W wigilię uroczystości Zesłania Ducha Świętego – 19 maja br. abp Wacław Depo udzieli święceń kapłańskich grupie kleryków z WSD w Częstochowie. Nowi kapłani składają wtedy przyrzeczenia, które będą realizować w swoim życiu i pracy duszpasterskiej. Jedną z najważniejszych czynności kapłana jest codzienne odprawianie Mszy św.

Jest to rzecz kluczowa w całym kapłańskim życiu. Jeżeli Msza św. u kapłana byłaby czymś powierzchownym, letnim i bezrefleksyjnym, to właściwie całe kapłaństwo stałoby się słabe i okaleczone.

Już starożytny tekst powstały u zarania chrześcijaństwa, zawarty w „Didache”, wyraża prawdę o zjednoczeniu Kościoła z Eucharystią. Czytamy w nim: „Jak ten łamany Chleb rozsiany był po górach, a zebrany stał się jednym, tak niech się zbierze Kościół Twój z krańców ziemi do Królestwa Twojego – albowiem Twoja jest chwała i moc przez Jezusa Chrystusa na wieki!” (9. 4). Eucharystia to chleb wypiekany z pszenicy zebranej z pól. To jest ów wielki symbol, że Kościół jednoczy się w Eucharystii i przy Eucharystii. Pamięć o tym jest czymś najgłębszym w przeżyciu kapłana sprawującego Mszę św. Ma on świadomość, że bierze do ręki hostię, chleb, i w tajemnicy przeistoczenia przemienia je w Ciało Pańskie, a wino w Krew Pana Jezusa.

Przeistoczenie może być dokonane tylko przez kogoś, kto jest namaszczony, kto otrzymał święcenia kapłańskie. Taką osobą jest kapłan, namaszczony Duchem Świętym. Został wybrany przez samego Chrystusa, wieczystego Kapłana, i kapłaństwo każdego wyświęconego jest uczestnictwem w odwiecznym kapłaństwie Jezusa Chrystusa, jest najświętszą żertwą ofiarną. Zatem Msza św. jest uobecnieniem samego Jezusa Chrystusa, który przychodzi ze swoją łaską miłosierną i przynosi nam zbawienie.

Z Eucharystią wiążą się inne sakramenty. Ona je ogniskuje i życie sakramentalne odbywa się zawsze w pobliżu Mszy św. Nie można traktować życia sakramentalnego w oderwaniu od sakramentów. Dlatego ciągle widzimy tę jedność życia sakramentalnego. Ono jest wyrazem troski Kościoła o zbawienie duszy i uświęcenie chrześcijan wierzących w Jezusa Chrystusa. Mamy stale na uwadze nauczanie, które realizuje Kościół, i obok tego jest życie sakramentalne, które jest działaniem Kościoła. Kapłan, który jest człowiekiem Kościoła zatopionym w Eucharystii, sprawuje jednocześnie sakramenty, które mają moc uświęcającą, ukazują działanie Ducha Świętego w swoim Kościele. Każda Msza św. wyraża nasze związanie z Kościołem. Modlitwa za papieża, biskupa diecezjalnego jest ważnym elementem modlitwy mszalnej. Celebrujący ma tę świadomość, że Eucharystia dzieje się w związku z Kościołem, ze wspólnotą Kościoła i ma w nim określone miejsce. Ta wspólnota jest obecna w modlitwie kapłańskiej za żyjących i za tych, którzy odeszli do wieczności.

Nad ołtarzem eucharystycznym zawsze uwidoczniony jest krzyż – symbol Jezusa Chrystusa Zbawiciela świata. Krzyż jest wyrazem wielkiej miłości Boga, który pragnie zbawić każdego człowieka. Uczynił to Jezus Chrystus w swym zbawczym dziele podczas męki i śmierci na krzyżu. Ale przecież krzyż jest także znakiem, że po nim przeżywamy radość zmartwychwstania Pańskiego.

Nie ma Eucharystii bez kapłana i kapłana bez Eucharystii. Jesteśmy święceni dla Eucharystii, a ona ogniskuje w sobie całe życie kapłańskie. Jest lustrem, w którym przegląda się nasze kapłaństwo. Kapłan, który odprawia Mszę św., przeżywa obecność Jezusa w swoim życiu i sprawdza ją w codziennym rachunku sumienia, w codziennym brewiarzu. Każda Msza św. jest spełnieniem kapłaństwa na co dzień.

Młodym Neoprezbiterom, wstępującym w nowy etap swojego życia, służenia Bogu, Kościołowi i ludowi Bożemu, życzę wielkiej wiary i wierności swemu powołaniu.