Reklama

Wiara

drogi świętości

Siostra mnie jeszcze zaskoczy

Życie w zakonie – czy może być ciekawe? Zastanawiają się niektórzy. Takie życie – jak wskazywał o. dr Bernard Jarosław Marciniak OFM, prowincjał franciszkanów z Poznania – w opinii tego świata nieraz uważane jest za stracone, jakoby miało ono przekreślać plany i marzenia człowieka, który obrał tę drogę. Nic bardziej mylnego. To właśnie życie w pełni miłości z Jezusem daje niezwykłe możliwości rozwoju, pozwala na nowo odkrywać pasje i talenty, a przywdzianie habitu wcale nie stoi temu na przeszkodzie. Pasje pomagają w odkrywaniu powołania i obecności Pana Boga w życiu człowieka. Przykładem są Siostry Jezusa Miłosiernego z Bledzewa, które na łamach "Niedzieli Młodych" opowiedziały nam swoje historie.

Niedziela Ogólnopolska 13/2018, str. 52-53

[ TEMATY ]

młodzi

Niedziela Młodych

Zdjęcia: archiwum Sióstr Jezusa Miłosiernego

Siostry Jezusa Miłosiernego z Bledzewa z diecezji ziolonogórsko-gorzowskiej opowiadają o pasjach w powołaniu

Siostry Jezusa Miłosiernego z Bledzewa z diecezji ziolonogórsko-gorzowskiej opowiadają o pasjach w powołaniu

Koszykarka w habicie

S. Eliza, mistrzyni nowicjatu, przełożona Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego w Bledzewie, pochodzi ze Szprotawy. W bardzo młodym wieku zaczęła trenować koszykówkę. Urodziła się w sportowej rodzinie, bo – jak mówi – jej rodzice są wuefistami. Początkowo trenowała ją mama, a później tato, który jest trenerem koszykówki, obecnie już na emeryturze. S. Eliza jako zawodniczka występowała w trzecioligowym Klubie Sportowym „Szprotavia” Szprotawa w rozgrywkach makroregionu dolnośląskiego. Koszykówka to była jej pasja. – Moje życie kręciło się wokół sportu. Był on dużą częścią mojego życia. Wiem, że sport bardzo mocno kształtuje charakter. Na pewno cenne jest zmaganie się z sobą, ze swoimi słabościami i dawanie z siebie po prostu wszystkiego, żeby zwyciężyć, chociaż sport uczy także przegrywać; uczy szacunku i gry fair play na boisku, żeby podać rękę tej osobie, z którą się gra; uczy pracy nad sobą i pracy w grupie, co – jak zauważyłam – przenosi się również na życie duchowe i życie we wspólnocie, które dzisiaj jest moim udziałem – opowiada s. Eliza. – Był taki moment w czasie liceum, że zastanawiałam się, co dalej robić. Pamiętam, że w czasie jednego meczu, kiedy biegłam od jednego kosza do drugiego, pomyślałam sobie: za czym ja tak biegam? To było takie pytanie, które bardzo mocno we mnie wybrzmiało. Dzisiaj, po kilkunastu latach, dalej mam tego ducha sportowego we wszystkim, co robię. Lubię wysiłek, lubię zmaganie i dobre zmęczenie; lubię współdziałać z siostrami w jakiejś dobrej sprawie. Myślę, że teraz są to takie Boże zawody, o których mówił św. Paweł, tylko dzisiaj jak dla mnie Pan Bóg nadał temu bardzo głęboki, duchowy sens. Wtedy nie wiedziałam, za czym biegam od kosza do kosza, ale teraz już wiem, za czym biegnę. Pan Jezus mówił, jak czytamy w „Dzienniczku” św. Siostry Faustyny – że każdy nawet „najdrobniejszy czyn oblubienicy Mojej ma wartość nieskończoną, dusza czysta ma moc niepojętą przed Bogiem” (Dz. 534). Dlatego robiąc proste rzeczy, mamy poczucie sensu, że czynimy to z Jezusem dla zbawienia ludzi i własnego uświęcenia. Teraz to jest dla mnie taka najgłębsza motywacja w tym, co robię, a wykorzystuję tu to wszystko, czego się nauczyłam od moich rodziców, i to, czego nauczył mnie sport – dzieli się s. Eliza, która dzisiaj docenia wartość sportu, chociażby w pracy z dziećmi. – Pracując w szkole, czasami miałam zastępstwa na wuefie. Pamiętam, jak kiedyś stałam na korytarzu i kręciłam piłkę na palcu, podszedł do mnie taki malutki chłopczyk i mówi: „Siostra mnie jeszcze wiele razy zaskoczy”. Pomagało mi to w pracy z dziećmi, a sport jest zawsze dla mnie frajdą. Z radością wracam do niego, chociaż teraz w habicie trudniej. Ale jest to możliwe – śmieje się s. Eliza, której obecną pasją jest szukanie Boga w drugim człowieku, a z bardziej przyziemnych rzeczy – muzyka i gra na instrumentach.

Reklama

Improwizacja na skrzypcach

Z centrum Wilna – najpierw do Myśliborza, a następnie do Bledzewa – przyjechała nowicjuszka s. Dorota. Wychowała się w polskiej rodzinie. Przez ponad rok jako wolontariuszka posługiwała w Hospicjum bł. ks. Michała Sopoćki w Wilnie prowadzonym przez Siostry Jezusa Miłosiernego, gdzie bardzo mocno doświadczyła charyzmatu Zgromadzenia, czyli działania Bożego Miłosierdzia. Zafascynowana zaczęła stawiać sobie pytania o swoją przyszłość i powołanie. Plany związane ze studiami zastąpiło głębokie pragnienie wstąpienia do zgromadzenia. S. Dorota gra na skrzypcach. Muzykę ma we krwi, bo – jak mówi – jej mama przez 30 lat była nauczycielką muzyki. – Mama jest po konserwatorium muzycznym, tata gra na fortepianie. Moi bracia i siostra też grają na akordeonie, pianinie i skrzypcach. Dlatego wyrosłam w takim klimacie muzycznym – opowiada siostra. W wieku 12 lat dołączyła do wspólnoty Drogi Neokatechumenalnej, gdzie doświadczyła, że z Bogiem można mieć żywą relację. Wspomina, że bardzo wielu ludzi we wspólnocie grało na gitarach, na skrzypcach, a opiekunowie zachęcali do gry na instrumentach. Mówili, że muzyka jest nieodłączną częścią liturgii i formą wielbienia Pana Boga.

Reklama

– W swoim życiu doświadczam piękna i obecności Pana Boga w muzyce. Jednak kiedy zaczynałam grać na skrzypcach, to nie miałam do tego szczególnej pasji. Dopiero z czasem zaczęłam odkrywać, że skoro mam ten dar, to chciałabym się odwdzięczyć Panu Bogu, grając i służąc tym, co mam – dzieli się s. Dorota.

– W Zgromadzeniu dostałam jeszcze jeden dar – umiejętność improwizacji. Zobaczyłam, że potrafię dostosowywać swoją grę do gry innych instrumentów – dodaje. S. Dorota lubi słuchać i grać utwory wykonawców muzyki klasycznej. Jej ulubieni muzycy to: Johann Pachelbel, Tomaso Albinoni, a także Ludwig van Beethoven, Johann Sebastian Bach i Wolfgang Amadeus Mozart.

LaMontagne, Hillsong i Chopin

Zza Oceanu, z Kanady do Polski przyleciała s. Christina, nowicjuszka. Jej historia jest o tyle ciekawa, że zanim powróciła do komunii z Kościołem katolickim, przeżyła niecodzienne doświadczenie. Jeszcze jako studentka dorabiała sadząc drzewa w lesie. Pewnego dnia, kiedy była sama, zobaczyła niedźwiedzia grizzly – matkę z dwójką małych niedźwiadków. Niedźwiedź wyjadał jedzenie siostry, a następnie w poszukiwaniu kolejnego pożywienia bardzo powoli zaczął ją okrążać. – Położyłam się na ziemi i udawałam, że nie żyję. Zaczęłam odmawiać „Zdrowaś Maryjo”, prosząc o pomoc, bo myślałam, że to mój ostatni moment. Kiedy kończyłam modlitwę, mój szef przyjechał samochodem, co przestraszyło grizzly. Maryja mi pomogła – wspomina z dreszczykiem siostra. Jej pasją jest przede wszystkim muzyka. Gra na fortepianie i gitarze. – Bardzo lubię w wolnym czasie, a są to przeważnie niedziele, kiedy gramy na naszych instrumentach i śpiewamy – głównie pieśni religijne, ale lubimy też pop – śmieje się s. Christina. Jej ulubionymi wykonawcami są amerykański folkowy muzyk Ray LaMontagne, zespół Hillsong United, a szczególnie utwór „Captain” z albumu „Empires” oraz... Fryderyk Chopin. Kolejną pasją siostry jest sport. W przeszłości grała w hokeja oraz koszykówkę, a jej tata, podobnie jak s. Elizy, był trenerem w tej dyscyplinie. Dlatego marzeniem siostry jest boisko, by spędzając na nim wolny czas, móc realizować swoje pasje. – Myślę, że mamy dużo różnych, pięknych rzeczy tutaj, na ziemi. Zwłaszcza muzyka jest takim pięknym darem od Pana Boga i można w niej Go spotkać. Bardzo ważne jest również doświadczenie wspólnoty – wspólne dzielenie się muzyką i uwielbianie Boga – kończy s. Christina.

2018-03-28 10:29

Ocena: +1 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Młodzi w Asyżu wypracowują pakt na rzecz przyszłości

[ TEMATY ]

młodzi

Asyż

Ks. Krzysztof Hawro

Zebrani w Asyżu na specjalnym spotkaniu młodzi formułują nową wizję ekonomii. „Powinniśmy zmienić codzienny rytm życia i stać się ambasadorami naszej planety” – mówi Rza Aliyev, azerbejdżański menadżer. W wyniku obrad powstanie tekst paktu, który zostanie podpisany przez uczestników wydarzenia i przez papieża.

Dzisiaj miała miejsca gala otwierająca obrady światowej sieci młodych pod nazwą „Ekonomia Franciszka”. Po niej nastąpiły debaty, dyskusje panelowe i wspólna wymiana doświadczeń. Następnie o godz. 17 odbyła się sesja plenarna z ambasadorami wydarzenia. Wzięli w niej udział m.in. indyjska filozof i działaczka na rzecz środowiska Vendana Shiva oraz amerykański ekonomista Jeffrey Sachs. Kluczowym elementem Ekonomii Franciszka będzie praca w wioskach tematycznych, która nastąpi jutro.

CZYTAJ DALEJ

21. edycja akcji Caritas Polska „Tak. Pomagam!”

2022-12-01 18:51

[ TEMATY ]

Caritas

Tak pomagam

mat. pras. Caritas AW

Cukier, olej, kasza, makaron, kawa, herbata… Tymi i podobnymi produktami będzie można się podzielić z potrzebującymi, robiąc zakupy w najbliższy piątek i sobotę, w ramach ogólnopolskiej akcji „Tak. Pomagam!”. Podczas zakupów wystarczy wrzucić do ustawionego w sklepie koszyka Caritas żywność o długim terminie przydatności do spożycia.

W najbliższy piątek i sobotę, 2 i 3 grudnia, odbędzie się kolejna, 21 zbiórka pod hasłem „Tak. Pomagam!”. Kilkadziesiąt tysięcy wolontariuszy ubranych w czerwone kamizelki Caritas, będzie w tych dniach dyżurować w sklepach przy koszykach ustawionych za linią kas.

CZYTAJ DALEJ

Rzeczpospolita: Wojtyła do księdza pedofila: każde przestępstwo winno być ukarane

2022-12-02 09:31

[ TEMATY ]

Jan Paweł II

pedofilia

Zdzisław Sowiński

„Zaniechanie wymiaru kary przez trybunał kościelny ani nie przekreśla przestępstwa, ani nie zmazuje winy” - pisał we wrześniu 1971 r. ówczesny metropolita krakowski kard. Karol Wojtyła do ks. Józefa Loranca skazanego za seksualne wykorzystanie kilku dziewczynek, który opuścił już mury więzienia. List dziennikarze „Rzeczpospolitej” - Tomasz Krzyżak i Piotr Litka – znaleźli w archiwach IPN. Wraz z innymi materiałami do jakich dotarli rzuca on – jak twierdzą w dzisiejszym wydaniu gazety - światło na sposób postępowania przyszłego papieża z przestępcami seksualnymi w czasie, gdy pracował w Krakowie. „W opinii specjalistów od kościelnego prawa karnego – czytamy - działanie to znacząco odbiegało od powszechnych wtedy praktyk pobłażliwości dla sprawców”.

We wcześniejszym tekście - „Kościelne peregrynacje seksualnego drapieżcy” [„Plus Minus” z 26-27 listopada], dziennikarze opisali historię ks. Eugeniusza Surgenta oraz decyzje kilku biskupów, którzy „wiedzieli lub mogli wiedzieć o jego przestępczych działaniach”. „I choć jakieś ograniczenia na niego nakładano, to jednak duchowny wędrował między diecezjami i wciąż krzywdził dzieci […]. Decyzje w sprawie ks. Surgenta podejmował też kard. Karol Wojtyła. Można się zastanawiać, czy były one wystarczające, ale wydaje się, że dość przekonująco udowodniliśmy, że działał w zakresie swoich kompetencji i ostateczne słowo w sprawie ewentualnej kary dla duchownego pozostawił jego ordynariuszowi, którym był biskup lubaczowski. Na to, że Surgent po wyjściu z więzienia pracował jeszcze w dwóch innych diecezjach, ówczesny metropolita krakowski nie miał żadnego wpływu" - przypominali Krzyżak z Litką.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję