Reklama

Niedziela Podlaska

Obrzęd obłóczyn w WSD w Drohiczynie

Sześciu alumnów Wyższego Seminarium Duchownego w Drohiczynie 22 października podczas Mszy św. w kaplicy seminaryjnej po raz pierwszy założyło sutannę, która od tego momentu stanie się ich codziennym strojem.

Niedziela podlaska 45/2017, str. 1

[ TEMATY ]

obłóczyny

Al. Bartosz Ojdana

W tym roku sutannę przyjęło sześciu alumnów

Mszy św. przewodniczył i słowo Boże wygłosił bp Tadeusz Pikus. Podczas homilii podkreślił fakt, że sutanna będzie towarzyszyła obłóczonym alumnom przez całe ich życie. Porównał sutannę do znaku, który wyraża naszą miłość względem Boga i drugiego człowieka. – Świadek, którym stajecie się przez przyjęcie sutanny, czyni Was prawdziwie oddanymi Bogu. Szczególnie przez służbę innym ludziom – podkreślił. Mówiąc o służbie innym, Ksiądz Biskup szczególnie podkreślił fakt, że sama sutanna nie czyni człowieka świętym, lecz dopiero pokorna służba prowadzi do świętości. – Sutanna jest wyrazem waszej miłości względem Boga i bliźniego – powiedział Pasterz diecezji. W uroczystości wzięli udział wszyscy alumni, przełożeni oraz zaproszeni goście.

W tym roku sutannę przyjęło sześciu alumnów: Radosław Kalicki pochodzący z parafii pw. Trójcy Świętej w Dziadkowicach, Maciej Koszewski z parafii pw. Maryi Matki Kościoła w Sulejówku, Rafał Oleksiuk z parafii pw. św. Andrzeja Boboli w Siemiatyczach, Lesław Rzemieniec z parafii pw. Świętych Cyryla i Metodego w Hajnówce, Piotr Wyszomierski z parafii pw. św. Wojciecha w Skibniewie oraz Wojciech Wdowiński z parafii pw. Matki Bożej Królowej Polski w Wołominie.

Reklama

Sutanna jako oficjalny strój kapłana została wprowadzona przez papieża Sykstusa V w 1589 r. Jak mawiał Benedykt XVI, świat potrzebuje świadectwa naszej wiary, szczególnie świadectwa kapłanów, którzy przez noszenie sutanny wyrażają swoje oddanie Bogu.

2017-10-31 14:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Kapłan to sługa Adwentu

[ TEMATY ]

obłóczyny

katedra wrocławska

MWSD

Anna Majowicz

Uroczystości przewodniczył o. bp Jacek Kiciński

- Dzisiejsze świętowanie wpisuje się w piękną atmosferę przeżywanego okresu liturgicznego, zwanego Adwentem. Wiemy doskonale, że Adwent to czas radosnego oczekiwania na przyjście Jezusa Chrystusa. Czas pobytu w seminarium to także czas Adwentu. To czas radosnego oczekiwania na przyjęcie święceń kapłańskich. I tym tokiem myślenia nasze seminarium jest domem Adwentu, a my jesteśmy jego sługami. Kapłan to sługa Adwentu. To ten, który żyje nieustannym pragnieniem spotkania z Chrystusem - mówił o. bp Jacek Kiciński podczas Mszy św. w katedrze wrocławskiej, w trakcie której 13-stu alumnów V roku Metropolitalnego Wyższego Seminarium Duchownego we Wrocławiu zostało przyjętych do grona kandydatów do święceń diakonatu i prezbiteratu, a 12-stu kleryków III roku otrzymało błogosławieństwo z okazji przywdziania sutanny.

Zobacz zdjęcia: Kandydatura do święceń diakonatu i prezbiteratu oraz obłóczyny w katedrze wrocławskiej

W homilii wrocławski biskup pomocniczy mówił o ważnej roli, jaką pełni przywdziana przez kleryków sutanna. - Gdy jesteśmy świadkami jakiejś tragedii czy wypadku, widok szaty jest bardzo ważny. Widok ubrania strażaka jest wymowny, widok ubrania policjanta jest jednoznaczny, widok ubrania sanitariusza jest pomocny, a widok ubrania kapłana, jakże bardzo ważny. To właśnie sutanna wskazuje na konkretną rzeczywistość. To ubiór kapłana mówi o tym, że to jest człowiek Boga i udziela Bożej pomocy – mówił hierarcha, dodając, że w dzisiejszym świecie, w którym wiele osób jest sparaliżowanych duchowo, kapłani mają odnajdywać pogubionych w ciemnościach. - Jesteśmy po to, by w szacie duchowej zapewniać dzisiejszemu człowiekowi poczucie bezpieczeństwa. Mamy mu towarzyszyć i przyprowadzać go do Jezusa – nauczał o. bp Jacek Kiciński.

CZYTAJ DALEJ

Niedziela Palmowa w tradycji Kościoła

Szósta niedziela Wielkiego Postu nazywana jest Niedzielą Palmową, inaczej Niedzielą Męki Pańskiej. Rozpoczyna ona najważniejszy i najbardziej uroczysty okres w roku liturgicznym - Wielki Tydzień.

Początki obchodów

Liturgia Kościoła wspomina tego dnia uroczysty wjazd Pana Jezusa do Jerozolimy, o którym mówią wszyscy czterej Ewangeliści. Uroczyste Msze św. rozpoczynają się od obrzędu poświęcenia palm i procesji do kościoła. Zwyczaj święcenia palm pojawił się ok. VII w. na terenach dzisiejszej Francji. Z kolei procesja wzięła swój początek z Ziemi Świętej. To właśnie Kościół w Jerozolimie starał się bardzo dokładnie powtarzać wydarzenia z życia Pana Jezusa. W IV w. istniała już procesja z Betanii do Jerozolimy, co poświadcza Egeria (chrześcijańska pątniczka pochodzenia galijskiego lub hiszpańskiego). Autorka tekstu znanego jako Itinerarium Egeriae lub Peregrinatio Aetheriae ad loca sancta. Według jej wspomnień w Niedzielę Palmową patriarcha otoczony tłumem ludzi wsiadał na osiołka i wjeżdżał na nim do Świętego Miasta, zaś zgromadzeni wierni, witając go z radością, ścielili przed nim swoje płaszcze i palmy. Następnie wszyscy udawali się do bazyliki Zmartwychwstania (Anastasis), gdzie sprawowano uroczystą liturgię. Procesja ta rozpowszechniła się w całym Kościele. W Rzymie szósta niedziela Przygotowania Paschalnego początkowo była obchodzona wyłącznie jako Niedziela Męki Pańskiej, podczas której uroczyście śpiewano Pasję. Dopiero w IX w. do liturgii rzymskiej wszedł jerozolimski zwyczaj urządzenia procesji upamiętniającej wjazd Pana Jezusa do Jeruzalem. Z czasem jednak obie te tradycje połączyły się, dając liturgii Niedzieli Palmowej podwójny charakter (wjazd i pasja). Jednak w różnych Kościołach lokalnych procesje te przybierały rozmaite formy, np. biskup szedł pieszo lub jechał na oślęciu, niesiono ozdobiony palmami krzyż, księgę Ewangelii, a nawet i Najświętszy Sakrament. Pierwszą udokumentowaną wzmiankę o procesji w Niedzielę Palmową przekazuje nam Teodulf z Orleanu (+ 821). Niektóre przekazy podają też, że tego dnia biskupom przysługiwało prawo uwalniania więźniów.

Polskie zwyczaje

Dzisiaj odnowiona liturgia zaleca, aby wierni w Niedzielę Męki Pańskiej zgromadzili się przed kościołem, gdzie powinno odbyć się poświęcenie palm, odczytanie perykopy ewangelicznej o wjeździe Pana Jezusa do Jerozolimy i uroczysta procesja do kościoła. Podczas każdej Mszy św., zgodnie z wielowiekową tradycją, czyta się opis Męki Pańskiej (według relacji Mateusza, Marka lub Łukasza - Ewangelię św. Jana odczytuje się w Wielki Piątek). Obecnie kapłan w Niedzielę Palmową nie przywdziewa szat pokutnych, fioletowych, jak to było w zwyczaju dawniej, ale czerwone. Procesja zaś ma charakter triumfalny. Chrystus wkracza do świętego miasta jako Król i Pan. W Polsce istniał kiedyś zwyczaj, iż kapłan idący na czele procesji wychodził przed kościół i trzykrotnie pukał do zamkniętych drzwi kościoła, wtedy drzwi się otwierały i kapłan z wiernymi wchodził do wnętrza kościoła, aby odprawić uroczystą liturgię. Miało to symbolizować, iż Męka Zbawiciela na krzyżu otwarła nam bramy nieba. Inne źródła przekazują, że celebrans uderzał poświęconą palmą leżący na ziemi w kościele krzyż, po czym unosił go do góry i śpiewał: „Witaj, krzyżu, nadziejo nasza!”.

W polskiej tradycji ludowej Niedzielę Palmową nazywano również Kwietną bądź Wierzbną. W tym dniu święcono palmy, które w tradycji chrześcijańskiej symbolizują odradzające się życie. Wykonywanie palm wielkanocnych ma bogatą tradycję. Tradycyjne palmy wielkanocne przygotowuje się z gałązek wierzby, która w symbolice Kościoła jest znakiem zmartwychwstania i nieśmiertelności duszy. Obok wierzby używano także gałązek malin i porzeczek. Ścinano je w Środę Popielcową i przechowywano w naczyniu z wodą, aby puściły pąki na Niedzielę Palmową. W trzpień palmy wplatano również bukszpan, barwinek, borówkę i cis. Tradycja wykonywania palm szczególnie zachowała się na Kurpiach oraz na Podkarpaciu, gdzie corocznie odbywają się konkursy na najdłuższą i najpiękniejszą palmę.

W zależności od regionu, palmy różnią się wyglądem i techniką wykonania. Palma góralska wykonana jest z pęku witek wierzbowych, wiklinowych lub leszczynowych. Zakończona jest czubem z bazi, jedliny, bibułkowych kolorowych kwiatów i wstążek. Palma kurpiowska powstaje z pnia ściętego drzewka (jodły lub świerka) oplecionego widłakiem, wrzosem, borówką, zdobionego kwiatami z bibuły i wstążkami. Czub drzewa pozostawia się zielony. Palemka wileńska jest obecnie najczęściej świeconą palmą wielkanocną. Jest niewielkich rozmiarów, upleciona z suszonych kwiatów, mchów i traw.

Z palmami wielkanocnymi wiąże się wiele ludowych zwyczajów i wierzeń: poświęcona palma chroni ludzi, zwierzęta, domy. Od dawna istniał także zwyczaj połykania bazi, które to zapobiegają bólom gardła i głowy. Wierzono, że sproszkowane kotki dodawane do naparów z ziół mają moc uzdrawiającą, bazie z poświęconej palmy zmieszane z ziarnem siewnym podłożone pod pierwszą zaoraną skibę zapewnią urodzaj, krzyżyki z palmowych gałązek zatknięte w ziemię bronią pola przed gradobiciem i burzami, poświęcone palmy wystawiane podczas burzy w oknie chronią dom przed piorunem. Poświęconą palmą należy pokropić rodzinę, co zabezpieczy ją przed chorobami i głodem, uderzenie dzieci witką z palmy zapewnia zdrowie, wysoka palma przyniesie jej twórcy długie i szczęśliwe życie, piękna palma sprawi, że dzieci będą dorodne. Poświęconą palmę zatykano za świętymi obrazami, gdzie pozostawała do następnego roku. Palmy wielkanocnej nie można było wyrzucić. Najczęściej była ona palona, popiół zaś z tych palm wykorzystywano w następnym roku w obrzędzie Środy Popielcowej. Znany też był zwyczaj „palmowania”, który polegał na uderzaniu się palmami. Tu jednak tradycja była różna w różnych częściach Polski. W niektórych regionach zwyczaj ten jest związany dopiero z poniedziałkiem wielkanocnym. W większości regionów jest to jednak zwyczaj Niedzieli Palmowej, gdzie „palmowaniu” towarzyszyły słowa: Palma bije nie zabije - wielki dzień za tydzień, malowane jajko zjem, za sześć noc - Wielkanoc.

Dzisiaj, choć wiele dawnych obyczajów odeszło już w zapomnienie - tworzą się nowe. W wielu kościołach można nadal podziwiać kilkumetrowe plamy. Dzieci w szkołach, schole i grupy parafialne prześcigają się w przygotowaniu najładniejszych palm. Często pracom tym towarzyszą konkursy lub konkretne intencje.

CZYTAJ DALEJ

#Domowe celebracje - materiały modlitewne dla rodzin na Wielkanoc

2020-04-08 10:25

plakat

Wydział Duszpasterstwa Rodzin Kurii Metropolitalnej w Krakowie przygotował materiały modlitewne na Triduum sacrum i Wielkanoc adresowane zarówno do młodych małżeństw i rodzin, jak i do osób starszych. #Domowe celebracje opracowane zostały przez doradców życia rodzinnego Archidiecezji Krakowskiej.

Dyrektor Wydziału Duszpasterstwa Rodzin Kurii Metropolitalnej w Krakowie zauważa, że ostatnie tygodnie zmagania się z epidemią sprawiły, że wyrazem naszej szczególnej odpowiedzialności za zdrowie i życie nas samych, jak również naszych najbliższych, jest pozostanie w domu.

– To z wielu względów trudne i wymagające doświadczenie, aby mogło być twórcze i przynieść dobro, wymaga naszego zaangażowania – zwraca uwagę ks. dr Paweł Gałuszka i dodaje, że nadchodzące święta wielkanocne, poprzedzone Triduum sacrum, są szczególnym czasem i sposobnością do otwarcia się na miłość, nadzieję i pokój, których źródłem jest Zmartwychwstały Jezus. – Ufne trwanie przy Nim w tych dniach, staje się szczególną szkołą wiary oraz jednoczy nas ze wspólnotą Kościoła. Może również odnowić i umocnić więzy małżeńskie oraz rodzinne – podkreśla ks. Gałuszka.

Wydział Duszpasterstwa Rodzin Kurii Metropolitalnej w Krakowie przygotował materiały modlitewne na Triduum sacrum i Wielkanoc, opracowane przez doradców życia rodzinnego Archidiecezji Krakowskiej. Adresowane są one zarówno do młodych małżeństw i rodzin, jak również do osób starszych. Zawierają propozycję domowych celebracji, jak również podpowiedzi jak pełniej wykorzystać ten szczególny czas.

Autorzy proponują wyróżnienie każdego dnia Triduum Paschalnego poprzez wywieszenie w widocznym miejscu w domu plakatu z biblijnym cytatem podkreślającym przesłanie danego dnia. Dokument #Domowe celebracje zawiera zbiór fragmentów Pisma Świętego właściwych do lektury w tym czasie, propozycję okolicznościowych modlitw i pieśni, a także pomysły na rodzinne przeżycie pamiątki Ostatniej Wieczerzy, wspólne nabożeństwo drogi krzyżowej czy wyrażenie radości ze Zmartwychwstania w wielkanocny poranek.

Dokument #Domowe celebracje w formacie PDF można pobrać ze strony diecezja.pl.

CZYTAJ DALEJ
E-wydanie
Czytaj Niedzielę z domu

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję