Reklama

Rzeczy pierwsze: odwaga i strach

2017-11-29 09:42

Witold Gadowski, dziennikarz
Niedziela Ogólnopolska 49/2017, str. 23

Spotykam ludzi, którzy twierdzą, że były takie okresy w naszej historii, gdy odwaga była w cenie, a teraz nikt już na nią nie zwraca uwagi. Ależ bzdura, szkodliwa bzdura, bo rozgrzeszająca tchórzy! Po pierwsze – czasy zawsze są takie same, zawsze bowiem wymagają od nas wyboru między wygodną przeciętnością, wtopieniem się w tłum i nieprowokowaniem niczyjej uwagi a śmiałością wypowiadania swojego zdania, nawet wtedy, gdy taka praktyka przynosi same dolegliwości życiowe. Słowem – nigdy nie było czasów, które uwolniłyby nas od trudnego i bolesnego wyboru między odwagą i strachem.

W teoretycznej dyskusji wielu mądrych twierdzi, że odwaga cechuje jedynie głupców, natomiast ci lepiej przystosowani, mądrzejsi, potrafią się wtopić w główny nurt i spokojnie – bez niepotrzebnych dolegliwości – z nim płynąć. Ta druga postawa potrafi zresztą sama się rozgrzeszyć – przecież można płynąć spokojnie w głównym nurcie i nie robić nikomu świństw czy krzywdy. Tacy spokojni ojcowie, cenieni fachowcy, ludzie zadowoleni z własnych osiągnięć w ogóle nie zawracają sobie głowy dylematem wyboru pomiędzy strachem i odwagą. Jeśli natomiast kogoś w ich otoczeniu spotykają nagle represje za to, że szukał prawdy i nie chciał zrozumieć „życiowych konieczności” oraz „normalnych kompromisów”, to ci dobrzy ludzie po prostu pozostają bierni, nie angażują się w taką sytuację. Przecież angażowanie się w awanturę niczego dobrego przynieść nie może.

Mam znajomego, który ma zwyczaj zawsze reagować, gdy w jego otoczeniu dzieje się coś niepokojącego. O dziwo, nie ma zbyt wielu przyjaciół i w swoim środowisku określany jest mianami pełnymi ironii. Kiedyś zapytałem go, czy nie ma ochoty choć raz pozostać bierny wobec draństwa, pomyśleć, że może tym razem ktoś inny zareaguje. Spojrzał na mnie, jakby zobaczył złego ducha. Tak mi to wyjaśnił: – Kilka razy byłem świadkiem, jak w autobusie ktoś zaczepiał kobietę, zwykle był to człek pijany lub niezbyt świadomy. Kiedy reagowałem, okazywało się, że nie tylko nie stwarzał większego zagrożenia, ale po prostu ustępował szybciej, niż by tego wymagały nawet argumenty. Wtedy widziałem wokół siebie pełne wyrzutu spojrzenia. Jak śmiałem wyłamać się z przeciętności? Przecież moja reakcja stawała się mimowolnym wyrzutem sumienia dla wszystkich wokół, tych, którzy udawali, że nic się nie dzieje, nic specjalnego nie zauważają.

Reklama

Te słowa zapamiętałem, bo doskonale oddają istotę naszych codziennych kapitulacji.

Gdy mój ukochany Ziuk Piłsudski prowadził swoich strzelców na wojnę, towarzyszył temu chrzęst pospiesznie zamykanych okiennic. Od Krakowa do Kielc nie znalazło się zbyt wielu odważnych, którzy poparliby jego „szaleńczy” – jak wówczas w Galicji sądzono – projekt. Gdy w latach trzydziestych spoglądał na wypełnione „weteranami” krakowskie Błonia, gryzł wąsa z ironicznym uśmiechem i półgłosem pytał sam siebie: A gdzież wy wtedy byliście?!

Lubimy bohaterów... ale martwych. Takich, którzy nie są w stanie sprawić nam już kłopotu. I nieprawdą jest, że kiedyś to bohaterowie rodzili się na kamieniu, a teraz nam czasy spsiały. Po prostu nasze wypisy z historii skupiają się tylko na wystrzałach energii, pięknych postawach, bohaterstwie – to utrwala się w naszej zbiorowej świadomości. Jednak i wtedy, i dziś odsetek konformistów, miłośników cuchnącego ciepełka, ludzi „bojowych” w sensie, w jakim opisywał ich Stefan Kisielewski („bojowy” to znaczy bojący się wszystkiego – śmiał się „Kisiel”), był taki sam jak dziś.

Konformiści nie przechodzą do historii – to prawda banalna. Miłośnik „świętego spokoju” może jednak rezolutnie dodać do niej następne zdanie: Może i do historii nie przechodzą, ale przeżywają. Prawda. Czy jednak stają się nieśmiertelni? Nie. Po prostu śmierć dopada ich trochę później, w mniej malowniczych pozach. I tchórze, i bohaterowie sprzed lat solidarnie dziś leżą w grobach.

Ktoś zapyta: Drogi moralisto od siedmiu boleści, czy ci bohaterowie leżą w ziemi inaczej, bardziej komfortowo niż zdrajcy, zaprzańcy czy po prostu przeciętni konformiści? Historia pamięta o wielkich czynach, istnieje jednak bohaterstwo na co dzień. Bohaterstwo czerpiące swoją siłę z modlitwy. Bohaterstwo, które de facto nie jest naszą zasługą.

Każdy z nas jest podszyty strachem, instynktem przetrwania, konformizmem wobec tłumu, skłonnością do chodzenia łatwą drogą i unikania nieprzyjemności. Czy jednak nasza spokojna deklaracja: Jestem katolikiem! – nie obliguje nas do niczego? Dlaczego tak wielu katolików obawia się dziś powiedzieć: Tak, wyznajemy jedyną objawioną religię, dzięki Chrystusowi mamy pewność, że kroczymy drogą prawdy! To takie nietolerancyjne, ba... znajdą się nawet komentatorzy, którzy obarczą taką deklarację cechą nienawiści, braku poszanowania wobec innych.

Żyjemy w czasach, gdy pociski nie świstają nad naszymi głowami, gdy nie trzeba konspirować ani ukrywać się w katakumbach, a jednak czasem tak trudno – nawet w czasie przyjemnej imprezy z przyjaciółmi – przyznać się do tego, że chcemy, aby Chrystus nas prowadził. Nie moją rolą jest snuć katechetyczne rozważania. Dawno jednak zrozumiałem, że strach pochodzi od złego, on chce nas obezwładnić, skłonić do kapitulacji, zanim jeszcze dojdzie do prawdziwej próby. Strach psuje nam życie, plącze język, zabiera pewność sądzenia... w konsekwencji niszczy nasze poczucie własnej wartości. Jeśli czujemy się mało warci, łatwo godzimy się na draństwa i kompromisy i z niechęcią spoglądamy na tych, którzy zachowali wewnętrzną siłę, aby się temu przeciwstawić. Nie lubimy ich, często nawet złośliwie czekamy, aż powinie im się noga. Wtedy napełnia nas satysfakcja, do której – nawet przed samymi sobą – się nie przyznajemy.

Tacy jesteśmy, ale przecież każdy z nas może to w sobie zgnieść, przezwyciężyć. Pewnie jeśli będziemy polegać tylko na sobie, będzie to niesłychanie trudne, ale przecież nie musimy liczyć tylko na własny potencjał. Przecież jest Ktoś, kto daje nam siłę. Potrafimy sami siebie zaskoczyć. Czytałem pamiętniki i wspomnienia wielu osób, które – w swoich czasach – uchodziły za heroiczne. Prawie każdy z tych autorów podkreślał fakt, że w momencie, gdy dokonywał czegoś niezwykłego, sam zaskakiwał siebie, nie wiedział, skąd to się w nim bierze... No właśnie.

Teraz już chyba rozumiecie, o co mi chodzi. Moment próby jest takim samym zwykłym zdarzeniem, jak wszystkie inne, które nas spotykają, czasem tracimy czujność, uwagę i zauważamy go dopiero poniewczasie. Czasu nie można wrócić, ale siebie możemy zmienić. Początkiem jest jednak zawsze stanięcie w prawdzie – przyznanie się do własnego tchórzostwa, niechowanie się za okrągłymi sformułowaniami. Czasem więcej odwagi wymaga przecież publiczne przyznanie się do błędu, strachu, złego wyboru niż nawet jakiś paroksyzm desperacji, który inni określą jako bohaterstwo.

Prawdziwa odwaga jest świadoma, polega na raz na zawsze dokonanym wyborze między strachem i godnym życiem. Tego wyboru – jak pisał Jerzy Liebert – musimy jednak dokonywać codziennie. To najbardziej istotne rozstrzygnięcie w naszej biografii, ono przesądza, czy idziemy w strumieniu szarych postaci z okutymi głowami, czy też śmiało czekamy na to, co nas spotka, świadomi tego, że w swoich wyborach pozostajemy sam na sam z prawdą.

Reklama

Zmarł o. Łucjan Królikowski OFM Conv, który uratował 150 sierot

2019-10-12 19:32

Dr Małgorzata Brykczyńska

W piątek rano 11 pażdziernika 2019, w Enfield, CT (USA) zmarł o. Łucjan Królikowski OFM Conf, autor książki Skradzione Dziecinstwo i Pamiętnik Sybiraka i Tułacza. Odznaczony najwyższymi orderami Polski, (ostatnio z okazji 100 rocznicy urodzin Prezydent RP przyznał mu order Orła Białego), Harcmistrz, i wielki franciszkanin, który przed miesiącem obchodził 100 urodziny w Chicopee, MA. Na uroczystość zjechali się ludzie z całego świata, włącznie z sierotami z Tengeru których uratował, ich rodzinami i inni “Afrykańczycy”.

Marie Romanagno

Ks Łucjan był seniorem franciszkanów (najstarszy żyjący franciszkanin) i ostatni który jeszcze odbył nowicjat u Św Maksymiliana Kolbe. Ojciec Łucjan zmarł w powszechnej opinii świętości. Wielki człowiek, polak, kapłan.

Łucjan Królikowski urodził się 7 września 1919 r. Do zakonu franciszkanów wstąpił w Niepokalanowie. W 1939 r. udał się na studia do Lwowa, ale już rok później został aresztowany przez NKWD i wywieziony na Syberię. Wolność przyniósł mu układ Sikorski-Majski z 1941 r., który gwarantował „amnestię” dla Polaków. Ojciec Łucjan z trudem przedostał się do Buzułuku, gdzie stacjonował sztab Armii Andersa. Wraz z nią przemierzył Kazachstan, Uzbekistan i Kirgizję. Później ukończył szkołę podchorążych i dotarł do Persji i Iraku.

Nadal jednak chciał być zakonnikiem, nie żołnierzem. Wiosną 1943 r. dotarł do Bejrutu, gdzie rozpoczął studia teologiczne. Ukończył je i otrzymał święcenia kapłańskie. W czerwcu 1947 r. wypłynął do Afryki Równikowej, gdzie podjął pracę wśród polskich dzieci w Tengerze (przebywały tam dzieci z matkami oraz sieroty, które NKWD wywiozło na Sybir – te, które ocalały, zostały uratowane przez Armię Andersa). Po okropieństwach Syberii małym tułaczom osiedle położone niedaleko równika wydawało się rajem.

Szczęście nie trwało jednak długo. Kiedy w 1949 r. Międzynarodowa Organizacja Uchodźców postanowiła zlikwidować polskie obozy w Afryce, a dzieci odesłać do komunistycznej Polski, o. Łucjan zdecydował, by wraz z nimi wyemigrować do Kanady. Na początku czerwca 1949 r. prawie 150 polskich sierot wyruszyło z Afryki.

W Kanadzie o. Łucjan był prawnym opiekunem dzieci, zajmował się także ich edukacją i wychowaniem. Tymczasem w Polsce komuniści wpadli w szał. Do próby odzyskania sierot chciano wykorzystać nawet ONZ. Na próżno – dzieci o. Łucjana były już wolne.

Można zadać sobie pytanie: Skąd ta chęć bezinteresownej pomocy? Sam o. Łucjan udzielał najlepszej odpowiedzi: „Życie człowieka jest grą, sztuką, realizacją Boskiego utworu, który nosi tytuł: miłość. Ona jest tak wpleciona w życie, że stanowi pobudkę ludzkich myśli, słów, czynów i działań. Miłość, która nie skrzywdzi biednego, bezbronnego jak dziecko, nie zerwie kwiatka, by go za chwilę podeptać, ani nie zgładzi psa czy kota”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Obywatelski projekt „Stop pedofilii” przeszedł pierwsze czytanie w Sejmie

2019-10-16 19:56

maj, lk / Warszawa (KAI)

Obywatelski projekt nowelizacji Kodeksu karnego przygotowany przez inicjatywę „Stop pedofilii” przeszedł pierwsze czytanie w Sejmie. W wyniku głosowania, które odbyło się dziś, 16 października, skierowany został do Komisji Nadzwyczajnej ds. zmiany w kodyfikacjach (NKK). Podpisy pod projektem złożyło ponad 265 tys. Polaków.

Kancelaria Sejmu/Łukasz Błasikiewicz

Pierwsze czytanie projektu Komitetu Inicjatywy Ustawodawczej „Stop pedofilii” odbyło się we wtorek 15 października. W toku dyskusji złożono wniosek o odrzucenie projektu w pierwszym czytaniu. Wniosek ten odrzucony został podczas dzisiejszego głosowania. Za przyjęciem wniosku głosowało 150 posłów, przeciw – 243, 13 – wstrzymało się. W związku z tym Marszałek Sejmu Elżbieta Witek poinformowała o skierowaniu projektu do Komisji Nadzwyczajnej ds. zmiany w kodyfikacjach (NKK) w celu rozpatrzenia.

Projekt ustawy zakłada nowelizację art. 200b Kodeksu Karnego. Według proponowanych zmian, karze grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2 będzie podlegał ten, kto publicznie propaguje lub pochwala podejmowanie przez dzieci obcowania płciowego, a do lat 3 – jeśli dopuszcza się tego czynu za pomocą środków masowego komunikowania. Karze pozbawienia wolności do lat 3 będzie też podlegał ten, kto „propaguje lub pochwala podejmowanie przez małoletniego obcowania płciowego lub innej czynności seksualnej, działając w związku z zajmowaniem stanowiska, wykonywaniem zawodu lub działalności związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi albo działając na terenie szkoły lub innego zakładu lub placówki oświatowo-wychowawczej lub opiekuńczej”.

Jak uzasadniali autorzy projektu, art. 200b k.k. we wcześniejszym brzmieniu penalizował jedynie publiczne propagowanie lub pochwalanie zachowań o charakterze pedofilskim. Ograniczał się więc wyłącznie do sytuacji, kiedy osoba dorosła współżyje z osobą małoletnią, całkowicie pomijając fakt, że coraz częściej propaguje oraz pochwala się sytuacje, kiedy to małoletni podejmują współżycie ze sobą. W konsekwencji, obowiązujący stan prawny nie nadąża za przemianami społecznymi, jakie można zaobserwować w dzisiejszych czasach. Skutkują one akceptacją, a w najlepszym razie obojętnością wobec zachowań, których skutki są dla małoletniego negatywne.

W trakcie pierwszego czytania w Sejmie przedstawiciel wnioskodawców Olgierd Pankiewicz przekonywał, że proponowana nowelizacja polega na "zakazie publicznego pochwalania i propagowania seksualnej aktywności osób małoletnich".

Zamiar utworzenia Komitetu Inicjatywy Ustawodawczej „Stop pedofilii zgłoszony został w Sejmie 28 marca 2019 r. przez Fundację Pro – prawo do życia, w odpowiedzi na podpisanie przez prezydenta warszawy Rafała Trzaskowskiego tzw. „Deklaracji LGBT”.

19 kwietnia br. Marszałek Sejmu poinformował o zarejestrowaniu Komitetu Inicjatywy Ustawodawczej „Stop pedofilii”, po czym w całym kraju ruszyła zbiórka podpisów pod projektem. Jak informowali organizatorzy akcji, uliczne zbiórki były wielokrotnie zakłócane przez działaczy LGBT.

Projekt ustawy poparło ponad 265 tys. Polaków. 17 lipca 2019 r. ich podpisy złożone zostały w Sejmie. W ramach akcji „Stop pedofilii” Fundacja wydała również m.in. bezpłatny poradnik dla rodziców i nauczycieli pt. "Jak powstrzymać pedofila?", w którym znalazły się informacje o skali systemowej deprawacji seksualnej dzieci w krajach Europy zachodniej i Ameryki oraz rady, w jaki sposób ustrzec dzieci przed zagrożeniem na terenie swojej szkoły lub przedszkola. Publikację można pobrać za darmo ze strony stoppedofilii.pl

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem