Reklama

Przez wiarę i chrzest do świadectwa

2018-03-14 11:07

Kamil Krasowski
Edycja zielonogórsko-gorzowska (Aspekty) 11/2018, str. IV

Ks. Adrian Put
Andrzej Szablewski z żoną Iwoną i córką Wiktorią

Po ponad dwóch latach przygotowań 17 marca rozpocznie się sesja inauguracyjna I Synodu Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej, czyli właściwe obrady synodalne. W obradach weźmie udział ok. 200 osób – reprezentantów duchowieństwa, wspólnot zakonnych i świeckich. Tę ostatnią grupę stanowi ok. 100 przedstawicieli miast, wsi oraz rozmaitych środowisk duszpasterskich wybranych przez Diecezjalną Radę Duszpasterską oraz Biskupa Diecezjalnego spośród kandydatów przedstawionych przez parafialne zespoły synodalne

Kilku spośród świeckich uczestników synodu zapytaliśmy o to, jak przyjęli informację o nominacji, jak wyobrażają sobie swoje uczestnictwo w obradach synodalnych i na co chcą zwrócić uwagę podczas Synodu Diecezjalnego.

Łukasz Brodzik z parafii pw. Najświętszego Zbawiciela w Zielonej Górze (dek. Zielona Góra – św. Jadwigi)

– Moje zaangażowanie w duszpasterstwo młodzieży i doświadczenie w prowadzeniu organizacji kościelnej zarówno w diecezji, jak i w kraju chciałbym przenieść na grunt prac synodalnych. Obecnie pracuję w Młodzieżowej Agencji Informacyjnej i w radiu – tę praktykę i wiedzę chciałbym również wykorzystać podczas obrad synodu.

Cieszę się, że synod będzie gromadził zarówno duchownych, jak i świeckich w celu refleksji nad stanem diecezji. Takie obrady i narady, nawet jeśli nie przyniosą spektakularnych wyników teraz, mogą okazać się zbawienne w przyszłości. Samo podjęcie rozmów na ten temat już wzbudza w uczestnikach synodu, ale również i w diecezjanach odpowiedzialność za swoją wspólnotę, ale także poczucie, że mam na coś wpływ – mogę coś zmienić.

Reklama

W moim odczuciu teren naszej diecezji to teren misyjny – mimo że większość mieszkańców jest ochrzczona i deklaruje wiarę katolicką, to więcej ludzi nie uczestniczy w praktykach religijnych i przyjmowaniu sakramentów, niż z nich korzysta. Jest tu więc ogromne pole do ewangelizacji.

Do analizy sytuacji w diecezji warto by podejść przez zastosowanie metody Widzieć–Ocenić–Działać. Zaobserwować problem, zastanowić się, dlaczego tak jest i jak to zmienić, oraz działać – często pytając tych, którzy daną trudność już rozwiązali.

Uważam, że synod powinien postawić akcent na misję świeckich w Kościele. Skoro jest wielka potrzeba niesienia Chrystusa do mieszkańców diecezji – to i potrzeba wielu ewangelizatorów. Słusznym rozwiązaniem wydaje się więc, aby pobudzać diecezjan i parafian do przejścia na kolejny poziom – od uświęcania siebie do uświęcania innych.

Ireneusz Gasza, przewodniczący gorzowskiego Bractwa św. Józefa, z parafii pw. Pierwszych Męczenników Polski w Gorzowie (dek. Gorzów – Katedra)

– Wiadomość o nominacji spadła na mnie jak grom z jasnego nieba. Uczestniczyłem wtedy w rekolekcjach dla mężczyzn w ośrodku w Długim k. Strzelec Krajeńskich. O powołaniu mnie do uczestnictwa w obradach synodalnych poinformowali mnie również proboszcz parafii ks. kan. Bogusław Kaczmarek oraz proboszcz z Wilkowa ks. Mariusz Iliaszewicz. To było dla mnie wielkie zaskoczenie. W ogóle się tego nie spodziewałem. Z jednej strony jest to dla mnie wielka radość, a z drugiej ogromne zobowiązanie, ponieważ zdaję sobie sprawę, że aby wyprowadzić dobre owoce dla naszego Kościoła lokalnego, trzeba aktywnie włączyć się w obrady Synodu Diecezjalnego.

Mam świadomość, że w naszej diecezji czeka nas jeszcze wiele pracy w kwestiach chociażby sakramentu małżeństwa i związanej z nim przysięgi, która jest bardzo często łamana. Jeśli chodzi o rozwody, to wydaje mi się, że nasza diecezja znajduje się tu na dosyć wysokiej pozycji. Dlatego uważam, że na tej płaszczyźnie jest bardzo wiele do zrobienia. Druga kwestia, która bije na alarm, to spadek liczby młodzieży uczestniczącej w niedzielnej Eucharystii. Trzeba wielofalowo pochylić się nad tym problemem, by nie nastąpił u nas efekt Belgii, Holandii czy Francji. Dlatego w pierwszej kolejności musimy zadbać o nasze dzieci i młodzież, by jeszcze bardziej przyciągnąć ich do Kościoła i pokazać, że to także ich wspólnota. Mam jednak nadzieję, że po wysłuchaniu raportu o stanie naszej diecezji pochylimy się nad tymi tematami, zabierzemy się solidnie do pracy i wspólnie znajdziemy sensowne, najlepsze rozwiązanie.

Mariusz Graczyk z parafii pw. Macierzyństwa Najś-więtszej Maryi Panny w Zbąszynku (dek. Babimost)

– Jestem szczęśliwym mężem, ojcem 3 dorosłych córek i dziadkiem. Od 25 lat we wspólnocie Domowego Kościoła, od 13 lat posługuję jako nadzwyczajny szafarz Komunii św. Od tego roku, razem z żoną podjęliśmy współodpowiedzialność za Diakonię Wyzwolenia Ruchu Światło-Życie w naszej diecezji.

Nominację na uczestnika synodu diecezjalnego przyjąłem z wielkim spokojem. Po wyborze mnie jako kandydata przez Parafialny Zespół Synodalny poprosiłem o modlitwę, abym potrafił jeszcze lepiej zagospodarować swój czas, by moja posługa nie była kosztem innych obowiązków. Zdaję sobie sprawę, że wszyscy uczestnicy synodu stają przed wielkim wyzwaniem, jakim jest doprowadzenie wielu naszych diecezjan do spotkania z żywym Jezusem w tych trudnych czasach.

Z synodem wiążę wielkie nadzieje na znalezienie rozwiązań problemów, przed którymi stoi Kościół w naszej diecezji, ale też w Polsce. Jako nauczycielowi oczywiście na sercu leży mi młodzież. Z jednej strony cieszy, że coraz więcej jej w konkursach biblijnych, że wielu uczestniczy w rekolekcjach oazowych, ale z drugiej strony jest ogromna rzesza zagubionych młodych ludzi. Jakim językiem do nich mówić, z jakich metod korzystać, aby znaleźli w swoim życiu Boga? Myślę, że ważną kwestią w czasie synodu będzie również problem przygotowywania małżonków do katechumenatu rodzinnego. Uważam również, że uczestnictwo w pracach synodalnych przedstawicieli wielu wspólnot jeszcze bardziej ożywi nie tylko te wspólnoty, ale także wiarę naszych diecezjan.

Lech Kopyść – katecheta, doradca życia rodzinnego z parafii pw. Trójcy Świętej w Przytocznej (dek. Rokitno)

– Przed ponad dwoma laty spotkał mnie zaszczyt uczestniczenia w pracach Komisji Przygotowawczej Synodu. Tak więc dla mnie zaczął się on 13 listopada 2015 r. Obecna nominacja na uczestnika to jakby naturalna konsekwencja poprzedniego wyboru. Nawet gdybym jej nie otrzymał, to i tak bym towarzyszył pracom synodu. Jest to bowiem pole wymiany refleksji całej wspólnoty diecezjalnej, a nie tylko dwustu wybranych uczestników. Sprawy ewangelizacji, liturgii czy przepisów prawa kanonicznego są aktualne w życiu każdej parafii.

Z racji pełnionych funkcji najbliższe są mi plusy oraz minusy katechizacji i przygotowania do życia rodzinnego. Chciałbym uczulić nas wszystkich na sąsiadów czy uczniów w ciszy własnego domu przeżywających swoje „małe dramaty”, które można pokonać, gdy napotka się pomocną dłoń. Nikt nie może zostać sam.

Pierwsza Sesja Plenarna to przejście od świątyni św. Józefa, cichego wychowawcy Jezusa, świadka wiary. Dalsza część to wezwanie do dawania świadectwa przez wiarę i chrzest w parafii Świętego Ducha. Bez Niego niewiele sami uczynimy.

Jerzy Patelka z parafii pw. św. Antoniego w Nowej Soli (dek. Nowa Sól)

– Informację o powołaniu mnie do grona uczestników synodu przyjąłem z radością. Jestem przekonany, że dane mi będzie uczestniczyć w wydarzeniach, z których może wyniknąć wiele dobrego dla naszej diecezji.

Specyfiką naszej diecezji – jak i innych położonych na tzw. ścianie zachodniej – jest niska liczba osób praktykujących, niewiele powołań kapłańskich, bardzo widoczny kryzys instytucji małżeństwa i rodziny. Ale to, co złe, może być dla synodu budującym wyzwaniem wypracowania lepszego modelu funkcjonowania Kościoła w naszej rzeczywistości. Mam nadzieję, że wśród tematów, nad którymi pochyli się synod, będzie problem całościowej wizji katechizacji – od chrztu po małżeństwo – z uwzględnieniem wniosków, jakie wypływają z funkcjonowania w naszej diecezji programu przygotowania młodzieży do bierzmowania. Mam nadzieję, że synod podejmie temat dowartościowania parafii jako lokalnego centrum życia duchowego.

Jestem żonaty, mamy 8 dzieci. Jestem magistrem polonistyki KUL i absolwentem Podyplomowego Studium Rodziny, współzałożycielem Katolickiej Szkoły Podstawowej w Nowej Soli oraz nauczycielem WDŻR. Wraz z żoną w Domowym Kościele od ponad 30 lat, w swojej wspólnocie pełniliśmy m.in. funkcję Pary Rejonowej, wielokrotnie posługiwaliśmy także jako para prowadząca na rekolekcjach Domowego Kościoła. Pełnię posługę szafarza oraz redaktora naczelnego gazety międzyparafialnej, ukazującej się w 6 parafiach dekanatu nowosolskiego.

Andrzej Szablewski z parafii pw. św. Stanisława Kostki w Zielonej Górze (dek. Zielona Góra – Ducha Świętego)

– Jestem nadzwyczajnym szafarzem Komunii Świętej, a od niedawna akolitą. Systematycznie biorę udział w spotkaniach kręgu biblijnego. W trakcie spotkania parafialnego zespołu synodalnego padła propozycja mojej osoby jako delegata na synod. W pierwszej chwili przyjąłem to bez większego entuzjazmu, mając świadomość płynących z tego obowiązków. Jednak w głowie pojawiła się myśl: „Skoro chcesz poprawiać rzeczywistość, to dlaczego tego unikasz?”. Moją rzeczywistość przenikał zawsze duch franciszkański (przyjąłem imię na bierzmowaniu na cześć św. Franciszka z Asyżu) oraz ignacjański. Jest we mnie bardzo duża ciekawość i jednocześnie nadzieja, że moje uczestnictwo w spotkaniach synodalnych będzie czymś więcej niż tylko biernym przesiadywaniem podczas obrad. Czuję, że jest to moment w moim życiu, który przez zgromadzone doświadczenie osoby świeckiej i jednocześnie zaangażowanej w życie Kościoła mogę dodać coś od siebie. Coś, co ukształtuje nadchodzącą rzeczywistość. Moim pragnieniem jest, by uczestniczyć w tworzeniu narzędzi, które będą łatwe w użyciu, a które dadzą tym, którzy w przyszłości będą z nich korzystać, odpowiednią skuteczność. W moim sercu od zawsze szczególne miejsce ma liturgia i Pismo Święte. Dwa obszary, które możemy porównać do powietrza i pokarmu. Musimy jeść i oddychać. Niestety, często jemy byle co i oddychamy zatrutym powietrzem. Powietrzem jest Słowo Boże. Ostatnio na kręgu biblijnym padło sformułowanie, że Kościół zachodni śpi. Jeśli ktoś śpi, to łatwo go okraść. Z wiary. Pamiętam w latach 90. ub. wieku dużą aktywność ewangelizacyjną poza murami Kościoła, która była akcyjna. W tamtym też czasie obejrzałem film „Jezus żyje”. Wspólnota tam występująca zaczęła od czytania Słowa Bożego. Trwało wiele lat, zanim dostali wskazówkę, by wyjść na zewnątrz. Byli dobrze przygotowani. Zaczęły się dziać rzeczy niesamowite. Wyszli podzielić się żywością, a dostali o wiele więcej – żywego Jezusa, który zdziałał najprawdziwsze cuda. Od tego trzeba zacząć – od kręgów biblijnych, od słowa, które ma moc zmienić najpierw nas, diecezję, Polskę, a na końcu świat.

Tagi:
synod

Reklama

Kościół katolicki w Niemczech rozpoczyna proces „Drogi Synodalnej”

2019-11-30 19:29

ts, st / Monachium-Watykan (KAI)

Symbolicznym zapaleniem świec w wielu kościołach w pierwszą niedzielę Adwentu Kościół katolicki w Niemczech rozpocznie oficjalnie długo przygotowywaną „Drogę Synodalną”. Zaplanowany na dwa lata proces – dialog na temat przyszłości Kościoła katolickiego w tym kraju - ma na celu reformy wewnętrzne. Z dużym dystansem na temat tego projektu wypowiedzieli się wysocy przedstawiciele Stolicy Apostolskiej.

Omnidom 999/pl.wikipedia.org

W monachijskiej katedrze Najświętszej Marii Panny świece zapalą przewodniczący Niemieckiej Konferencji Biskupiej, kard. Reinhard Marx oraz wiceprzewodnicząca Centralnego Komitetu Katolików Niemieckich (ZdK), Karin Kortmann. Obydwoje są członkami prezydium „Drogi Synodalnej”. Pierwsze spotkanie tego zgromadzenia planowane jest w dniach 30 stycznia-1 lutego 2020 we Frankfurcie.

Wcześniej kard. Marx oraz przewodniczący ZdK, Thomas Sternberg we wspólnym liście zaapelowali do niemieckich katolików o otwartą dyskusję na temat przyszłości Kościoła w swej ojczyźnie. „Zapraszamy także tych z was, którzy przeżywają trudności z wiarą i z Kościołem, którzy utracili zaufanie, lub jako poszukujący są w drodze”, napisali przewodniczący episkopatu i przewodniczący organizacji katolików. „Zapraszamy do pójścia Drogą Synodalną w wolność i różnorodność” - podkreślili. Ich list dotarł do wszystkich parafii w Niemczech.

Przygotowane są cztery dokumenty robocze dotyczące moralności seksualnej, formy życia kapłańskiego, władzy i jej podziału oraz roli kobiet w służbie i urzędach Kościoła. Tematyka tych dokumentów będzie dyskutowana w czterech ok. 30-osobowych gremiach doradczych - forach Drogi Synodalnej.

Zdaniem agencji informacyjnej KNA forum na temat władzy i jej podziału obejmuje m.in. napięcia między nauczaniem a praktyką Kościoła, „ale także między sposobem, w jakim sprawowana jest władza w Kościele i standardami społeczeństwa pluralistycznego w demokratycznym państwie prawa”. Forum o „moralności seksualnej” ma się odnieść do różnic między nauczaniem a praktyką w tym zakresie. Jako „bardzo pilną” określono grupę roboczą poświęconą roli kobiet w Kościele. W oficjalnej informacji stwierdzono, że jest to „ważny sprawdzian dla autentyczności woli reform”, gdyż wiele kobiet traci zaufanie do instytucji Kościoła. Czwarte forum ma się zająć „formą życia kapłańskiego”; obejmie ono również duchowość, natomiast wyłączona została kwestia kapłaństwa kobiet w przyszłości.

Statut „Drogi Synodalnej” podkreśla, że proces służy „wspólnemu poszukiwaniu kroków służących umocnieniu świadectwa chrześcijańskiego”. To sformułowanie podejmuje myśl wypowiedzianą przez papieża Franciszka w wystosowanym 24 czerwca liście „Do pielgrzymującego Ludu Bożego w Niemczech”. W 19-stronicowym liście papież wyraził uznanie dla zaangażowania niemieckich katolików w dążeniu do reform. Jednocześnie przypomniał o jedności z Kościołem powszechnym i przestrzegł przed „jedną z pierwszych i największych pokus w Kościele, którą jest przeświadczenie, że rozwiązanie problemów możliwe jest przez reformy strukturalne, organizacyjne i administracyjne”.

Ojciec Święty zaproponował powrót do „prymatu ewangelizacji”. Poprzez ewangelizację odzyskujemy radość z Ewangelii, radość z bycia chrześcijanami, radzi niemieckiemu Kościołowi Franciszek, wskazując „duchowe środki lecznicze” w postaci modlitwy, pokuty i adoracji. List papieża w różny sposób interpretowali zwolennicy i przeciwnicy „drogi synodalnej”.

„Poszliśmy za wskazaniami, które dał nam Ojciec Święty na naszą drogę, rozważyliśmy też, jakie powinniśmy wyciągnąć konsekwencje”, napisali członkowie Niemieckiej Konferencji Biskupów i Centralnego Komitetu Katolików tego kraju (ZdK) we wspólnym liście do papieża. Przyznali, że poczuli się umocnieni, iż Franciszek podziela ich „troskę o przyszłość Kościoła w Niemczech” i że zachęcił ich do „poszukiwania szczerej odpowiedzi na aktualną sytuację”.

„Podobnie jak Ojciec Święty również i my widzimy, że na całej naszej drodze musimy kierować się «prymatem ewangelizowania». Jesteśmy zdecydowani, aby drodze synodalnej nadawać kształt «procesu duchowego»” - głosi list opublikowany w Fuldzie. Jego autorzy zapewniają papieża o swojej łączności z nim „w duchu kościelnym”, ponieważ - jak napisali - mają „na uwadze zarówno jedność Kościoła jako całości, jak i sytuację na miejscu, a także to, że wielkim naszym pragnieniem jest udział całego Ludu Bożego”.

Inicjatywa jest zaplanowana na dwa lata. Najwyższym organem jest Zgromadzenie Synodalne. W jego skład ma wejść ponad 200 osób, mających reprezentować jak najszerszą paletę życia religijnego w Niemczech. Są wśród nich m. in. przedstawiciele zakonów, nowych wspólnot kościelnych i diecezjalnych rad kapłańskich, a także tzw. obserwatorzy i goście z nuncjuszem apostolskim. Ostateczna lista uczestników zostanie skompletowana do połowy grudnia.

Tak samo jak synody, również Droga Synodalna ma charakter doradczy, podkreśliła KNA. Postanowienia tego gremium nie będą prawnie wiążące dla żadnego biskupa, co ma zagwarantować jedność z Kościołem powszechnym i zapobiec „specjalnej drodze niemieckiej”. Po Drugim Soborze Watykańskim (1962-1965) odbyły się w Niemczech liczne synody diecezjalne, mające wcielić postanowienia Soboru, obradowały też dwa synody krajowe: w ówczesnej RFN był to Synod w Würzburgu (1971-1975) , a w NRD Drezdeński Synod Duszpasterski (1973-1975). Niektóre z postanowień synodalnych zostały odrzucone przez Stolicę Apostolską, kilka nie doczekało się odpowiedzi.

We wrześniu, na zakończenie jesiennego zebrania episkopatu, jego przewodniczący, kard. Reinhard Marx zapewnił, że „w kwestiach istotnych dla Kościoła powszechnego nie istnieje specjalna droga niemiecka”. – Jesteśmy gotowi przekazać Kościołowi powszechnemu nasze głosy w dyskusji - dodał i podkreślił, że ten proces nie jest jego osobistą drogą, jak twierdzą krytycy, ale wspólną drogą Kościoła w Niemczech. Dlatego biskupi są zgodni co do tego, że centrum „Drogi Synodalnej” powinna stanowić ewangelizacja. Od dawna bowiem widać rozdźwięk między nauczaniem a realiami życia. „Właśnie dlatego przykładamy wagę do dialogu i jesteśmy pewni, że droga synodalna jako proces duchowy pomoże nam się na nowo połączyć i jako Kościół przesłać mocny znak do opinii publicznej”. Ta droga odmieni Kościół, gdyż nie można sobie wyobrazić Drogi Synodalnej bez reform, stwierdził kard. Marx.

Droga Synodalna w Kościele katolickim Niemiec ma wielu zwolenników, ale także i przeciwników, głosy nadziei, ale też sceptycyzm. Tuż przed jej rozpoczęciem wielu biskupów wyraziło nadzieję na „krok naprzód”, wśród nielicznych, którzy sceptycznie odnoszą się do tego procesu jest m.in. arcybiskup Kolonii, kard. Rainer Maria Woelki, a także kardynał Walter Kasper. Emerytowany przewodniczący Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan powiedział 29 listopada dla portalu domradio.de, że zamiast wymieniać poglądy na temat „ osiągnięcia maksymalnych stanowisk”, uczestnicy Drogi Synodalnej powinni rozmawiać o sprawach, „które można w Niemczech zmienić”. Jeśli się to nie uda, dialog skończy się frustracją.

Na 15 miejsc zaplanowanych dla delegatów stowarzyszenia młodzieżowych organizacji katolickich BDJK zgłosiło się 150 chętnych, poinformował 29 listopada dziennik „Süddeutsche Zeitung”. Przewodniczący tej organizacji Thomas Andinie powiedział gazecie, że „dla wielu młodych bardzo ważną sprawą jest obecność w tym miejscu. Ale jeśli okaże się to tylko gadaniną, rozczarowanie będzie ogromne”.

We wrześniu b.r. Stolica Apostolska wystosowała list to biskupów niemieckich przestrzegając ich, że plany tzw. „procesu synodalnego”, który miałby wypracować wiążące decyzje nie mają „ważności eklezjologicznej”. List w tej sprawie przesłał 4 września do wszystkich członków episkopatu niemieckiego prefekt Kongregacji ds. Biskupów, kard. Marc Ouellet. Dołączono do niego opinię opracowaną przez Papieską Radę ds. Tekstów Prawnych.

Prefekt Kongregacji ds. Biskupów, stwierdził, że plany Zgromadzenia Synodalnego muszą być zgodne z wytycznymi wydanymi przez papieża Franciszka 29 czerwca b.r., w których Ojciec Święty stwierdza, że synod w Niemczech nie może zmienić nauczania lub dyscypliny Kościoła powszechnego. Do listu dołączono czterostronicową ocenę prawną projektu statutu synodu niemieckiego. Podpisał ją przewodniczący Papieskiej Rady ds. Tekstów Prawnych, abp Filippo Iannone OCarm. W dokumencie stwierdzono, że plany biskupów niemieckich naruszają normy kanoniczne i faktycznie zmierzają do zmiany powszechnych norm i nauki Kościoła. Abp Iannone zauważył, że podejmowane w „procesie synodalnym” cztery tematy kluczowe: „władza, uczestnictwo i podział władzy”, „moralność seksualna”, „forma życia kapłańskiego” oraz „kobiety w posługach i urzędach kościelnych” dotyczą nie tylko Kościoła w Niemczech, ale całego Kościoła powszechnego i - z nielicznymi wyjątkami - nie mogą być przedmiotem obrad lub decyzji Kościoła partykularnego bez naruszenia tego, co wyraża Ojciec Święty w swoim liście” – napisał abp Iannone.

Watykańska ocena prawna podnosi szereg obaw dotyczących proponowanej struktury i uczestników niemieckiej „drogi synodalnej”. Stwierdzono, że niemieccy biskupi nie planują synodu prowincjalnego, ale synod Kościoła partykularnego, czego nie mogą przeprowadzić bez wyraźnej aprobaty Stolicy Apostolskiej.

Zauważono również, że proponowany skład Zgromadzenia Synodalnego jest „nieważny eklezjologicznie”. Przytaczano w nim propozycję partnerstwa biskupów z Centralnym Komitetem Katolików Niemieckich - grupą świeckich, która zajęła publicznie stanowisko sprzeczne z wieloma elementami nauczania Kościoła, w tym dotyczącymi święceń kobiet i moralności seksualnej.

Podkreślono, że Centralny Komitet Katolików Niemieckich zgodził się na zaangażowanie w ten proces, pod warunkiem, że Zgromadzenie Synodalne mogłoby opracować wiążącą politykę dla Kościoła niemieckiego.

„Jak Kościół partykularny może obradować w sposób wiążący, jeśli poruszane tematy mają wpływ na cały Kościół?” - pyta abp Iannone. „Konferencja Episkopatu nie może nadać mocy prawnej rezolucjom [w tych sprawach], leży to poza jej kompetencjami” – czytamy w liście. Abp Iannone zaznaczył, że „synodalność w Kościele, do której często nawiązuje Papież Franciszek, nie jest synonimem demokracji ani decyzji większości”, zauważając, że nawet gdy obraduje w Rzymie Synod Biskupów, to jego wyniki prezentuje papież. „Proces synodalny musi odbywać się w ramach wspólnoty zorganizowanej hierarchicznie, a wszelkie uchwały wymagałyby wyraźnej zgody Stolicy Apostolskiej. W ocenie prawnej stwierdzono, że niemieckie propozycje „pozostawiają wiele pytań, które zasługują na uwagę”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Święty Mikołaj - „patron daru człowieka dla człowieka”

Ks. Paweł Staniszewski
Edycja łowicka 49/2004

6 grudnia cały Kościół wspomina św. Mikołaja - biskupa. Dla większości z nas był to pierwszy święty, z którym zawarliśmy bliższą znajomość. Od wczesnego dzieciństwa darzyliśmy go wielką sympatią, bo przecież przynosił nam prezenty. Tak naprawdę zupełnie go wtedy jeszcze nie znaliśmy. A czy dziś wiemy, kim był Święty Mikołaj? Być może trochę usprawiedliwia nas fakt, że zachowało się niewiele pewnych informacji na jego temat.

pl.wikipedia.org

Wyproszony u Boga

Około roku 270 w Licji, w miejscowości Patras, żyło zamożne chrześcijańskie małżeństwo, które bardzo cierpiało z powodu braku potomka. Oboje małżonkowie prosili w modlitwach Boga o tę łaskę i zostali wysłuchani. Święty Mikołaj okazał się wielkim dobroczyńcą ludzi i człowiekiem głębokiej wiary, gorliwie wypełniającym powinności wobec Boga.
Rodzice osierocili Mikołaja, gdy był jeszcze młodzieńcem. Zmarli podczas zarazy, zostawiając synowi pokaźny majątek. Mikołaj mógł więc do końca swoich dni wieść dostatnie, beztroskie życie. Wrażliwy na ludzką biedę, chciał dzielić się bogactwem z osobami cierpiącymi niedostatek. Za swoją hojność nie oczekiwał podziękowań, nie pragnął rozgłosu. Przeciwnie, starał się, aby jego miłosierne uczynki pozostawały otoczone tajemnicą. Często po kryjomu podrzucał biednym rodzinom podarki i cieszył się, patrząc na radość obdarowywanych ludzi.
Mikołaj chciał jeszcze bardziej zbliżyć się do Boga. Doszedł do wniosku, że najlepiej służyć Mu będzie za klasztornym murem. Po pielgrzymce do Ziemi Świętej dołączył do zakonników w Patras. Wkrótce wewnętrzny głos nakazał mu wrócić między ludzi. Opuścił klasztor i swe rodzinne strony, by trafić do dużego miasta licyjskiego - Myry.

Biskup Myry

Był to czas, gdy chrześcijanie w Myrze przeżywali żałobę po stracie biskupa. Niełatwo było wybrać godnego następcę. Pewnej nocy jednemu z obradujących dostojników kościelnych Bóg polecił we śnie obrać na wakujący urząd człowieka, który jako pierwszy przyjdzie rano do kościoła. Człowiekiem tym okazał się nieznany nikomu Mikołaj. Niektórzy bardzo się zdziwili, ale uszanowano wolę Bożą. Sam Mikołaj, gdy mu o wszystkim powiedziano, wzbraniał się przed objęciem wysokiej funkcji, nie czuł się na siłach przyjąć biskupich obowiązków. Po długich namowach wyraził jednak zgodę uznając, że dzieje się to z Bożego wyroku.
Biskupią posługę pełnił Mikołaj ofiarnie i z całkowitym oddaniem. Niósł Słowo Boże nie tylko członkom wspólnoty chrześcijańskiej. Starał się krzewić Je wśród pogan.
Tę owocną pracę przerwały na pewien czas edykty cesarza rzymskiego Dioklecjana wymierzone przeciw chrześcijanom. Wyznawców Jezusa uczyniono obywatelami drugiej kategorii i zabroniono im sprawowania obrzędów religijnych. Rozpoczęły się prześladowania chrześcijan. Po latach spędzonych w lochu Mikołaj wyszedł na wolność.
Biskup Mikołaj dożył sędziwego wieku. W chwili śmierci miał ponad 70 lat (większość ludzi umierała wtedy przed 30. rokiem życia). Nie wiemy dokładnie, kiedy zmarł: zgon nastąpił między 345 a 352 r. Tradycja dokładnie przechowała tylko dzień i miesiąc tego zdarzenia - szósty grudnia. Podobno w chwili śmierci Świętego ukazały się anioły i rozbrzmiały chóry anielskie.
Mikołaj został uroczyście pochowany w Myrze.

Z Myry do Bari

Wiele lat później miasto uległo zagładzie, gdy w 1087 r. opanowali je Turcy. Relikwie Świętego zdołano jednak w porę wywieźć do włoskiego miasta Bari, które jest dzisiaj światowym ośrodkiem kultu św. Mikołaja. Do tego portowego miasta w południowo-wschodniej części Włoch przybywają tysiące turystów i pielgrzymów. Dla wielu największym przeżyciem jest modlitwa przy relikwiach św. Mikołaja.

Międzynarodowy patron

Biskup z Myry jest patronem Grecji i Rusi. Pod jego opiekę oddały się Moskwa i Nowogród, ale także Antwerpia i Berlin. Za swego patrona wybrali go: bednarze, cukiernicy, kupcy, młynarze, piekarze, piwowarzy, a także notariusze i sędziowie. Jako biskup miasta portowego, stał się też patronem marynarzy, rybaków i flisaków. Wzywano św. Mikołaja na pomoc w czasie burz na morzu, jak również w czasie chorób i do obrony przed złodziejami. Opieki u niego szukali jeńcy i więźniowie, a szczególnie ofiary niesprawiedliwych wyroków sądowych. Uznawano go wreszcie za patrona dzieci, studentów, panien, pielgrzymów i podróżnych. Zaliczany był do grona Czternastu Świętych Wspomożycieli.

Święty zawsze aktualny

Od epoki, w której żył św. Mikołaj, dzieli nas siedemnaście stuleci. To wystarczająco długi czas, by wiele wydarzeń z życia Świętego uległo zapomnieniu. Dziś wiedza o nim jest mieszaniną faktów historycznych i legend. Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że nawet w fantastycznie brzmiących opowieściach o św. Mikołaju tkwi ziarno prawdy.
Święty Mikołaj nieustannie przekazuje nam jedną, zawsze aktualną ideę. Przypomina o potrzebie ofiarności wobec bliźniego. Pięknie ujął to papież Jan Paweł II mówiąc, że św. Mikołaj jest „patronem daru człowieka dla człowieka”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Prymas Polski: nawet najbardziej luksusowe dobra nie zastąpią człowieka

2019-12-06 19:20

bgk / Łubowo (KAI)

„Święty Mikołaj staje przed nami jako świadek ludzkiej dobroci i miłosierdzia. Uczy jej w świecie, który pragnąc zaspokoić wszystkie nasze potrzeby, jakby ciągle nie rozumiał, że nawet najbardziej luksusowe dobra nie zastąpią człowieka i jego serca” – mówił dziś w Łubowie Prymas Polski abp Wojciech Polak.

Episkopat.pl

Metropolita gnieźnieński przewodniczył w miejscowym, zabytkowym kościele pw. św. Mikołaja uroczystościom odpustowym ku czci patrona. Przypominając w homilii najbardziej znany obraz skromnego biskupa Miry – zapożyczony i zniekształcony przez popkulturę – podkreślił, że historyczny biskup Mikołaj „nie potrzebował reklamy dla uczynków miłości”.

„Nie tylko się z nimi nie obnosił, ale wręcz je ukrywał, by nie czynić niczego na pokaz – mówił abp Polak dodając za papieżem Franciszkiem, że choć miłosierdzie ma oczy, by widzieć, uszy, by słyszeć i ręce, by konkretnie pomagać, samo często pozostaje w ukryciu.

„Pragnie bowiem uszanować człowieka i jego godność” – podkreślił Prymas wskazując dalej, że uczynki miłosierdzia to nie tylko te mające materialny wymiar. Uczynkiem miłosierdzia jest modlitwa za żywych i umarłych. Jest nim niesienie pokoju tam, gdzie go brakuje, co w naszych czasach jest coraz pilniejszych wezwaniem. Uczynkiem miłosierdzia – i to tym najbardziej czytelnym – jest także troska o chorych i cierpiących.

„Uśmiech, trochę czułości, uścisk dłoni, to proste gesty, ale bardzo ważne dla ludzi chorych, którzy tak często czują się pozostawieni samymi sobie” – mówił za papieżem Franciszkiem abp Polak dodając, że świadkiem takiej właśnie ludzkiej dobroci i chrześcijańskiej miłości jest właśnie św. Mikołaj.

„Uczy jej w świecie, który pragnąc zaspokoić wszystkie nasze potrzeby, jakby ciągle nie rozumiał, że nawet najbardziej luksusowe rzeczy i dobra nie zastąpią samego człowieka. Nie zastąpią jego serca, jego dłoni, jego oczu. Wśród kolorowych prezentów, które rozdają dziś przydrożni mikołaje nie spotkasz bowiem prezentu z napisem człowiek. Bo człowiek może prawdziwie tylko sam siebie darować drugiemu: może dać swój czas, swoje słowo, zwykły gest ludzkiej solidarności, dobroci, uśmiechu, nawet przez łzy” – mówił na koniec Prymas Polski.

Odpustowa Msza św. w zabytkowym kościele w Łubowie była także dziękczynieniem za zakończenie remontu i renowacji tej XVII-wiecznej świątyni parafialnej – jednego z najstarszych kościołów drewnianych w Wielkopolsce. Prace rozpoczęły się w 2017 roku i zostały przeprowadzone w ramach projektu „Renowacja i konserwacja drewnianych zabytków archidiecezji gnieźnieńskiej celem stworzenia nowej oferty edukacyjno-kulturalnej”. 

Podobnie jak kościół, także parafia w Łubowie jest jedną z najstarszych w regionie. Erygowano ją już w XII wieku. Wtedy też stanęła pierwsza drewniana świątynia, spalona doszczętnie podczas wojen szwedzkich. Po odbudowie kościół (służący wspólnocie do dziś) został poświęcony przez biskupa Stanisława Dzianotta, sufragana kijowskiego, kanonika gnieźnieńskiego i przełożonego Zakonu Maltańskiego – stąd na wieży umieszczono zachowany do dziś krzyż maltański.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem