Reklama

Niedziela Wrocławska

Święci lubią Kruczą

Kaplica na Kruczej jest wyjątkowa. W samo południe tonie w ciepłym, złotym świetle. W centrum monstrancja, za nią obraz Matki Bożej Łaskawej, z każdej strony gablota pełna relikwiarzy. W sumie osiemnaście, po dziewięć z każdej strony

Niedziela wrocławska 9/2018, str. VI

[ TEMATY ]

relikwie

święci

Agnieszka Bugała

Ołtarz Adoracji i obraz Matki Bożej w kaplicy przy Kruczej we Wrocławiu

Adoracja trwa codziennie, od poniedziałku do piątku. Wciąż ktoś jest w ławce – pochylony, cichy. Ale nawet wtedy, gdy w ławkach przez chwilę nikogo nie ma, Pan Jezus i tak jest adorowany – mówi Maria Żmijowska, która kieruje klasztorną biblioteką. Przez kogo? Adorują Go nasi święci i błogosławieni – tłumaczy.

– Jestem proboszczem na Kruczej od 2008 r. Zastałem już taką sytuację, że część relikwii była zgromadzona – opowiada o. Marek Augustyn, proboszcz parafii. Były schowane w zakrystii, zakurzone i wyciągane przy okazji uroczystości danego świętego. Chciałem, aby relikwie służyły ludziom. Skoro święci mają za nami orędować, to niech ich relikwie, widzialna pamiątka po ich życiu, znajdują się w takim miejscu, aby każdy mógł na nie spojrzeć i przez wstawiennictwo świętych się modlić. Relikwie to przecież widzialna pamiątka po świętym życiu. Wyciągnęliśmy więc ich światło z sejfu, jak spod korca – niech świeci, niech daje świadectwo.

Po co są relikwie?

Relikwie świętych to nie jest talizman. Oddawanie czci świętym, praktykowane w Kościele, ma szczególną formę w kulcie relikwii. Historycy określają początki kultu na połowę II wieku. Zachował się opis odnoszący się do śmierci męczeńskiej biskupa Smyrny św. Polikarpa, który potwierdza, że ludzie od początku, sami nadawali szczątkom osoby żyjącej w opinii świętości szczególną wagę: „Tak więc mogliśmy potem pozbierać jego kości, bardziej drogocenne niż najcenniejsze kamienie i złoto, aby złożyć je w odpowiednim miejscu”.

Reklama

Ważne, aby wiedzieć, że kult relikwii nigdy nie był narzucony przez Kościół. To samorodek, oddolna potrzeba ludzi, za którą Kościół podążył, nadając mu porządek prawny. Historia kultu relikwii jest bardzo długa i zawiła. Niemniej, mimo ludzkich błędów i nieuczciwości, które w ciągu wieków z pewnością miały miejsce, Kościół zawsze dbał, aby oddawanie kultu relikwiom było świadectwem wiary w zmartwychwstanie ciała, a nie tylko adoracją pamiątek po zmarłym. Dziś wiemy, że łac. reliquiae, czyli pozostałości, resztki – szczątki ciał osób świętych lub przedmioty, z którymi te osoby miały związek w czasie życia, nie mają mocy sprawczej, czarownej i cudownej same z siebie. Ich wartość stanowi miłość do świętych, którzy już do Boga doszli, starając się jak najpełniej naśladować Mistrza.

Zadanie relikwii

„Relikwie, czyli materialne pozostałości po świętych, mają przywoływać pamięć o nich, o ich pięknym, upływającym w bliskości z Chrystusem życiu, mają pobudzać do modlitwy o świętość naszego postępowania, ale powinny zawsze prowadzić wprost do samego Chrystusa. Patrząc na relikwie, przypominamy sobie, co jest naszym celem. Celem człowieka jest Bóg i jest niebo, niebo pełne świętych – przekonywał o. Jarosław Zachariasz w 2012 r. w czasie wprowadzenia do kościoła na Kruczej relikwii św. Stanisława i bł. Jakuba Strzemię.

A skąd relikwie św. Stanisława?

To wzruszająca historia i dowód wielkiego zaangażowania parafian w kształt i rozwój duchowy naszego kościoła. Gdy już powstały gabloty i przenieśliśmy tam relikwiarze, ekspozycja zrobiła ogromne wrażenie na naszych parafianach – opowiada o. Augustyn. I wtedy zgłosiła się pani, która przyniosła relikwiarz otrzymany od babci. Brat jej babci był kapłanem w Warszawie, zginął w obozie koncentracyjnym, wcześniej gestapo zabrało go prosto z plebanii. W czasie aresztowania pozwolili najbliższej rodzinie zabrać najcenniejsze pamiątki. W szufladzie biurka tego kapłana jego siostra, czyli później babcia tej pani, znalazła medalion, który ksiądz nosił na szyi. W środku była pieczęć potwierdzająca ważność i prawdziwość relikwii. To były relikwie św. Stanisława, biskupa i męczennika. Nie byłem pewien, więc spytałem w kurii, w jaki sposób uzyskać potwierdzenie autentyczności – wystarczyła przysięga osoby, która nam relikwie podarowała. Kapłan miał na imię Stanisław, to był jego patron z chrztu. Szanował go i czcił. I w ten sposób św. Stanisław adoruje teraz w naszej kaplicy – dodaje Ojciec Proboszcz.

Święta mama

Wcześniej jednak, bo w listopadzie 2006 r. mój poprzednik, o. Bronisław Staworowski sprowadził relikwie św. Joanny Beretty Molli. To bardzo ważna decyzja, bo jesteśmy w Sanktuarium Opiekunki Małżeństw i Rodzin, a św. Joanna, współczesna nam kobieta, świadomie wybrała narodziny swojego dziecka ryzykując przy tym utratę życia, które w efekcie rzeczywiście oddała za córkę. Dziś relikwiarz św. Joanny jest włączony w nasze małe niebo na Kruczej.

Św. Karol przybył pocztą

Relikwiarzy przybywało w gablotach, ale okazało się, że nie mamy relikwii swojego patrona, św. Karola Boromeusza – opowiada o. Marek. Wykorzystałem kontakty, które pozostały mi we Włoszech z czasów studiów w Papieskim Instytucie Liturgicznym i odnalazłem kolegę z diecezji mediolańskiej – bo w Mediolanie spoczywa św. Karol. Kolega poradził mi, do kogo napisać pismo, co uczyniłem i rozpoczęło się oczekiwanie na decyzję. Mieliśmy w parafii mnóstwo planów związanych z wyprawą do Mediolanu po relikwie, gdy już przyjdzie informacja, że je otrzymamy. Tymczasem któregoś lipcowego dnia listonosz zostawił dla mnie kopertę z tzw. folią bąbelkową w środku. Okazało się, że to przesyłka z Mediolanu, z ampułką z relikwiami pierwszego stopnia, z kości. Rok wcześniej było nowe pobranie relikwii Świętego i dlatego udało nam się otrzymać ten dar. Tak więc św. Karol dowiódł, że poczta działa – mówi o. Marek.

Przyszli we dwóch

Relikwie patrona wprowadzono do parafii razem z relikwiami Jana Pawła II, wtedy jeszcze błogosławionego. Karol Boromeusz był przecież imieninowym patronem Karola Wojtyły. 6 listopada 2011 r. dokonano uroczystej instalacji. Parafia została przygotowana na to spotkanie. Już trzy dni poprzedzające wprowadzenie relikwii upływały w kościele na słuchaniu katechez, koncertów i modlitwie. „111 lat musieliśmy czekać na relikwie swojego patrona, aż wreszcie się doczekaliśmy” – mówili wtedy dumni parafianie. O. Marek, spytany wtedy o nowych gości mówił tak: „Obydwaj konsekwentnie wprowadzali reformy soborowe w swoich diecezjach. Jeden Soboru Trydenckiego, drugi Watykańskiego II. Obaj niestrudzenie wizytowali swoje Kościoły lokalne. Karol Wojtyła, później już jako papież – również Kościół powszechny. Na obydwu były przeprowadzone zamachy. Na szczęście nieskuteczne. Niektórym siłom nie podobały się działania tych gorliwych i odważnych pasterzy”.

Kolejni adoratorzy w kaplicy

W parafii przy Kruczej działa jedna z największych we Wrocławiu Grup Modlitwy Ojca Pio. Początek jej powstania wiąże się... z relikwiami. W czerwcu 2013 r. do parafii zawitały relikwie św. Ojca Pio. W czasie wprowadzenia obecny był o. Tomasz Duszyc, kapucyn, krajowy duszpasterz Grup. I dokładnie wtedy, po raz pierwszy, spotkali się chętni do tworzenia takiej grupy. Działają do dziś. Podejmują w parafii wiele cennych inicjatyw. Są żywym owocem wiary w świętych obcowanie – więcej napiszemy o nich już wkrótce.

Wrócili do domu

W styczniu 2016 r. nie mogło być inaczej – relikwie błogosławionych męczenników z Pariacoto zawitały na Kruczą. Ich ołtarz jest tam, gdzie ołtarz św. Maksymiliana – mówi wzruszony o. Marek. Zastanawialiśmy się, gdzie umieścić relikwie Zbyszka i Michała. I światło przyszło wtedy, gdy odkryliśmy, że ich męczeństwo było w sierpniu, 50 lat po męczeństwie św. Maksymiliana. Dlatego ich obraz jest obok figury Maksymiliana, a relikwie w gablocie z franciszkańskimi świętymi. Michał Tomaszek był kolegą rocznikowym w seminarium, a Zbyszek Strzałkowski był rok starszy ode mnie. Ze Zbigniewem łączyły mnie bliższe relacje – wspólne zainteresowania, pasje. On po święceniach trafił do Legnicy, ja do Wrocławia, kontakty były dość częste. Zbigniew i Jarek, ten, który przeżył, przygotowywali się do swojego wyjazdu tu, u nas, na Kruczej. To był czas spędzony wspólnie rok przed ich wyjazdem. Teraz, w tych relikwiach, jakby trochę do nas wrócili – mówi o. Marek.

Świeci lubią Kruczą

W ubiegłym roku święci goście przybywali tłumnie. W lutym 2017 r. ojcowie franciszkanie z parafianami przywieźli z Łagiewnik relikwie św. Faustyny. W maju, z racji obchodów jubileuszu fatimskiego, zawitały na Kruczą relikwie świętych Pastuszków, Hiacynty i Franciszka. Nasze niebo rośnie – mówi o. Marek. Niedawno dostałem miłego maila od naszego parafianina, który napisał, że często przychodzi na adorację, modli się, brał udział w uroczystości patriotycznej, gdy wmurowano tablice upamiętniającą fakt, że kościół udzielał pomocy w czasie stanu wojennego i zaproponował sprowadzenie relikwii bł. Jerzego Popiełuszki. Ktoś inny proponował relikwie Karoliny Kózkówny. Jest duże zainteresowanie, ludzie chcą, by relikwii przybywało. Życie przynosi zadania, a dla mnie prośby parafian są bardzo mobilizujące, więc postaram się wszystko zrobić, aby im sprostać.

2018-02-28 11:19

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Aby dobrze przeżywać Eucharystię

2020-02-04 10:59

Niedziela sandomierska 6/2020, str. VI

[ TEMATY ]

sługa Boży

święci

błogosławieni

kongres eucharystyczny

Archiwum prywatne

Wręczenie nagrody Towarzystwa Naukowego KUL

W trakcie trwania Kongresu Eucharystycznego warto przypominać, co na temat Eucharystii mówili i pisali sandomierscy święci, błogosławieni oraz kandydaci na ołtarze.

Sługa Boży, ks. prof. Wincenty Granat, wiele miejsca w pracy naukowej poświęcił rozumieniu Eucharystii. Jak pisze w zarysie dogmatyki katolickiej: „Z trzech sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego Eucharystia zajmuje najgodniejsze miejsce, gdyż w niej Dawca i Pośrednik łaski zbliża się do nas najbardziej osobowo. Wprawdzie jest On ukryty pod znakami i wymaga od nas wiary, mimo to jest tak bliski, jak w żadnym innym sakramencie, a takiej bliskości potrzebujemy”. Zauważa również, że we wszystkich sakramentach spotykamy się z Chrystusem w założonym przez Niego Kościele, ale najbardziej szczegółowo realizuje się to w Eucharystii, w której występuje Chrystus obecny rzeczywiście, i która nas łączy z Jego ofiarą krzyżową. Wskazuje, że to właśnie we Mszy św. mamy najbliższy kontakt ze Zbawicielem.

Sługa Boży zachęca także do tego, aby pogłębiać znajomość nauki o Eucharystii: „Miliony wierzących przyjmują Komunię świętą, uczestniczą we Mszy św., a Kościół coraz bardziej zachęca do tego najpiękniejszego i najbardziej głębokiego aktu kultu. Konieczna jest z tego względu znajomość nauki o Eucharystii. Jest to warunek tego, aby religijność katolicka stawała się coraz bardziej autentyczna i łączyła się z całością życia człowieka wierzącego”. Według Sługi Bożego poza znajomością nauki konieczna jest również wiara, że Chrystus jest pod postaciami chleba i wina: „Drogą do uznania Eucharystii jako znaku obecności nadprzyrodzonej Chrystusa jest wiara. Kiedy On dawał obietnicę oddania siebie jako duchowego pokarmu, to domagał się wiary w siebie i w swą naukę: «Jezus, odpowiadając, rzekł do nich: Na tym polega dzieło Boga, abyście wierzyli w Tego, którego On posłał. [...] Odpowiedział im Jezus: Ja jestem chlebem życia. Kto do mnie przychodzi, nie będzie łaknął; a kto we Mnie wierzy, nigdy pragnąc nie będzie» (J 6, 29-35). Nie wszyscy słuchacze Chrystusa zdobywają się na taką wiarę, mimo iż tłumaczy, że Eucharystia znajduje się w wymiarach nadprzyrodzonej rzeczywistości”.

Jak wskazuje sługa Boży: „Wierzący rozsądnie przyjmuje, że świat materialny przez nas postrzegany niekoniecznie musi być jedynym światem, a prawa fizyczne, czy to pojmowane deterministycznie, czy statycznie, nie koniecznie muszą obowiązywać całą rzeczywistość i nie są niezmienne. Wierzący rozsądnie przyjmuje, że Wszechmogący Bóg może zmienić lub zawiesić działania przyrody”.

Aby dobrze przeżywać Eucharystię jako ludzie, potrzebujemy głębokiej wiary w realną obecność Chrystusa oraz pogłębiać naszą wiedzę odnoszącą się do Eucharystii. Dobrą okazją do tego jest trwający Kongres Eucharystyczny.

CZYTAJ DALEJ

Abby Johnson: przeraża mnie, że mamy całą masę katolików, popierających aborcję

2020-02-20 12:37

[ TEMATY ]

Abby Johnson

Twitter

Przeraża mnie fakt, że obecnie mamy całą masę katolików, którzy otwarcie popierają aborcję, a otrzymują komunię, choć księża znają ich poglądy. Można dostrzec ten problem również w Polsce – przyznała Abby Johnson, amerykańska działaczka antyaborcyjna w rozmowie z Pauliną Guzik w programach Między Ziemią a Niebem TVP1 i Okiem Wiary TVP Info.

Paulina Guzik: Abby, jak przyjęto Cię w Polsce?

Abby Johnson: Byłam bardzo podekscytowana perspektywą przyjazdu do Polski. Jestem katoliczką, więc przyjazd do katolickiego kraju wzbudzał emocje. Uderzyła mnie mocna wiara katolicka. To wyjątkowe miejsce z bardzo bogatą historią katolicyzmu i pięknymi katolicki świętymi. Polacy są wspaniałymi ludźmi. Jestem szczęśliwa, że mogę być z wami.

Z Krakowa wychodzi wyjątkowe przesłanie. Masz może jakieś szczególne przesłanie z tego miejsca dla świata czy dla Polski?

AJ: Gorliwie modliłam się o przesłanie przed moim przyjazdem do Polski. Nie jestem Polką, więc nie zamierzam udawać, że znam tutejszą kulturę. Jednak wiem, co wydarzyło się w Stanach Zjednoczonych. Dzieje się tak dlatego, że ludzie cały czas idą na kompromis ze złem. Drzwi kompromisu otworzyły się już w Polsce, jeśli chodzi o aborcję, zapłodnienie in vitro i inne poważne kwestie moralne. Kościół i ludzie relatywnie rzecz biorąc nie zabierają głosu. Kiedy dobrzy ludzie milczą, kiedy sami milczą, wówczas do głosu dochodzi zło. Właśnie coś takiego ma u was miejsce. Moje przesłanie do was brzmi: odrzućcie ten kompromis, który został zawarty. Chcę was również ostrzec, że to co obserwujemy obecnie w waszym kraju w sferze kultury aborcji i prawa aborcyjnego, zmierza w niebezpiecznym kierunku.

Co mogłoby wzmocnić w obecnej chwili ruch pro-life, nie tylko w Polsce, ale również w Stanach Zjednoczonych?

AJ: Według mnie musi być to Kościół. Ten impuls musi wyjść z Kościoła, zwłaszcza z Kościoła katolickiego, który od zawsze stawia kwestię ochrony życia na pierwszym miejscu. Niestety Kościół stał się relatywnie milczący, za bardzo się obawia, aby nie urazić innych. Oznacza to współpracę ze złem. Kościół nie mówi otwarcie, nie korzysta z prawa głosu, nie korzysta z władzy danej nam przez samego Chrystusa, kiedy ustanawiał Kościół katolicki. Zawiedliśmy Go, zawiedliśmy Chrystusa. Kościół to najpotężniejsza organizacja.

A więc uważasz, że Kościół w obecnych czasach nie wystarczająco głośno broni dzieci?

AJ: Niestety nie. Kościół za bardzo idzie na kompromis. Chcę podkreślić, że kocham moją wiarę, kocham Kościół katolicki. Zostałam katoliczką, bo właśnie tutaj mamy prawdę o Chrystusie. W Kościele katolickim mamy pełnię naszej wiary. Dlatego przeraża mnie fakt, że obecnie mamy całą masę katolików, którzy otwarcie popierają aborcję, a otrzymują komunię, choć księża znają ich poglądy. Można dostrzec ten problem również w Polsce. Zauważyłam, że Polacy nie mówią o tym głośno, bo żyją w przekonaniu, że w Polsce jest wielu katolików i tego typu problemy tutaj nie występują. Ale to nieprawda. Jak długo będziecie ignorować ten problem, to problem ten będzie narastał.

PG: Jakie są Twoje przewidywania? Co może się zdarzyć, jeśli nie zabierzemy głosu w kwestii aborcji?

AJ: Jeśli teraz nie zabierzecie głosu, to dojdzie do złagodzenia prawa aborcyjnego. Na początku będą to małe kroki, co już ma miejsce, czyli legalna aborcja w trzech przypadkach. Jednak widzimy, że lekarze już testują granice. Prawo jest obecnie nieprawidłowo interpretowane. Aborcja ma być przeprowadzana, kiedy życie kobiety jest w niebezpieczeństwie, bądź jeśli dziecko nie będzie mogło samodzielnie funkcjonować, co według mnie nie jest przesłanką do usunięcia ciąży. Jednak tak się nie dzieje. Kobiety nagminnie usuwają ciążę, gdy dziecko ma zespół Downa. A przecież te dzieci mogą prowadzić całkowicie normalne życie. Nawet obecnie obowiązujące prawo nie jest przestrzegane w takim stopniu, w jakim powinno być. Właśnie dlatego, że zawarto kompromis. Tak to właśnie wygląda. Kiedy zło przenika, to rośnie w siłę.

Ludzie o tym wiedzą. Mimo że o tym wiedzą, to zastanawiają się, co powinni z tym zrobić. A przecież powinni pójść do mediów, ujawnić ten proceder, szukać sprawiedliwości dla nienarodzonych dzieci i matek, które okłamano, którym powiedziano, że ich dzieci nie będą mogły prowadzić normalnego życia, a tymczasem rodzą się zupełnie zdrowe. Należy szukać sprawiedliwości. Nie można obawiać się skutków.

Ja sama nie miałam pojęcia, co się stanie, kiedy opuściłam klinikę Planned Parenthood. Nie wiedziałam, że znajdę się na sali sądowej naprzeciw jednej z największym organizacji na świecie. Nie miałam pojęcia. Jednak trzeba działać. Nawet jeśli się boimy. Nie jesteśmy powołani do strachu. Bóg nie daje nam ducha lęku i bojaźni, ale ducha siły i odwagi. Bojaźń i słaby głos są u was obecne.

Wydaje mi się, że katolicy w Polsce uważają, że nie jest tak źle, że to tylko tysiąc dzieci rocznie. A te tysiąc dzieci, to o tysiąc za dużo. Nawet jeśli byłoby to tylko jedno dziecko, to o jedno za dużo. Czas, by Polacy się przebudzili. Jeśli nie zaczniecie odpychać tego zła, jeśli nie zaczniecie krzyczeć na temat tego, co dzieje się obecnie w waszym kraju, wówczas dojdzie do liberalizacji aborcji. Staniecie się krajem, jakim są Stany Zjednoczone, gdzie można dokonywać aborcji przez dziewięć miesięcy ciąży z jakiegokolwiek powodu. Do tego dojdzie w waszym pięknym katolickim kraju, jeśli ludzie nie zaczną się sprzeciwiać.

PG: Co pomogło Ci zagoić rany, kiedy opuściłaś klinikę po tym, jak zdałaś sobie sprawę, czym jest aborcja i zdałaś sobie sprawę, co stało się z Twoimi własnymi dziećmi, bo sama dokonałaś dwóch aborcji?

AJ: Z pewnością dużą rolę odegrała moja wiara katolicka: sakramenty, spowiedź, Eucharystia. Jednak szczerze powiedziawszy potrzebowałam duchowego treningu. Każdego dnia budziłam się i musiałam podejmować decyzję, czy będę żyć przeszłością, której nie mogę zmienić i czy będę rozpaczać, smucić się, żałować, zamartwiać i odczuwać wstyd, czy może obudzę się i będę żyć teraźniejszością akceptując dar od Boga i pozwolę Mu działać w moim życiu.

Przez osiem lat pracując w klinice byłam z dala od Boga, więc może już najwyższy czas, żeby zacząć żyć dla Jego chwały. Jednego dnia obudziłam się i podjęłam złą decyzję. Kolejnego dnia obudziłam się użalając się przez cały dzień, pijąc zbyt dużo wina i litując się nad sobą. Jednak najczęściej budziłam się i decydowałam się żyć dla Chrystusa.

Pewnego dnia, kiedy takie zmagania trwały już od długiego czasu, obudziłam się i wiedziałam, że już nie muszę dokonywać takich wyborów. Wiedziałam już, jak ma wyglądać moje życie. Pomaga mi też dzielenie się moją historią z innymi, pomaganie innym ludziom, aby sprzeciwiali się tej niesprawiedliwości wiedząc, że dzięki temu ratuję im życie, bo Bóg może działać przeze mnie, przez moją przeszłość. Jednak uzdrowienie to podróż i ta podróż potrwa całe życie.

PG: Czy jest to też podróż miłosierdzia?

AJ: Jak najbardziej. Zdecydowanie. Bóg jest względem mnie niezwykle miłosierny. Nie zasługuję na to, co mam, nie zasługuję na te łaski, które od Niego otrzymuję, nie zasługuję na te wszystkie cudowne dzieci, którymi mnie obdarzył. Ale On jest właśnie tak dobry. To właśnie Bóg, to Jego miłosierdzie.

PG: Miłosierdzie działa także wobec byłych pracowników klinik aborcyjnych, którzy przeszli na stronę życia. O tym piszesz w swojej nowej książce, która właśnie ukazała się w Polsce. Możesz przytoczyć najbardziej uderzającą historię, jaką usłyszałaś od byłego pracownika kliniki aborcyjnej, które opisujesz w książce „Ściany będą wołać?”

AJ: W książce można przeczytać historię kobiety, która zabiegała o aborcję zdrowego dziecka przy pomocy litu. Dostała zastrzyk, który miał zabić jej dziecko. Po zastrzyku zmieniła zdanie, natychmiast pożałowała decyzji i chciała ocalić swoje dziecko. Tak naprawdę lekarz-aborter wymusił na niej przeprowadzenie aborcji. Ludziom trudno uwierzyć w tę historię. Nie mogą uwierzyć, że kobiety dostają środki uspokajające, a potem są zmuszane do zabicia własnego dziecka, kiedy próbują je ocalić. Ale tak właśnie się dzieje. Tak to wygląda na całym świecie. Takie rzeczy małą miejsce każdego dnia w Chinach, w Stanach Zjednoczonych, we wszystkich krajach. Jest to prawdziwy problem. Wydaje się to niewiarygodne, póki nie zaczniesz pracować w tym przemyśle. Wówczas przekonujesz się, że dzieje się to każdego dnia.

PG: Wiem, że bardzo kochasz Jana Pawła II. W tym roku obchodzimy stulecie jego urodzin. Jesteśmy w jednym z jego ulubionych miejsc, które tak naprawdę stworzył. W jaki sposób św. Jan Paweł II Cię inspiruje?

AJ: Przypisuję Matce Przenajświętszej i Janowi Pawłowi II nawrócenie mojej rodziny na wiarę katolicką. Mój mąż i ja byliśmy na początku bardzo sceptycznie nastawieni. Nie byliśmy pewni, wydawało nam się to czymś szalonym. Mój mąż przeczytał Teologię ciała i Humanae vitae. Zaczął też czytać pisma św. Jana Pawła II. Przyszedł do mnie pewnego dnia i powiedział, że przeczytał różne rzeczy napisane przez papieża i uważa, że on ma rację. Stwierdził, że skoro ma rację w tych kwestiach, to Kościół katolicki musi mieć rację we wszystkim. Podeszłam do tego sceptycznie i byłam cyniczna. Jednak skłoniło mnie to do sięgnięcia po dzieła Ojców Kościoła. Zaczęłam też czytać encykliki i listy św. Jana Pawła II. Tak naprawdę to mnie przekonało, że jesteśmy na właściwej drodze, że Kościół katolicki jest naszym domem, że Kościół katolicki jest domem dla wszystkich. To wspaniałe uczucie być w miejscu, gdzie przebywał, chodził, mieszkał i gdzie był biskupem. Dzisiaj skosztowałam kremówkę papieską.

PG: Smakowała?

AJ: O tak. Powiedziałam ks. Maciejowi, który mi towarzyszył, że chcę ją na śniadanie, obiad i kolację. To czas odnowy i dla mojej wiary, to że tutaj jestem, w miejscu, gdzie mieszkał tak niezwykły święty papież.

PG: Dziękuję za odnowienie również naszej wiary - potrzebujemy takiego głosu z zewnątrz, żeby odnowić naszą wiarę w Polce. Bardzo dziękuję za rozmowę.

CZYTAJ DALEJ

Droga Krzyżowa z kard. Stefanem Wyszyńskim

2020-02-23 19:33

[ TEMATY ]

kard. Stefan Wyszyński

Warszawa

Droga Krzyżowa

kard. Wyszyński

źródło: archwwa.pl

W piatek 28 lutego na ulicach Starego Miasta w Warszawie odbędzie się Droga Krzyżowa z kard. Stefanem Wyszyńskim. Będzie to zarazem uroczyste wprowadzenie odrestaurowanego Cudownego Krucyfiksu Baryczków do archikatedry warszawskiej.

Nabożeństwo rozpocznie się o godz. 17:30 w kościele Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny na Nowym Mieście.

Mottem tej szczególnej Drogi Krzyżowej w pierwszy piątek Wielkiego Postu będą słowa “Bądź wola Twoja jako w niebie… tak i w Warszawie”.

Drogę Krzyżową zakończy Msza św. pod przewodnictwem bp. Rafała Markowskiego oraz adoracja Cudownego Krucyfiksu.

Organizatorami nabożeństwa na Starym Mieście są: Akcja Katolicka wraz z Muzeum Archidiecezji Warszawskiej, Instytut Prymasa Wyszyńskiego, parafie: katedralna oraz Nawiedzenia NMP na Przyrynku oraz kościół akademicki św. Anny w Warszawie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję