Reklama

Zniszczenia lasów jak po bombie atomowej

2017-09-13 11:20

Z dr. inż. Konradem Tomaszewskim – dyrektorem generalnym Lasów Państwowych – rozmawia Artur Stelmasiak
Niedziela Ogólnopolska 38/2017, str. 28-29

Artur Stelmasiak
Lasy Państwowe działają na podstawie prawa i w jego granicach – mówi dr inż. Konrad Tomaszewski

ARTUR STELMASIAK: – Panie Dyrektorze, czym w kalendarzu leśnika jest coroczna pielgrzymka na Jasną Górę?

DR INŻ. KONRAD TOMASZEWSKI: – Z punktu widzenia czysto formalnego jest to narada generalna braci leśnej z całej Polski – czyli wydarzenie wewnątrzorganizacyjne – która jest połączona ze strawą duchową. Dla zdecydowanej większości wierzących leśników najważniejszymi punktami wyjazdu są natomiast Msza św. na jasnogórskich błoniach oraz możliwość nawiedzenia Kaplicy Cudownego Obrazu Matki Bożej. Dla nich pielgrzymka to swoiste ładowanie akumulatorów przed całoroczną pracą dla dobra przyrody.

– Czy praca w lesie sprzyja otwieraniu się na Pana Boga?

– Obserwowanie procesów zachodzących w przyrodzie, ogromnego bogactwa przyrodniczego w lasach, rozmaitych zależności zachodzących w ekosystemach – wszystko to ułatwia odkrywanie tajemnicy stworzenia, wprawia w podziw dla Bożego zamysłu, przybliża do prawa naturalnego. Leśnicy z racji natury swojej pracy są więc bliżej Boga, są na Niego otwarci, pielęgnują też rodzime tradycje. Pewnie dlatego nie odwrócili się od Kościoła nawet w najciemniejszych stalinowskich czasach.

– Wasza praca jest też powołaniem, bo dla lasów i środowiska naturalnego jesteście jak lekarze dla człowieka. Leśnikom pewnie stanęły łzy w oczach, gdy zobaczyli zniszczenia po sierpniowych nawałnicach. Czy poradzicie sobie z tak wielkim wyzwaniem?

– Dla leśników z terenów objętych klęską, spośród których wielu pracowało tam wiele dekad, ten obraz jest druzgocący. Ale jako cała organizacja nie zostaliśmy zaskoczeni. Śledząc różne wydarzenia klęskowe w przeszłości, spodziewaliśmy się, że pod wypływem zmian klimatycznych do takich zjawisk będzie dochodziło coraz częściej. Dlatego byliśmy przygotowani i mamy wdrożone procedury na wypadek takich klęsk.

– Do czego można porównać te zniszczenia?

– To największa klęska leśna w historii nowoczesnej Europy. Zniszczony został obszar 80 tys. hektarów, czyli zrównana z ziemią jest powierzchnia trzy razy większa od miasta Gdańska lub jak półtorej Warszawy. Powalonych jest 10 mln m3 drzewa, a przecież w lasach na terenie całej Polski pozyskujemy rocznie niecałe 40 mln m3 drzewa. Klęskę można porównać do zrzucenia bomby atomowej na Nagasaki i Hiroszimę, gdy wokół fala uderzeniowa położyła wielkie połacie drzew. Areał terenu zniszczeń jest bardzo podobny.

– Usuwanie tych zniszczeń pewnie dużo kosztuje. Czy Lasy Państwowe stać na tak dużą operację?

– Jest to możliwe, bo Lasy Państwowe mają zdolność przesuwania środków finansowych, kadry leśnej i specjalistycznego sprzętu z jednego regionu Polski do drugiego. Również dochód wypracowany w innych częściach Polski przez nasze jednostki będzie przeznaczony na sfinansowanie tej gigantycznej operacji w częściach dotkniętych kataklizmem. W tym miejscu chciałbym bardzo podziękować „Niedzieli”, która w przeszłości broniła struktury organizacyjno-prawnej Lasów Państwowych. Gdyby Lasy Państwowe zostały sprywatyzowane i podzielone na mniejsze podmioty, to dziś musielibyśmy prosić ministra finansów o pomoc. A tak poradzimy sobie samodzielnie. Co więcej, pomożemy w porządkowaniu lasów prywatnych właścicieli. Tylko na ten cel przeznaczamy 35 mln zł z funduszu leśnego, bo ci ludzie sami sobie nie poradzą.

– Jakie działania podejmują leśnicy w pierwszej kolejności?

– Pierwszym działaniem było oczyszczanie ze zwalonych drzew dróg publicznych, ważniejszych dróg leśnych, dojazdów przeciwpożarowych oraz pasów pod liniami energetycznymi. Nadleśniczowie od razu wprowadzili też zakazy wstępu do lasu tam, gdzie plątanina połamanych i wywróconych drzew stwarza ogromne niebezpieczeństwo dla ludzi. Podzielimy całą powierzchnię klęsk na obszary, które sukcesywnie, jeden po drugim, będą uprzątały nowoczesne maszyny leśne wraz z ekipami pilarzy. Będziemy pracować praktycznie non stop, aby do czerwca 2019 r. uporządkować teren, a następnie przygotujemy grunt pod nasadzenie nowych drzew. Skala tego zjawiska jest jednak tak ogromna, że dziś do końca nie wiemy, jakie procesy biologiczne się tam uruchomią. Możemy się spodziewać zarówno stepowienia niektórych terenów, jak i zabagniania. Prawdopodobna jest też eksplozja gatunków różnych owadów i gradacje, które będą niebezpieczne także dla ocalałych w okolicy drzewostanów.

– A teraz przytoczę opinię popularnego wśród tzw. ekologów dr. Michała Żmihorskiego z krakowskiego oddziału PAN – twierdzi on, że z przyrodniczego punktu widzenia nic wielkiego się nie stało. Jego zdaniem, wiatrołomy i powalone drzewa powinno się pozostawić naturze.

– Każdy ma prawo do głoszenia swoich poglądów, nawet gdy są one irracjonalne, egzotyczne i niszowe. Po pierwsze – nam nie wolno tego zrobić, bo do usuwania skutków nawałnicy jesteśmy zobowiązani przez prawo. Także komendant główny Państwowej Straży Pożarnej wezwał nas do jak najszybszego usunięcia powalonych drzew, bo przecież tam może wybuchnąć megapożar, z którym nikt sobie nie poradzi. Za kilka lat potrzebne będzie wielkie sadzenie, by odtworzyć te lasy. W tym miejscu nie odrodzą się wyłącznie siłami natury, bo warunki glebowe są za słabe, presja zwierzyny zbyt duża, a teraz jeszcze dochodzi ryzyko gradacji szkodników owadzich.

– A więc te najnowsze prądy „ekologiczne”, propagowane m.in. przez Greenpeace Polska, mogą wyrządzić niespotykane szkody w środowisku naturalnym. Mnie bardzo zastanawia dwulicowość ich przedstawicieli, bo z jednej strony walczą z emisją CO2 do atmosfery, a z drugiej – bronią martwych lasów.

– My, leśnicy, mamy tę przewagę nad demagogami ekologicznymi, że za nami stoi twarda nauka, a nie ideologia. Przeprowadziliśmy nowoczesne badania owadów drewnożernych. Naukowo udowodniliśmy ponad wszelką wątpliwość, że nadmiar martwego drewna nie oddaje węgla do gleby, a jedynie emituje CO2 do atmosfery i pogłębia efekt cieplarniany.

– Zagadnienie ochrony martwych drzew łączy Bory Tucholskie z najsłynniejszym lasem w Polsce, czyli z Puszczą Białowieską. Tam mamy nieustające protesty tzw. ekologów, którzy stają w obronie martwych i chorych drzew. Jaki jest plan działania Lasów Państwowych w puszczy?

– Będziemy robić dokładnie to, co teraz robimy. Lasy Państwowe działają na podstawie prawa i w jego granicach. Komisja Europejska domaga się od nas zaprzestania wycinki drzew i zaprzestania aktywnej gospodarki leśnej. Z prawnego punktu widzenia nasze działanie jest zbieżne z postulatami Brukseli, bo usuwamy drzewa w ramach realizacji zadań ochronnych, aby utrzymać stan siedlisk chronionych programem Natura 2000, co uznajemy za nieaktywną formę gospodarki leśnej. Komisja Europejska i Trybunał Sprawiedliwości UE pozostawiły nam też wyraźnie wskazaną możliwość wycinki, której celem jest zachowanie bezpieczeństwa publicznego. I dokładnie to robimy – ogromna większość usuwanych drzew to martwe lub osłabione świerki, które stoją przy szlakach komunikacyjnych lub miejscach często uczęszczanych przez osoby odwiedzające Puszczę Białowieską.

– O właśnie... Chyba ten termin prawny jest kluczowy.

– Pojęcie „bezpieczeństwa publicznego” jest bardzo mocno osadzone w polskiej konstytucji oraz polskim i unijnym prawie. Przecież nadleśniczy jest odpowiedzialny za usuwanie drzew martwych, bo one stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego. Komisja Europejska bardzo szybko się zorientowała, że Polacy wiedzą, co oznacza pojęcie bezpieczeństwa publicznego w lesie, i rozpoczęto rozpaczliwą próbę redefiniowania tego pojęcia. W efekcie komisarz Frans Timmermans napisał pismo do ministra środowiska, w którym tłumaczy, co KE miała na myśli, mówiąc o bezpieczeństwie publicznym w skardze do Trybunału. I jeszcze jedno – obecnie w Puszczy Białowieskiej teren jest ubogacony takim nagromadzeniem suchej biomasy, że jakby – nie daj Boże – doszło do zaprószenia ognia, to z dymem poszłoby pół Hajnówki... I niech mi ktoś powie, że leśnikom nie chodzi o bezpieczeństwo publiczne!

– Ponoć nie można tknąć dziewiczego lasu...

– O czym my rozmawiamy... Oczywiście, leśnicy tak pracowali, aby zachowywać i pielęgnować najstarsze drzewostany i puszczańską przyrodę. My mamy dokumentację już szóstego Planu Urządzenia Lasu dla tych terenów, a każdy z nich obejmuje okres ok. 10 lat, czyli ten las był przebudowywany ludzką ręką już co najmniej sześć razy. A teraz słyszę, że mamy do czynienia z zachwycającą różnorodnością biologiczną. Pytam więc: Skąd się wzięła ta różnorodność? W jaki sposób Lasy Państwowe od ponad 90 lat rzekomo niszczą puszczę, a jednocześnie doprowadziły ją do tak znakomitego pod kątem przyrodniczym stanu, że według ekologistów w całości powinna być parkiem narodowym?

– Czyli to piękno natury zostało utworzone ręką człowieka?

– Ten las był wielokrotnie eksploatowany, ale stał się oczkiem w głowie wybitnych leśników, którzy sześciokrotnie go przebudowywali w ten sposób, by jego walory przyrodnicze zachwycały świat. Nie ma lepszej metody kształtowania różnorodności biologicznej i pielęgnowania starodrzewu od tej, którą stosują leśnicy. My naśladujemy naturę w mikroskali, ale też pozyskujemy drzewo z lasu, bo przecież człowiek jest częścią tego środowiska naturalnego. Metodami gospodarki leśnej doszliśmy do takiej perfekcji, że „ekolodzy” uznali to za przyrodę pierwotną i nietkniętą ludzką ręką...

– Czy można powiedzieć, że leśnicy stali się zakładnikami zbyt dobrze wykonanej pracy?

– Gdy po 2010 r. praktycznie zakazano leśnikom działań ochronnych, bioróżnorodność w Puszczy Białowieskiej zaczęła się drastycznie zmniejszać. Dlatego niektórzy ekolodzy już się wycofali z hasła ochrony bioróżnorodności, bo zauważyli, że ona w puszczy zanika. Powiedzieli więc, że teraz wielką wartością jest samo śledzenie procesów naturalnych.

– Mówimy o nowej „ekologicznej” modzie. Ale oni tak często zmieniają zdanie, że nie wiadomo, co tak naprawdę chcą chronić...

– Posłużę się przykładem. Jeżeli ktoś zachoruje na nieuleczalną chorobę, to też jest proces naturalny. Tak samo w puszczy choroba świerków jest procesem naturalnym, ale on nie jest pierwotnie naturalny. Przecież Puszcza Białowieska jest tylko maleńką wyspą. Dla tego kompleksu leśnego to jest nowotwór, który trawi cały organizm. Gdyby cała Europa była lasem pierwotnym, to wówczas moglibyśmy biernie obserwować procesy naturalne gradacji kornika, bo gdzieś wielkie obszary lasów by zamierały, ale jednocześnie gdzieś rodziłyby się nowe. A tak obserwujemy zjawisko o skali katastrofalnej dla niewielkiego ekosystemu puszczy.

– Świerk jest tylko jedną z komórek tego lasu... Czy za nim będą umierać kolejne komórki, czyli gatunki drzew?

– To jest choroba łańcuchowa. Jeżeli świerk nam się rozpadnie, to nastąpi rozrzedzenie drzewostanu, a wtedy z kolei powstają warunki do ataku przypłaszczka i kornika ostrozębnego, który atakuje sosnę. Sosna natomiast jest leśną pompą ssąco-tłoczącą, której brak powoduje wychodzenie wody na powierzchnię. Wówczas spora część drzew jest skazana na zamarcie, bo choć lubią one pobierać wodę przez korzenie, to stanie w wodzie jest dla nich śmiertelne. To jest efekt domina, bo od świerka zacznie się rozpad całych drzewostanów w Puszczy Białowieskiej. Tych, którzy pokochali puszczę taką, jaka ona była kilkanaście lat temu, mogę zapewnić, że jeżeli leśnicy nie będą mogli działać, to takiego pięknego lasu w Białowieży już nie będzie przez dziesiątki lat.

– Ile zarabiacie na wycince w puszczy i sprzedaży drewna?

– ... (śmiech). My nie zarabiamy i pewnie nigdy nie będziemy zarabiać na puszczy. Do tej pory dokładaliśmy ok. 20 mln zł rocznie na potrzeby trzech nadleśnictw w Puszczy Białowieskiej. Oczywiście, drewno usuwane stamtąd sprzedajemy, ale to i tak jest kropla w morzu tego, co wydajemy, aby puszczę pielęgnować.

Reklama

PKW podało wyniki wyborów do Sejmu ze 100 proc. komisji

2019-10-14 19:16

wpolityce.pl

W niedzielnych wyborach do Sejmu PiS uzyskał 43,59 proc. głosów, Koalicja Obywatelska - 27,40 proc., SLD - 12,56 proc., PSL - 8,55 proc., a Konfederacja - 6,81 proc – podała Państwowa Komisja Wyborcza.

Screen TVP Info

PKW poinformowała, że komisje okręgowe będą teraz ustalać wyniki wyborów w okręgach. Około godziny 20 ogłoszone zostaną oficjalne wyniki wyborów do Sejmu i Senatu.

Jak mówił przewodniczący Państwowej Komisji Wyborczej Wiesław Kozielewicz, w niedzielnych wyborach do Sejmu na wszystkie listy kandydatów na posłów oddano łącznie 18 470 710 ważnych głosów.

Na PiS zagłosowało 8 051 935 osób, czyli 43,59 proc. Z kolei na Koalicję Obywatelską oddano 5 060 355 głosów, co stanowi 27,40 proc.

Komitet wyborczy SLD skupiający również Wiosnę i Lewicą Razem zdobył 2 319 946 głosów, czyli 12,56 proc. Na komitet wyborczy PSL oddano 1 578 523 głosy, co stanowi 8,55 proc. Piąte miejsce zajęła Konfederacja, na którą oddano 1 256 953 głosy, co daje im wynik 6,81 proc.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Gdy odchodzą najmniejsi...

2019-10-15 11:10

Agnieszka Bugała

Agnieszka Bugała

Dla kogo mleko w piersi

Gdy znika dziecko?

Dla kogo w sercu zamknięta miłość?

Co pozostało?

- pytała w wierszu Anne Lindbergh dziesięć lat po śmierci dziecka. Przestrzeń domu i życia, którą wypełniał płacz, perlisty śmiech i tupot drobnych stóp stała się w jednej chwili pustynią bez początku i końca. Czeluścią, której nie sposób ani na nowo oswoić, ani przebyć. Nie ma dla rodziców większego bólu niż utrata dziecka. I choć to frazes, wytarte zdanie, to jednak gdy odchodzą najmniejsi, nawet najmocniejsza wiara poddana jest wielkiej próbie. A jednak...

Czy Bóg wie, co robi?

To pytanie może paść. Ta wątpliwość może się narodzić. Bunt i niepowodzenie mogą przejść ze strasznym hukiem przez rozdarte serce mamy i taty, którzy tracą dziecko. Jeszcze nie mogę wchodzić do jego pokoju... Jeszcze nie poukładałam jej zabawek... Jeszcze wciąż budzę się w środku nocy i słyszę płacz mojego dziecka, które przecież jest głodne, które trzeba przewinąć...

Tak mówi wielu rodziców. Strony internetowe poświęcone poronieniu samoistnemu, czy też rodzicom po starcie dziecka pełne są zakładek „księga pamiątkowa”, „pamiętnik”, „zapal znicz”, gdzie rodzice wpisują swoje obolałe wyznania.

Pozwól na smutek

Jak tylko zacznę mieć wilgotne oczy albo po prostu płakać, zaraz ktoś mówi: „Tylko nie płacz”, albo „Weź się w garść” czy też „Czas leczy rany” - szlochała kiedyś moja ciocia, gdy po pogrzebie 10-letniego synka zupełnie rozsypał jej się świat. A co zrobić z tymi łzami? Tego cierpienia jest tyle, że przeraża i onieśmiela. Boimy się pierwszego spotkania z rodzicami, którzy stracili dziecko, pierwszego spojrzenia w oczy, rozpoczęcia pierwszej rozmowy. Boimy się, że cokolwiek powiemy, będzie trywialne. Ale musimy stawić temu czoła. Musimy odważnie powiedzieć: Nie wiem, co mówić, ale możesz na mnie liczyć. Będę tu siedzieć i milczeć. Albo mówić. Albo sobie pójdę. Nie wiem, czego potrzebujesz, ale wiedz, że twój smutek niosę razem z tobą. Próbuję nieść.

Maryja też to przeżyła...

Tym, którzy wierzą Panu Bogu i Jego decyzjom, bywa lżej. Choć nie jest to regułą w tak dramatycznym momencie. Wiara przechodzi próbę. To doświadczenie przypomina ostry płomień, który smaga żywe serce. Dla tych, którzy wierzą, pomocna bywa podpowiedź, że Maryja też to przeżyła. W jej ramiona też złożono Ciało dziecka. Cudownego dziecka. Tulonego, karmionego, głaskanego po policzkach. Ale świat zabił jej dziecko. Jeśli ktoś wierzy, Maryja może się stać najlepszą przyjaciółką w wysłuchiwaniu bólu i skarg.

Nie obwiniaj siebie o to, co się stało

To, co się stało, nie jest Twoją winą. Możesz myśleć, że gdyby nie takie lub inne zachowanie, gdyby nie zwłoka w wykonaniu badania lub może wybór innego lekarza, wszystko potoczyłoby się inaczej... To nie jest prawda. To nie jest Twoja wina.

Nie jesteś jedyną osobą, którą ta strata boli

Obok jest Twój mąż, Twoja żona. On lub ona też cierpi. Może inaczej przeżywa swoją stratę, ale to nie znaczy, czy jest mu, lub jej łatwiej. Czuje nie tylko ból z powodu utraty dziecka, ale martwi się też o Ciebie. Razem będzie wam łatwiej, więc nie odwracajcie się od siebie.

Nie pozwól, aby wmówiono Ci, że nic się nie stało

Przecież COŚ się stało - odeszło Twoje dziecko. Nie ma znaczenia, jak było ono małe. Ta strata dotyczy kogoś bardzo Ci bliskiego, nie możesz udawać, że nic się nie stało.

Nie staraj się za wszelką cenę udowodnić światu, że sama/sam dasz sobie radę

Jeśli jest Ci źle i nic nie przynosi ukojenia, jeżeli czujesz, że nie masz już sił dalej walczyć, pozwól sobie pomóc. Nie odrzucaj wyciągniętej dłoni kogoś bliskiego. A jeśli nikt z Twoich najbliższych nie może Ci pomóc, poszukaj też pomocy u kogoś „z zewnątrz”. Może będzie to kapłan, może psycholog. Ważne, aby pozwolić sobie pomóc.

Nie traktuj siebie jako wyrzutka/odmieńca

Ta tragedia, choć dla Ciebie jest przeżyciem jedynym w swoim rodzaju, dotyka bardzo wielu ludzi. Twoje odczucia i przeżycia nie są czymś dziwnym. Wielu ludzi przeszło przez to samo. Im też było ciężko. Ból z powodu straty, żal, złość, poszukiwanie znaczenia lub sensu w tym, co się zdarzyło, nie są niczym dziwnym, ani nienormalnym. Tak właśnie reagujemy na stratę kogoś, kto był nam bliski.

Nie „uciekaj”

„Ucieczka” w alkohol, narkotyki, leki, pracę czy nadmiar aktywności jest niebezpieczna... Może Ci się wydawać, że to pomoc: żeby nie myśleć, nie czuć - zwłaszcza pustki, bólu, tęsknoty - i żeby łatwiej wrócić do „normalnego” życia. W rzeczywistości to tylko odkładanie, opóźnianie konfrontacji z rzeczywistością, oszukiwanie się. Im dłużej trwasz w tym stanie, tym dłużej cierpisz, bo przecież ostatecznie i tak przeżywasz stratę.

Nie oczekuj, że będziesz taki sam/taka sama, jak kiedyś

Jeśli oczekujesz, że wszystko wróci do stanu sprzed straty dziecka, a więc Twoje samopoczucie fizyczne, stan psychiczny, relacje z otoczeniem, nastawienie do życia i jego problemów, musisz wiedzieć, że tak się najprawdopodobniej NIE stanie. Każde doświadczenie nas zmienia, a utrata kogoś bliskiego jest przeżyciem wyjątkowo silnym. Ale to, że Ty jesteś już inna/inny, nie oznacza, że będzie gorzej. Będzie po prostu inaczej.

Nie zakładaj, że już nic dobrego Cię nie spotka

Chociaż przeżywasz tragedię - jedną z największych - nie musi Cię ona pozbawić szczęścia w dalszym życiu. Odeszło Twoje dziecko, ale Ty zostajesz. Ono nie chciałoby, aby jego mama lub tato cierpieli. Dookoła Ciebie są życzliwi ludzie, bliscy, którym na Tobie zależy, a świat może Ci jeszcze wiele zaoferować. Jeśli nawet teraz wydaje Ci się, że szczęście już nigdy nie zagości w Twoim życiu, nie zamykaj się przed zwykłymi radościami. Jeśli jest ładny dzień, uśmiechnij się - Twoje dziecko by tego chciało.

Nie przyspieszaj niczego

Twoja żałoba powinna się sama dopełnić, wypalić. Nie należy jej przeżywania przyspieszać. Daj sobie czas i nie słuchaj ludzi, którzy mówią, że Twoja żałoba powinna się już skończyć, że należy wrócić do „normalnego życia”. Każdy przeżywa stratę na swój sposób i tak długo, jak tego potrzebuje, żeby potem móc pogodzić się ze światem na dobre i znów mocno stanąć na nogach.

Nie próbuj na siłę zastępować straconego dziecka innym

Każdy człowiek jest cenny i każdy powinien być akceptowany takim, jakim jest. Nie należy wymagać od innych, nawet własnych dzieci, aby były „zastępstwem” za kogoś innego. Ty także jesteś kimś wyjątkowym i także zasługujesz na szacunek i szczęście. Ono przyjdzie, ale trzeba pozwolić, aby każdy był tym, kim być jest mu dane.

(Dekalog osieroconych rodziców wykorzystany w artykule cyt. za www.poronienie.pl)

***

Dramatu poronienia samoistnego, co roku doświadcza w Polsce około 40 tys. rodzin. Zważywszy, że powodowany nim ból dotyka również rodziców i teściów, każdego roku cierpi w Polsce z tego powodu więcej niż 250 tys. osób.

Aby zrozumieć oczekiwania i przeżycia rodzin, w których dziecko jest zagrożone poronieniem samoistnym, bądź którzy tego poronienia doświadczyli, trzeba koniecznie pamiętać, że stajemy wobec zagrożenia życia dziecka i wobec śmierci. Niestety, w niektórych środowiskach jest to stwierdzenie niepoprawne politycznie. Jak bowiem mówić o dziecku i jego śmierci w pierwszych miesiącach ciąży, a równocześnie być zwolennikiem aborcji w późniejszych miesiącach? Ideologizacja myślenia nie może jednak zaprzeczać oczywistym odczuciom rodzicielskim.

Trzeba też mieć świadomość, że bardzo wiele małżeństw z niewypowiedzianą tęsknotą oczekuje od lat na dziecko i proszą o nie Boga, jak o największy dar. Jak bardzo ich życie jest szarpane tęsknotą za dzieckiem i niemalże jej podporządkowane, można się przekonać czytając chociażby wypowiedzi na tematycznych forach internetowych.

Każdy zatem musi mieć świadomość, że w takich wypadkach stajemy nie wobec „jednostki chorobowej”, ale wobec rodziców, dziadków a często też wobec młodszego rodzeństwa, którzy boleśnie przeżywają śmierć oczekiwanego i już kochanego przez nich dziecka. Poronione dziecko ma prawo do szacunku i godnego traktowania. Natomiast niezbywalnym prawem rodziców i rodziny jest pożegnać, opłakiwać i pochować to dziecko.

Z tego wynikają jednoznaczne obowiązki dla lekarzy i administracji szpitalnej. Muszą oni uszanować te ludzkie i rodzicielskie uczucia. To są światowe standardy. Czas skończyć ze świadomością z niechlubnej przeszłości totalitarnej, jakoby człowiek był własnością Państwa. Dziecko należy do rodziny! Czas zerwać kategorycznie i jednoznacznie z ponurą granicą 501 gram wagi, poniżej której odmawia się dziecku elementarnych praw ludzkich. To urąga godności człowieka i nie ma żadnego medycznego uzasadnienia. Jest wstydliwym reliktem urzędniczej arogancji z czasów komunistycznego totalitaryzmu. Od strony prawno-administracyjnej doczekaliśmy się odpowiednich uregulowań. Dlaczego jednak do tej pory tyle rodzin musi walczyć, aby szpital wydał im ich dziecko zmarłe w wyniku poronienia samoistnego? Dlaczego muszą wysłuchiwać, jak urąga się ich dziecku, nazywając je chociażby „jajem płodowym”? Pozostaje apelować o ludzką wyobraźnię i ludzkie uczucia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem