bezterminowo, jak się można domyślać – „dla dobra śledztwa”.

Wydawałoby się, że już od paru stuleci żyjemy w epoce rozumu. Czyli w epoce, w której – przy wszelkich różnicach w poglądach i w stosunku do tradycyjnych wartości – łączy nas wszystkich zaufanie do ustaleń dokonanych metodami naukowymi, jako łatwych do skontrolowania i zweryfikowania. Tego rodzaju wspólnotę można by uznać za obowiązujący na obecnym etapie rozwoju ludzkości element człowieczeństwa. Co więcej, tego rodzaju wiedza byłaby niewątpliwie dziedziną wspólną dla nas i innych, pozaziemskich cywilizacji, jeśli znajdują się gdzieś w bezmiarach wszechświata. I oto okazuje się, że tego rodzaju ustalenia nie mają mocy rozstrzygającej w XXI wieku w dużym europejskim kraju, który postrzega się jako „państwo prawa”. Nasuwa się więc pytanie, czy w ogóle da się wskazać jakieś zobiektywizowane kryterium, które można by sensownie uznać za obowiązujące w skali ogólnoludzkiej. Pozostawiając już na boku sprawę oczywistej, zdawałoby się, wspólnoty narodowej.

Bezsporne dowody

W konkretnych warunkach tzw. III Rzeczypospolitej zaskakujące wydaje się, że w ogóle doszło do powstania wspomnianego wyżej raportu polskich archeologów, który można postrzegać jako niedopatrzenie organizacyjne w realizacji generalnej linii zmierzającej do wyeliminowania jakiegokolwiek polskiego współudziału w posmoleńskim śledztwie.

Ale tak już bywa z każdą, nawet najstaranniej sfabrykowaną fikcją. Wskutek niedoskonałości natury ludzkiej zawsze, prędzej czy później, „wyjdzie jakieś szydło z worka”. Wolne są od tego jedynie rzetelne, obiektywne badania, ukierunkowane na dociekanie prawdy, choć i one nie zawsze bywają skuteczne.

Tak czy inaczej, bez względu na to, czy dochodzeniu do prawdy sprzyjają okoliczności (wyjaśnianiem sprawy Katynia Kongres amerykański zajął się dopiero wtedy, gdy doszło do konfrontacji USA z imperium sowieckim w ramach zimnej wojny), dowody faktyczne poświadczające, że w Smoleńsku doszło do zamachu, są bezsporne. I jakoś będziemy musieli sobie jako naród – o ile wciąż jesteśmy jeszcze wspólnotą narodową i do jakiego stopnia – z tym poradzić. Przede wszystkim mentalnie, chowanie głowy w piasek i pozostawianie rozwiązania tej sprawy potomności nie jest bowiem żadnym rozwiązaniem – byłoby jedynie jakąś formą uczestnictwa w hańbie, jaką okryły się władze III Rzeczypospolitej, bez względu na to, jaką część bezpośredniej odpowiedzialności za tę tragedię ponoszą same, bo ich aktywny współudział w mataczeniu w śledztwie smoleńskim jest bezsporny. Wyobraźmy sobie np. premiera Izraela zacierającego świadectwa Holocaustu i potępiającego tych, którzy pragną badać i wyjaśnić tę zbrodnię. A przecież Izrael jest wielokrotnie mniejszy od Polski, miałby więc o wiele więcej powodów, by siedzieć cicho i nie narażać się silniejszym. A my, którzy uratowaliśmy z Zagłady najwięcej Żydów, mielibyśmy zaaprobować zamordowanie naszej własnej elity z Prezydentem RP na czele? W imię jakich racji?

Ograniczam się w tym tekście jedynie do spraw czysto naukowych. Pragnę wszakże zwrócić uwagę na to, jak wiele wersji było rozpowszechnianych w ciągu ostatnich lat w intencji wyprowadzenia śledztwa smoleńskiego na manowce. Należy do nich także ta, częściowo potwierdzona przez zapis czarnych skrzynek, o celowym złym naprowadzaniu pilotów tupolewa przez rosyjskich kontrolerów lotu. Występuje w niej generał, pozostający w stałym kontakcie telefonicznym z Moskwą, który wywiera na owych kontrolerów naciski. Skąd się wzięła ta wersja? Czy ktoś, poza Rosjanami, mógł zaobserwować ową sytuację? Kryje ona w sobie domysł celowego zbrodniczego działania, a więc zamachu, ale pozostawia też szeroki margines sprowadzenia całej sprawy do „normalnego” rosyjskiego bałaganu. Badaniem rozmaitych aspektów tej sprawy zajmuje się nowa już podkomisja prowadząca smoleńskie śledztwo. Moim zaś zdaniem, to jest także zmyłka, na jaką wielu dało się nabrać. Celowe złe naprowadzanie samolotu jest wprawdzie ze wszech miar naganne, ale w tym szczególnym przypadku powinno być przedmiotem dociekań jedynie prawnych, a nie naukowych. W nauce obowiązuje bowiem tzw. brzytwa Ockhama, czyli eliminacja hipotez niemogących doprowadzić do ustalonych skutków. Skoro tupolew rozpadł się na 60 tys. kawałków, nie mogło dojść do tego na skutek błędu czy celowego działania kontrolerów lotu, podobnie jak nie mogło do tego dojść wskutek błędu pilotów. Choćby byli pijani i pobili się w kokpicie...

Wystarczy myśleć i nie dać się ogłupiać

Nie wiem, jakie będą ustalenia działającej obecnie podkomisji. Nie jestem specjalistą w zakresie wypadków lotniczych. Przedstawiłem tylko w ogólnych zarysach podstawowe fakty, do których zrozumienia nie potrzeba żadnej szczególnej wiedzy. Trzeba jedynie odrobinę myśleć i nie dać się ogłupiać. Traktuję ten tekst jako pierwszy krok w kierunku rozumowego podejścia do opisywanej katastrofy. Rodzaj mentalnej śluzy, która pozwoli przejść od histerycznej atmosfery, w której liczą się złe spojrzenie ministra czy to, co sądzą o katastrofie Polacy (kiedyś słuchaliśmy w telewizji opinii prządek łódzkich o imperializmie amerykańskim), do trzeźwego spojrzenia na fakty. Poddanie się takiemu zabiegowi jest, moim zdaniem, niezbędne dla narodowego zdrowia psychicznego, ba – może dla dalszego istnienia polskiej wspólnoty narodowej.

Pozostawiam mądrzejszym od siebie formę, w której możliwie największa liczba Polaków będzie mogła się zapoznać z tym tekstem. Także, a może zwłaszcza tych, którzy są przekonani, że nie doszło do żadnego zamachu. Niech choć trochę otrzeźwieją, zanim dojdzie do ogłoszenia kompetentnego i rzetelnego raportu. Choćbyśmy z rozmaitych względów musieli jeszcze długo na to poczekać...

* * *

Prof. zw. dr hab. inż. Bolesław Orłowski
Profesor nauk humanistycznych, historyk techniki, od 2012 r. członek Komitetu Konferencji Smoleńskich

Tagi:
katastrofa Smoleńsk katastrofa smoleńska

Co dalej z Czajką?

2019-11-05 13:08

Artur Stelmasiak
Edycja warszawska 45/2019, str. 6-7

Dzięki szybkiej interwencji rządu udało się uratować Wisłę przed wielką katastrofą ekologiczną. Warszawski ratusz obiecał, że naprawi kolektor do 15 listopada

Łukasz Krzysztofaka
W oczyszczalni Czajka oprócz kolektora nie działa także spalarnia osadów pościekowych

Sprawa Czajki trafiła także do prokuratury, a funkcjonariusze CBA przeszukali i zabezpieczyli dokumentację z warszawskiego ratusza i MPWiK. – Prokuratura Regionalna prowadzi wielowątkowe i rozwojowe śledztwo m.in. w sprawie zrzutu ścieków do Wisły. Na jej wniosek funkcjonariusze CBA prowadzą czynności m.in. w Urzędzie Miasta Stołecznego Warszawy – poinformował prok. Jacek Mularzuk z Prokuratury Regionalnej w Warszawie. W toku postępowania przygotowawczego, w zakresie zrzutu ścieków do rzeki Wisły „badana jest kwestia spowodowania zagrożenia epidemiologicznego, zanieczyszczenia wody oraz zniszczenia w świecie roślinnym i zwierzęcym w znacznych rozmiarach”. Za ten czyn grozi nawet do 8 lat więzienia.

Podczas awarii rurociągu pod Wisłą ujawniło się wiele wad gigantycznie drogiej inwestycji oczyszczalni ścieków Czajka. Najważniejsze jednak, że katastrofa ekologiczna została powstrzymana, bo sytuacja, gdy ścieki nadal płynęły wprost do rzeki, była bardzo niebezpieczna dla środowiska i ludzi. – Od razu mówiliśmy, że mamy katastrofę ekologiczną. Przecież jakość 75 proc. różnych parametrów wody w Wiśle bardzo szybko się pogarszała – mówi Agnieszka Borowska, rzecznik prasowy Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska.

Dzięki szybkiej interwencji rządu udało się uniknąć katastrofy ekologicznej na większą skalę, ale budowa mostu pontonowego jest rozwiązaniem tymczasowym. – Jesteśmy umówieni z warszawskim Miejskim Przedsiębiorstwem Wodociągowym i Kanalizacyjnym, że do 15 listopada naprawi uszkodzony kolektor. Ten termin wydaje nam się optymalny, bo instalacja na moście pontonowym zmienia swoje położenie wraz z poziomem Wisły – mówi „Niedzieli” Sergiusz Kieruzel, rzecznik prasowy Państwowego Gospodarstwa Wody Polskie.

Groziła śmierć Wisły

Ścieki z lewobrzeżnej Warszawy były wpuszczane do Wisły przez prawie dwa tygodnie. Codziennie do rzeki trafiało prawie 300 tys. metrów sześciennych zanieczyszczeń od prawie 1 mln mieszkańców stolicy. Oznacza to, że na dobę w ramach „kontrolowanego zrzutu” wpuszczane były zanieczyszczenia o pojemności 100 basenów olimpijskich. – Spustoszenie na Wiśle jest bardzo duże. Gdyby taka sytuacja trwała przez wiele tygodni lub miesięcy, doprowadziłoby to do biologicznej śmierci rzeki aż do Bałtyku – mówił Henryk Kowalczyk, minister środowiska.

Prezydent Warszawy Rafał Trzaskowski początkowo bagatelizował sytuację. Mówił, że ścieki wróciły do stanu sprzed 2012 r., gdy rzeczywiście część nieoczyszczonych ścieków trafiała wprost do Wisły. Podczas konferencji prasowych atakował wszystkich, którzy mówili o katastrofie ekologicznej. – My od początku świadomie mówiliśmy o katastrofie. Do Wisły płynęły gigantyczne ilości ścieków z fekaliami, czyli azotu i fosforu, a to wywoływało w wodzie wielkie zapotrzebowanie na tlen – podkreśla Agnieszka Borowska.

Największe szkody ekologiczne powstały w zbiorniku włocławskim, gdzie te zanieczyszczenia stały praktycznie w miejscu. Tam ścieki osiadły na dnie, już uruchomiły inne procesy chemiczne i pogorszenie stanu ekologicznego. – Zanieczyszczenia, które dostały się do Wisły, sprawiły, że biocenoza królowej rzek będzie odradzać się przez kilka lat. Przecież do Wisły wpłynęło ok. 4 mln metrów sześciennych nieoczyszczonych ścieków bytowych i przemysłowych. Fekalia utworzyły ławicę na rzece, która była jak bomba azotowa – mówił w jednym z wywiadów Paweł Ciećko, główny inspektor ochrony środowiska.

Pompy z Holandii

Początkowo władze Warszawy bagatelizowały problem i odrzucały potrzebę pomocy wojska w budowie mostu pontonowego. Zmieniły zdanie dopiero po tym, gdy premier Mateusz Morawiecki podjął decyzję o budowie alternatywnego rurociągu, którym ścieki z lewobrzeżnej Warszawy zostaną przerzucone na prawy brzeg, aby trafiły do oczyszczalni Czajka. – W okolicy Warszawy jakość wody już bardzo się poprawiła, a raporty GIOŚ-u dobrze rokują. Problemem są jednak osady denne. Zamawiamy specjalne badania, czy będziemy mogli te osady ruszyć w ramach czyszczenia Wisły – mówi Sergiusz Kieruzel.

Błyskawiczna była praca żołnierzy. Cały most pontonowy powstał w trzy dni. – Dla nas to klasyczne ćwiczenia wojskowe. Żołnierze cieszą się podwójnie, bo udało im się zrealizować przeprawę zgodnie z wyznaczonym zadaniem, a przy okazji pomogli obywatelom i obronili Wisłę przed zagrożeniem – mówi mjr Dariusz Kurowski z Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych.

Gdy na Wiśle zbudowano przeprawę pontonową rozpoczęła się operacja montażu skomplikowanego systemu przesyłu ścieków. Przy całości pracowało ok. 500 osób. – Gdy wojskowi stawiali most, my szukaliśmy odpowiednich rur. Jedna nitkę odkupiliśmy z KGHM-u, a drugą zawróciliśmy z granicy, bo była w drodze do Finlandii. KGHM odstąpił nam swoje rury i przedsiębiorstwo z Finlandii zgodziło się poczekać aż fabryka wyprodukuje im nowe rury, które zamówili. Spotkaliśmy się z wielką życzliwością w kraju i za granicą, bo wszyscy chcieli ratować Wisłę – mówi Sergiusz Kieruzel.

Szybka akcja budowy bajpasa jest ewenementem na skale światową. Państwowe Gospodarstwo Wody Polskie udowodniło swoją skuteczność i sprawność organizacyjną. Wybitni eksperci jednocześnie budowali bajpas dla warszawskich ścieków i projektowali go. – Problemem były też pompy, bo okazało się, że nigdzie w Polsce nie ma sprzętu do pompowania ścieków o tak wielkiej wydajności. Proszę sobie wyobrazić, że my musieliśmy zbudować konstrukcję, która co 1 sekundę wyrzuca 3 tony ścieków na wysokość 10 pietra – tłumaczy Kieruzel. – Takich pomp w Polsce nie było. Dwie kupiliśmy w Holandii, a trzecią pożyczyliśmy z Francji. Nasi eksperci przeprowadzili research najlepszego sprzętu w całej Europie, by jak najszybciej ratować Wisłę.

Awaria spalarni

Awaria kolektora prowadzącego do Czajki wywołała ożywioną dyskusję w Polsce. Minister środowiska zarządził inspekcję w oczyszczalniach ścieków w całej Polsce, ale szczególnie skontrolowane zostało warszawskie MPWiK. Okazało się, że kolektor nie jest jedynym zepsutym elementem. Najdroższa w Europie oczyszczalnia ścieków, jest również jedną z najbardziej awaryjnych inwestycji, a osady pościekowe z oczyszczalni ścieków Czajka zamiast do nowoczesnej spalarni są rozwożone po całej Polsce.

Spalarnia nie działa przynajmniej od grudnia 2018 r. i nikt wcześniej nie poinformował o tym opinii publicznej. W wyniku awarii 380 ton osadów dziennie jest wywożonych poza Warszawę, a mieszkańcy płacą za tą usługę 1,7 mln złotych miesięcznie. GIOŚ złożył w tej sprawie zawiadomienie do Centralnego Biura Antykorupcyjnego, a prokuratura wszczęła śledztwo.

Instalacja, która kosztowała 447 mln zł, od momentu uruchomienia w 2012 r. borykała się z licznymi usterkami. – Sprawdzamy wszystkie firmy wywożące osady do sześciu województw. Dotrzemy do każdego miejsca i każdego dokumentu, a nieuczciwe firmy muszą liczyć się z nowymi uprawnieniami Inspekcji Ochrony Środowiska – mówi Paweł Ciećko. – Czasy, w których nieuczciwi przedsiębiorcy zabierali osady z oczyszczalni i proponowali je rolnikom, już się skończyły, bo te osady zawierają to, co jest w ściekach najgorsze – dodaje Główny Inspektor.

Modernizacja i rozbudowa oczyszczalni Czajka kosztowała 3,7 mld złotych. Po kilku latach eksploatacji praktycznie połowa tej instalacji przestała działać. Na szczęście przed prawdziwą ekologiczną katastrofą Wisłę, środowisko naturalne i ludzi, którzy mieszkają na północ od Warszawy uratowały szybkie i skuteczne decyzje rządu. – Awaria pokazała, że są sytuacje, które przerastają logistycznie i organizacyjnie nawet tak duży samorząd jak ten warszawski. Tu niezbędna była interwencja instytucji państwowych, które były koordynowane przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie. Cieszymy się, że mogliśmy udowodnić swój profesjonalizm i skuteczność w ochronie królowej polskich rzek, bo od tego jesteśmy – podkreśla Sergiusz Kieruzel.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Święty Mikołaj - „patron daru człowieka dla człowieka”

Ks. Paweł Staniszewski
Edycja łowicka 49/2004

6 grudnia cały Kościół wspomina św. Mikołaja - biskupa. Dla większości z nas był to pierwszy święty, z którym zawarliśmy bliższą znajomość. Od wczesnego dzieciństwa darzyliśmy go wielką sympatią, bo przecież przynosił nam prezenty. Tak naprawdę zupełnie go wtedy jeszcze nie znaliśmy. A czy dziś wiemy, kim był Święty Mikołaj? Być może trochę usprawiedliwia nas fakt, że zachowało się niewiele pewnych informacji na jego temat.

pl.wikipedia.org

Wyproszony u Boga

Około roku 270 w Licji, w miejscowości Patras, żyło zamożne chrześcijańskie małżeństwo, które bardzo cierpiało z powodu braku potomka. Oboje małżonkowie prosili w modlitwach Boga o tę łaskę i zostali wysłuchani. Święty Mikołaj okazał się wielkim dobroczyńcą ludzi i człowiekiem głębokiej wiary, gorliwie wypełniającym powinności wobec Boga.
Rodzice osierocili Mikołaja, gdy był jeszcze młodzieńcem. Zmarli podczas zarazy, zostawiając synowi pokaźny majątek. Mikołaj mógł więc do końca swoich dni wieść dostatnie, beztroskie życie. Wrażliwy na ludzką biedę, chciał dzielić się bogactwem z osobami cierpiącymi niedostatek. Za swoją hojność nie oczekiwał podziękowań, nie pragnął rozgłosu. Przeciwnie, starał się, aby jego miłosierne uczynki pozostawały otoczone tajemnicą. Często po kryjomu podrzucał biednym rodzinom podarki i cieszył się, patrząc na radość obdarowywanych ludzi.
Mikołaj chciał jeszcze bardziej zbliżyć się do Boga. Doszedł do wniosku, że najlepiej służyć Mu będzie za klasztornym murem. Po pielgrzymce do Ziemi Świętej dołączył do zakonników w Patras. Wkrótce wewnętrzny głos nakazał mu wrócić między ludzi. Opuścił klasztor i swe rodzinne strony, by trafić do dużego miasta licyjskiego - Myry.

Biskup Myry

Był to czas, gdy chrześcijanie w Myrze przeżywali żałobę po stracie biskupa. Niełatwo było wybrać godnego następcę. Pewnej nocy jednemu z obradujących dostojników kościelnych Bóg polecił we śnie obrać na wakujący urząd człowieka, który jako pierwszy przyjdzie rano do kościoła. Człowiekiem tym okazał się nieznany nikomu Mikołaj. Niektórzy bardzo się zdziwili, ale uszanowano wolę Bożą. Sam Mikołaj, gdy mu o wszystkim powiedziano, wzbraniał się przed objęciem wysokiej funkcji, nie czuł się na siłach przyjąć biskupich obowiązków. Po długich namowach wyraził jednak zgodę uznając, że dzieje się to z Bożego wyroku.
Biskupią posługę pełnił Mikołaj ofiarnie i z całkowitym oddaniem. Niósł Słowo Boże nie tylko członkom wspólnoty chrześcijańskiej. Starał się krzewić Je wśród pogan.
Tę owocną pracę przerwały na pewien czas edykty cesarza rzymskiego Dioklecjana wymierzone przeciw chrześcijanom. Wyznawców Jezusa uczyniono obywatelami drugiej kategorii i zabroniono im sprawowania obrzędów religijnych. Rozpoczęły się prześladowania chrześcijan. Po latach spędzonych w lochu Mikołaj wyszedł na wolność.
Biskup Mikołaj dożył sędziwego wieku. W chwili śmierci miał ponad 70 lat (większość ludzi umierała wtedy przed 30. rokiem życia). Nie wiemy dokładnie, kiedy zmarł: zgon nastąpił między 345 a 352 r. Tradycja dokładnie przechowała tylko dzień i miesiąc tego zdarzenia - szósty grudnia. Podobno w chwili śmierci Świętego ukazały się anioły i rozbrzmiały chóry anielskie.
Mikołaj został uroczyście pochowany w Myrze.

Z Myry do Bari

Wiele lat później miasto uległo zagładzie, gdy w 1087 r. opanowali je Turcy. Relikwie Świętego zdołano jednak w porę wywieźć do włoskiego miasta Bari, które jest dzisiaj światowym ośrodkiem kultu św. Mikołaja. Do tego portowego miasta w południowo-wschodniej części Włoch przybywają tysiące turystów i pielgrzymów. Dla wielu największym przeżyciem jest modlitwa przy relikwiach św. Mikołaja.

Międzynarodowy patron

Biskup z Myry jest patronem Grecji i Rusi. Pod jego opiekę oddały się Moskwa i Nowogród, ale także Antwerpia i Berlin. Za swego patrona wybrali go: bednarze, cukiernicy, kupcy, młynarze, piekarze, piwowarzy, a także notariusze i sędziowie. Jako biskup miasta portowego, stał się też patronem marynarzy, rybaków i flisaków. Wzywano św. Mikołaja na pomoc w czasie burz na morzu, jak również w czasie chorób i do obrony przed złodziejami. Opieki u niego szukali jeńcy i więźniowie, a szczególnie ofiary niesprawiedliwych wyroków sądowych. Uznawano go wreszcie za patrona dzieci, studentów, panien, pielgrzymów i podróżnych. Zaliczany był do grona Czternastu Świętych Wspomożycieli.

Święty zawsze aktualny

Od epoki, w której żył św. Mikołaj, dzieli nas siedemnaście stuleci. To wystarczająco długi czas, by wiele wydarzeń z życia Świętego uległo zapomnieniu. Dziś wiedza o nim jest mieszaniną faktów historycznych i legend. Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że nawet w fantastycznie brzmiących opowieściach o św. Mikołaju tkwi ziarno prawdy.
Święty Mikołaj nieustannie przekazuje nam jedną, zawsze aktualną ideę. Przypomina o potrzebie ofiarności wobec bliźniego. Pięknie ujął to papież Jan Paweł II mówiąc, że św. Mikołaj jest „patronem daru człowieka dla człowieka”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Prymas Polski: nawet najbardziej luksusowe dobra nie zastąpią człowieka

2019-12-06 19:20

bgk / Łubowo (KAI)

„Święty Mikołaj staje przed nami jako świadek ludzkiej dobroci i miłosierdzia. Uczy jej w świecie, który pragnąc zaspokoić wszystkie nasze potrzeby, jakby ciągle nie rozumiał, że nawet najbardziej luksusowe dobra nie zastąpią człowieka i jego serca” – mówił dziś w Łubowie Prymas Polski abp Wojciech Polak.

Episkopat.pl

Metropolita gnieźnieński przewodniczył w miejscowym, zabytkowym kościele pw. św. Mikołaja uroczystościom odpustowym ku czci patrona. Przypominając w homilii najbardziej znany obraz skromnego biskupa Miry – zapożyczony i zniekształcony przez popkulturę – podkreślił, że historyczny biskup Mikołaj „nie potrzebował reklamy dla uczynków miłości”.

„Nie tylko się z nimi nie obnosił, ale wręcz je ukrywał, by nie czynić niczego na pokaz – mówił abp Polak dodając za papieżem Franciszkiem, że choć miłosierdzie ma oczy, by widzieć, uszy, by słyszeć i ręce, by konkretnie pomagać, samo często pozostaje w ukryciu.

„Pragnie bowiem uszanować człowieka i jego godność” – podkreślił Prymas wskazując dalej, że uczynki miłosierdzia to nie tylko te mające materialny wymiar. Uczynkiem miłosierdzia jest modlitwa za żywych i umarłych. Jest nim niesienie pokoju tam, gdzie go brakuje, co w naszych czasach jest coraz pilniejszych wezwaniem. Uczynkiem miłosierdzia – i to tym najbardziej czytelnym – jest także troska o chorych i cierpiących.

„Uśmiech, trochę czułości, uścisk dłoni, to proste gesty, ale bardzo ważne dla ludzi chorych, którzy tak często czują się pozostawieni samymi sobie” – mówił za papieżem Franciszkiem abp Polak dodając, że świadkiem takiej właśnie ludzkiej dobroci i chrześcijańskiej miłości jest właśnie św. Mikołaj.

„Uczy jej w świecie, który pragnąc zaspokoić wszystkie nasze potrzeby, jakby ciągle nie rozumiał, że nawet najbardziej luksusowe rzeczy i dobra nie zastąpią samego człowieka. Nie zastąpią jego serca, jego dłoni, jego oczu. Wśród kolorowych prezentów, które rozdają dziś przydrożni mikołaje nie spotkasz bowiem prezentu z napisem człowiek. Bo człowiek może prawdziwie tylko sam siebie darować drugiemu: może dać swój czas, swoje słowo, zwykły gest ludzkiej solidarności, dobroci, uśmiechu, nawet przez łzy” – mówił na koniec Prymas Polski.

Odpustowa Msza św. w zabytkowym kościele w Łubowie była także dziękczynieniem za zakończenie remontu i renowacji tej XVII-wiecznej świątyni parafialnej – jednego z najstarszych kościołów drewnianych w Wielkopolsce. Prace rozpoczęły się w 2017 roku i zostały przeprowadzone w ramach projektu „Renowacja i konserwacja drewnianych zabytków archidiecezji gnieźnieńskiej celem stworzenia nowej oferty edukacyjno-kulturalnej”. 

Podobnie jak kościół, także parafia w Łubowie jest jedną z najstarszych w regionie. Erygowano ją już w XII wieku. Wtedy też stanęła pierwsza drewniana świątynia, spalona doszczętnie podczas wojen szwedzkich. Po odbudowie kościół (służący wspólnocie do dziś) został poświęcony przez biskupa Stanisława Dzianotta, sufragana kijowskiego, kanonika gnieźnieńskiego i przełożonego Zakonu Maltańskiego – stąd na wieży umieszczono zachowany do dziś krzyż maltański.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem