Reklama

Niedziela Sosnowiecka

Śpiewnik pieśni patriotycznych

Tuż przed świętami Zmartwychwstania Pańskiego do wszystkich parafii naszej diecezji trafi „Śpiewnik pieśni patriotycznych”. Wszystko po to, aby godnie uczcić 100. rocznicę odzyskania niepodległości. Intencją biskupa diecezji sosnowieckiej Grzegorza Kaszaka jest, aby przynajmniej raz w miesiącu w naszych parafiach urządzać wieczernice, podczas których będą śpiewane pieśni patriotyczne, towarzyszące naszemu narodowi od wieków, dziesięcioleci, lat.

Wspólne śpiewanie ma być jednym z ważnych punktów obchodów 100. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości. Ma się przyczynić do ożywienia ducha i integracji. Tak jak w przeszłości pieśni jednoczyły do boju, walki, konspiracji, tak i dziś mają wlać w nasze serca otuchę. Mają być także wyrazem czci dla minionych pokoleń walczących z pieśnią na ustach za naszą ojczyznę. Aby zachęcić i ułatwić wspólne śpiewanie pieśni pobudzających i umacniających miłość do ojczyzny, diecezja sosnowiecka wydała właśnie okazjonalny śpiewnik. Publikacja obejmuje utwory w układzie chronologicznym, począwszy od najstarszej – „Bogurodzicy”, poprzez te, które towarzyszyły Polakom w drodze do niepodległości, w czasach walki o wolność, a skończywszy na pieśniach czasów „Solidarności”. „Śpiewnik zawiera utwory, które były z Polakami w chwilach trudnych i radosnych, które dodawały otuchy i które nadal są istotnym elementem naszej tożsamości narodowej, wzbudzając wiele emocji i dostarczając wzruszeń. Wydając go, pragniemy, aby wspólne patriotyczne śpiewanie trwało przez cały jubileuszowy rok 2018. Śpiewajmy zatem przy różnych okazjach, w czasie spotkań grup parafialnych, podczas pielgrzymek czy innych zgromadzeń, w gronie rodzinnym i towarzyskim. Śpiewajmy po prostu jak najczęściej” – zachęca we wstępie do śpiewnika biskup sosnowiecki Grzegorz Kaszak, który był głównym inicjatorem publikacji.

Reklama

I jeszcze jedno. Opracowaniem tekstu, wyborem pieśni i redakcją muzyczną zajął się ks. Robert Żwirek, diecezjalny duszpasterz organistów, który w parafii pw. św. Andrzeja w Olkuszu prowadzi dwa chóry i na co dzień propaguje śpiew, przede wszystkim pieśni religijnych, jak i chorału gregoriańskiego. – Śpiew to doskonała forma modlitwy i uwielbienia Boga umacniająca emocjonalnie i kulturowo człowieka. Bardzo się cieszę z inicjatywy Pasterza diecezji sosnowieckiej i ufam, że we wszystkich parafiach śpiewniki będą niejeden raz wykorzystane – powiedział ks. Robert Żwirek.

2018-03-21 09:42

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Śpiewająco do Błażowej

Młodzi śpiewacy przygotowują się do Międzynarodowego Spotkania Młodych Archidiecezji Przemyskiej w Błażowej.

Podczas styczniowej edycji warsztatów został przygotowany repertuar pieśni na Spotkanie Młodych Archidiecezji Przemyskiej w Błażowej. Zajęcia odbywały się w Bursie Szkolnej dla Dziewcząt przy ul. Chopina 1. Warsztaty prowadziła dr Monika Brewczak, dyrygent Diakonii Muzycznej Archidiecezji Przemyskiej. Zajęcia muzyczne obejmowały m.in. oficjalny hymn Spotkania zatytułowany Uklęknij i wstań (można go odsłuchać na FB Diakonia Muzyczna). Słowa hymnu napisała Maria Elżbieta Szulikowska, zaś muzykę skomponowała Monika Brewczak. Warto przypomnieć, że to już czwarty hymn stworzony na SMAP przez twórczy duet pań – Maria Szulikowska i Monika Brewczak. Pierwszy pt. Czyste serce został przygotowany na Spotkanie w Brzozowie (2015), drugi pt. Cieszmy się na tzw. mały SMAP w Przemyślu i ŚDM w Archidiecezji Przemyskiej w 2016 roku (przetłumaczony na język angielski śpiewany był przez młodych z 13 krajów świata) oraz Idźcie i głoście – SMAP Ustrzyki Dolne 2017.

Młodzi artyści pielęgnowali duchową drogę w kierunku błażowskiego spotkania przez udział w celebracjach eucharystycznych z konferencjami.

Świadectwa i modlitwa

Podczas warsztatów młodzi artyści pielęgnowali również duchową drogę w kierunku błażowskiego spotkania poprzez udział w celebracjach eucharystycznych z konferencjami formacyjnymi i świadectwami rówieśników, przyjęcie sakramentu wewnętrznego uzdrowienia poprzez spowiedź świętą i udział w adoracji krzyża. Moderatorami czasu wzrastania byli ks. Tomasz Hałas (prefekt Wyższego Seminarium Duchownego) i ks. Tadeusz Biały z grupą pedagogów i animatorów w składzie: Magdalena Pietrasz, Ewelina Szewczyk, Karolina Szewczyk, Zyta Pietranowicz,  Krystian Szewczyk, Łukasz Pawłowski i Łukasz Chrobak. W czasie trwających zajęć Diakonię odwiedzili i Msze św. celebrowali bp Stanisław Jamrozek i abp Adam Szal. Tradycyjnie już dyskretny Darczyńca obdarował młodych artystów smakowitym tortem z okolicznościową dedykacją: Radość mają ci, których Panem jest Bóg – dobrze, że jesteście.

Dyskretny darczyńca

W tym miejscu należy skierować słowa wielkiej wdzięczności pod adresem dyskretnego Darczyńcy i podkreślić, że towarzyszy on Diakonii Muzycznej od co najmniej dziesięciu lat, „podrzucając” upominki adekwatne do charakteru zajęć warsztatowych i uroczystości. I tak, w tygodniowej edycji zimowej Diakonia otrzymuje okazały tort, zaś w czasie letnich zajęć, których puentą jest koncert patriotyczny, Darczyńca przystraja nasze dziewczęta biało-czerwonymi kwiatami we włosach, a z kolei podczas edycji jesiennej, w ramach której Diakonia Muzyczna animuje Dzień Papieski, przyozdabia kwiatami w biało-żółtej kompozycji.

Dobrze wykorzystany czas duchowych i muzycznych ćwiczeń podniósł ku górze serca i głosy artystów, dzięki czemu Diakonia Muzyczna postawiła ważny – duchowy i wokalny – krok w kierunku posługi ewangelizacyjnej podczas Spotkania Młodych w Błażowej.

CZYTAJ DALEJ

Bez Eucharystii

2020-03-28 00:42

pixabay

Ranią serca nasze puste kościoły. Płaczą z tęsknoty dusze, które kochają Eucharystię. Miłość przyzywa Miłość a spotkanie jest odłożone w czasie i rozłąka może być dla wielu zakochanych w Jezusie doświadczeniem bolesnym. Ale może przyszedł czas, by formacją był właśnie brak Eucharystii?

Wiele lat temu moja przyjaciółka wzięła udział w Szkole Ewangelizacji zorganizowanej w Białymstoku przez Ruch Światło – Życie. I nic by nie było w tym dziwnego, gdyby nie fakt, że miała wtedy 20 lat i nie należała do Ruchu, nigdy nawet nie była na żadnym wyjeździe oazowym. W czasie przeznaczonym na powiedzenie kilku słów o sobie każdy z uczestników wstawał i opowiadał, który stopień formacji ma za sobą, wymieniał udział w KODA, itd. Kiedy przyszła kolej na nią też wstała i, jakby nigdy nic, powiedziała, że jej formacją jest codzienna Eucharystia. O ciszy, która wtedy zapadła do tej pory opowiadają ci, którzy słyszeli to wyznanie. Niedługo potem została zakonnicą i – prawdopodobnie aż do teraz – nie przeżyła ani jednego dnia bez Eucharystii. A jednak teraz, gdy taki czas przyszedł, podporządkowała się dekretom biskupów i nie wychyla głowy z klasztoru w poszukiwaniu Mszy św. Wszystkie siostry w jej domu czekają, w zawierzeniu, aż będą mogły uczestniczyć na nowo w spotkaniu z Oblubieńcem. Dlaczego? Bo formacją może być też…brak Eucharystii.

Św. Teresa od Dzieciątka Jezus, uważana przez Kościół za jedną z najbardziej „eucharystycznych” świętych, tak bardzo czekała na dzień Pierwszej Komunii Świętej, że przez wiele tygodni przygotowań wymyślała sobie coraz to nowe pobożne praktyki i szeptała akty strzeliste, aby w tym dniu ofiarować je Jezusowi jak bukiet najpiękniejszych kwiatów. Dzień, w którym przyjęła po raz pierwszy Komunię św. uznawała do końca życia za „najpiękniejszy spośród wszystkich dni”. Po latach napisała nawet: „Jakże słodki był dla mej duszy ten pierwszy pocałunek Jezusa!”

Czy do szaleństwa zakochana w Jezusie Teresa nie pragnęła przyjmować Go codziennie? Czy nie była na to gotowa? Czy nie tęskniła? A jednak na drugie spotkanie musiała czekać prawie cały miesiąc, bo wtedy w Kościele do Komunii św. nie przystępowano codziennie. I Teresa czekała! Unikała najmniejszej choćby pokusy do grzechu, aby tylko być ewangeliczną panną roztropną, która z lampą pełną oliwy czeka na mogącego przyjść lada chwila Oblubieńca! Teresa, której list z 1889 r. do Piusa X jest małym traktatem o Eucharystii ostatnią Komunię św. przyjęła kilkanaście dni przed śmiercią. Z wielkim trudem i bólem, ale przyjęła decyzję przełożonych, gdy nie pozwolono jej już przystępować do Komunii św. codziennie…

Ta, która chciała stać się „cząstką Jezusa Hostii”, gdy tylko dowiadywała się, że w jakimś kościele jest zaniedbane tabernakulum, zachęcała by „Uczynić z naszych serc małe tabernakulum, w którym Jezus będzie mógł się schronić”… Czy ona tęskniła mniej, niż my?

Ranią serca nasze puste kościoły. Płaczą z tęsknoty dusze, które kochają Eucharystię. Miłość przyzywa Miłość a spotkanie musi być odłożone w czasie i rozłąka może być dla wielu zakochanych w Jezusie doświadczeniem bolesnym. Ale może przyszedł czas, by formacją był właśnie brak Eucharystii?

Ilu z nas, rzeczywiście, unika choćby okazji do grzechu, aby zawsze być gotowym na przyjęcie Jezusa?

Ilu, po popełnionym grzechu, od razu szuka konfesjonału, aby w spowiedzi umyć grzechowy brud, który jest przeszkodą w przyjmowaniu Komunii?

Ilu, całym serem, oddaje Bogu każdą myśl, gdy siedzi w ławce w czasie niedzielnej Mszy św.?

Ilu z nas odlicza godziny do kolejnego z Nim spotkania?

Ilu pamięta o tym, że przed Nim aniołowie kryją twarz?

Ilu nie spuszcza Go z oczu w czasie podniesienia?

Ilu robi znak krzyża mijając kościół, bo tam, w ciemnym tabernakulum, jest właśnie On?

A ilu w czasie ubiegłorocznej procesji Bożego Ciała, idąc za Nim, opowiadało swojej dawno niewidzianej znajomej o nowych butach i ślubie córki?

Ilu z nas wierzy, że na święta trzeba mieć czyste auto i stoi w długiej kolejce do myjni, ale nie ma poczucia konieczności stania w kolejce do konfesjonału?

Ilu z nas, w ubiegłoroczny Wielki Piątek, znalazło czas, aby upiec kolejny popisowy makowiec, ale nie aby zapłakać przy Jego grobie?

Ilu, w Wielką Sobotę, pamiętało o poświęceniu jajek, a nie zajrzało do kaplicy adoracji?

Ilu, jeszcze niedawno, na czas niedzielnej Mszy planowało galerię, wycieczkę i rodzinny obiad?

Ilu z nas kiedykolwiek zapragnęło być „cząstką Jezusa Hostii”?

Kościół przeżywa Rok Eucharystii. Cały chciał się skupić na zanurzeniu w Jej tajemnicy, na odkrywaniu Jej piękna, na celebrowaniu ukrycia, w Niej, jakie wybrał Jezus. I oto Rok Eucharystii Kościół przeżywa bez Eucharystii…

Czy pamiętamy kiedykolwiek taki czas? Czy „za naszego życia” już coś takiego było? Oczywiście, że nie, dlatego stoimy przed szansą, aby zrobić w swoim sercu i w życiu prawdziwy remanent, rewizję, a niektórzy z nas nawet gruntowny remont – musimy znaleźć w swoim życiu miejsce na Eucharystię! Musimy posprzątać, pomalować, wyrzuć graty, rupiecie i śmieci, aby w chwili, gdy „Pan przyjdzie z nieba” być gotowym!

To nie jest czas na kontestację decyzji biskupów, szukanie świątyń gdzie „załapiemy się na piątkę, bo my nikogo nie zarażamy”. To jest czas na rachunek sumienia z Eucharystii i szansa - gdy tęsknimy -  by „Uczynić z naszych serc małe tabernakulum, w którym Jezus będzie mógł się schronić…”

Brak może przygotować miejsce dla Obecności. Nie zmarnujmy tego.

CZYTAJ DALEJ

Ks. Z. Wójcik: każdego dnia słowo Boże odnosi się do naszej sytuacji

2020-03-29 21:22

[ TEMATY ]

kwarantanna

TV Niedziela

ks. dr Zdzisław Wójcik, psycholog, proboszcz parafii pw. Matki Bożej Zwycięskiej w Częstochowie

– Każdego dnia w sytuacji skrajnej słowo Boże przemawia z wielką mocą. Każdego dnia odnosi się ono do naszej sytuacji. Lepszej rady, diagnozy i pomysłu nie ma na te nasze chwile i dni – mówi w rozmowie z Niedzielą TV ks. dr Zdzisław Wójcik, psycholog, proboszcz parafii pw. Matki Bożej Zwycięskiej w Częstochowie.

– Trzeba mieć dobrą wolę, żeby zrozumieć drugiego człowieka w słowie, które on do mnie wypowiada. Podobnie dzieje się ze słowem Bożym – podkreśla ks. Wójcik.

Jego zdaniem „ten czas, który przeżywamy to jest taka próba, żeby wykazać się człowieczeństwem”. – To jest także czas na modlitwę. Może nawet na te zaległe modlitwy – dodaje ks. Wójcik.

Kapłan radzi również, aby w okresie kwarantanny spokojnie porozmawiać w rodzinach – Może się zdarzyć, że jak to wszystko się skończy ktoś powie, miałem tak dużo czasu, a nawet nie porozmawiałem z moim ojcem i po raz kolejny nie zdałem egzaminu z życia i człowieczeństwa. To by było najsmutniejsze – zauważa ks. Wójcik.

– Dla nas wierzących najważniejsza kwarantanna to ta, która dotyczy naszej duszy. Trzeba pokładać ufność w Panu – dodaje kapłan i za filozofem i teologiem Paulem Tillichem z jego książki „Męstwo bycia” podkreśla, że „gdy człowiek dojdzie do ściany, której nie może przebić głową, gdy dojdzie do sytuacji, w której już nic nie ma sensu, to odpowiedź jest jedna – wiara w Pana Boga i zaufanie”.

Ks. dr Zdzisław Wójcik, psycholog, proboszcz parafii pw. Matki Bożej Zwycięskiej w Częstochowie. Wykładowca psychologii ogólnej, psychologii religii i psychologii rozwojowej w Wyższym Seminarium Duchowny i w Wyższym Instytucie Teologicznym w Częstochowie.

CZYTAJ DALEJ
E-wydanie
Czytaj Niedzielę z domu

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję