Reklama

Byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie...

2018-07-25 11:42

Damian Krawczykowski
Edycja częstochowska 30/2018, str. 4

www.pielgrzymka.kielce.pl
Do Częstochowy już niedaleko

Lipiec i sierpień to czas wyjątkowy nie tylko ze względu na odbywające się wtedy wakacje, ale zwłaszcza z uwagi na tysiące niestrudzonych pielgrzymów, którzy zamiast odpoczynku i leżenia na plaży wybierają setki przebytych pieszo kilometrów, aby dotrzeć do tronu Maryi – Królowej Polski.

Zmęczeni, ale rozśpiewani – oto polscy pielgrzymi, którzy dla świata są często niezrozumiali, nie jest bowiem zwyczajne wyruszać pieszo na tak długie dystanse, często bez treningów i przygotowania. Podążają rok w rok wytyczonymi trasami w kierunku Częstochowy. Hart ducha, Boża miłość oraz chęć oddania swoich spraw i trudności Jezusowi przez ręce Maryi są w pielgrzymach tak wielkie, że nie potrafią ich zatrzymać przeciwności zewnętrzne, ból czy kontuzje ciała.

Na Jasną Górę przychodzą pielgrzymki z całego kraju. Pątnicy każdego roku, w aurze mocno świecącego letniego słońca, zatrzymują się na postoje i noclegi w parafiach naszej archidiecezji. Bardzo cieszy widoczna gościnność wśród zarówno naszych duchownych, jak i wiernych świeckich, którzy swoim czasem, pożywieniem i miejscem noclegowym służą pielgrzymom na wzór miłosiernego Samarytanina. Dotarliśmy do kilku parafii naszej archidiecezji, aby zobaczyć, jak od środka wyglądają przyjmowanie pielgrzymów i pomaganie im dobrze wypocząć na czas dalszej wędrówki.

Radomsko

Na początek miejscowość znajdująca się na pograniczu naszej archidiecezji, a mianowicie Radomsko, gdzie na terenie parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła każdego roku na nocleg zatrzymują się pielgrzymi z Koluszek, którzy nocują najczęściej u konkretnych parafian już od wielu lat, co zaowocowało bardzo zacieśnionymi relacjami.

Reklama

Pani Marysia, jedna z parafianek, która choć sama ze względów zdrowotnych nie może brać udziału w pielgrzymce, postanowiła wraz z rodziną gościć pielgrzymów z innego miasta. – 15 lat temu stwierdziłam, że będzie mi z tym lżej i będę szczęśliwa, gdy tych strudzonych pielgrzymów będę przyjmować na nocleg u nas w domu. Dzień, w którym ma przyjść pielgrzymka z Koluszek, jest dla nas wielkim świętem i radosnym przeżyciem. Przygotowujemy dom jak na przyjście najważniejszego Gościa, bo tak przecież jest – ci pielgrzymi przynoszą do naszej rodziny Boga i Jego Matkę. Pielgrzymi są bardzo szczęśliwi i wdzięczni – relacjonuje wzruszona parafianka. Olczykowie każdego roku przyjmują cztery panie, które w ramach wdzięczności zanoszą prośby i troski gościnnej rodziny do Matki Bożej.

Rędziny

Podążając dalej starą trasą w kierunku Częstochowy, którą przechodzi niezliczona liczba pielgrzymek, docieramy do Rędzin, gdzie w parafii pw. św. Otylii na postój zatrzymuje się ok. dwudziestu z nich, a nocują dwie – łowicka oraz pielgrzymka z Woli Krzysztoporskiej. Jak informuje nas proboszcz ks. Paweł Kłos, pielgrzymi nocują zarówno u parafian, jak i w namiotach. Ciekawostką jest, że część z nich wybiera na nocleg także salę gimnastyczną pobliskiej szkoły, gdzie parafia wraz z gronem pedagogicznym przygotowują miejsce do spania. Najbardziej charakterystyczną grupą nocującą w Rędzinach jest Łowicka Piesza Pielgrzymka Młodzieżowa, bardzo barwna i rozśpiewana. Pątnicy każdego roku wspólnie spędzają czas w parafialnym kościele na Apelu Jasnogórskim oraz radosnym uwielbieniu Boga.

Mstów

Mstów to miejscowość oddalona od Jasnej Góry o 16 km, przez którą przechodzą jedne z największych pielgrzymek, tj. warszawska, przemyska czy kielecka. Proboszcz parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Mstowie, którą opiekuje się Zakon Kanoników Regularnych Laterańskich – ks. Dawid Kover informuje nas, że w parafii nocleg ma m.in. wspomniana wcześniej pielgrzymka warszawska. Przenocowanie tak dużej grupy wiernych na pewno nie jest najłatwiejsze, jednak jak zaznacza proboszcz: – Parafianie bardzo ofiarnie włączają się w pomoc pielgrzymom, od wielu lat goszcząc ich pod swoimi dachami, udostępniają łazienki, przygotowują obiadokolacje oraz śniadania. Do pomocy włącza się także gmina, udostępniając punkty poboru wody pitnej. Część chętnych pielgrzymów nocuje również w samym klasztorze, gdzie często w niełatwych warunkach pielgrzymi mogą dodatkowo zasmakować życia klasztornego, które swą prostotą i cichością otwiera jeszcze bardziej na tajemnicę zjednoczenia się z Bogiem.

Cielętniki

Dalszy szlak pielgrzymkowy prowadzi nas do Cielętnik, gdzie łącznie nocuje siedem pielgrzymek. Parafia gości przybyłych zarówno na plebanii, jak i – podobnie jak w pozostałych przedstawionych parafiach – u wiernych i w namiotach na placu kościelnym. Parafianie chętnie włączają się w dzieło jak najlepszego ugoszczenia strudzonych pielgrzymów, przygotowując dla nich posiłki i służąc obecnością, dobrym słowem oraz wolnym czasem. Ksiądz proboszcz zdradził nam ciekawostkę, że przez Cielętniki każdego roku przechodzi pielgrzymka z Szydłowca – rodzinnej miejscowości naszego arcybiskupa Wacława Depo. – W minionym roku Ksiądz Arcybiskup sprawił wielką radość pielgrzymom z Szydłowca, gdyż zjawił się właśnie w Cielętnikach, aby pozdrowić pielgrzymów przechodzących ze swojego rodzinnego miasta, porozmawiać z nimi, dodać im otuchy i pobłogosławić ich na dalszy czas trudów pielgrzymowania” – podkreśla proboszcz ks. Tadeusz Król.

Lubojna

Im bliżej Częstochowy, tym większa liczba przechodzących pielgrzymek. Tak też jest w przypadku parafii w Lubojni, oddalonej od Jasnej Góry o 10 km, przez którą, jak podaje „Niedzieli” ks. Robert Rajczyk, „każdego roku przebywa ok. trzydziestu pielgrzymek z różnych zakątków Polski; pięć z nich nocuje na terenie parafii”. Parafianie z Lubojni są bardzo życzliwi i gościnni, przygotowują każdego roku przybyłym braciom i siostrom ciepłe zupy, kawę, herbatę, służą pomocą i uśmiechem, przez co czynią trud pielgrzymowania znacznie łatwiejszym.

* * *

Podane przykłady ukazują nam, że nieważne, w jakiej części naszej archidiecezji się znajdują – czy w jej najdalszych zakątkach, czy tuż przy duchowej stolicy Polski, nasze parafie są równie gościnne. Dla obserwatora z zewnątrz przyjęcie na nocleg czy przygotowanie posiłku może nie być wielkim wyczynem, jednak dla strudzonych, zmęczonych marszem pielgrzymów, często kontuzjowanych i obolałych, widok czekających na nich uśmiechniętych braci i sióstr jest najlepszym lekiem na zmęczenie i trud pielgrzymowania. Pątnicy, widząc wielkie zaangażowanie i zapał wkładany przez parafian w jak najlepsze ich przyjęcie, nabierają nowych sił i motywacji na dalszą drogę. Gdy się obserwuje, z jak wielkim zaangażowaniem nasi wierni włączają się w służbę przybyłym pielgrzymom oraz jak dużo ciepła i miłości im dają, na myśl nasuwają się słowa Jezusa, który zaznaczał, że cokolwiek uczynimy jednemu z naszych bliźnich, tak naprawdę uczynimy samemu Bogu.

Dzięki ofiarności i gościnności parafian naszej archidiecezji pielgrzymi mogą spokojnie realizować cel, który założyli sobie na początku swojej drogi, na której mają wielką szansę spotkać żywego Boga, zgłębić swoją wiarę, oddać Jezusowi wszelkie problemy i na wzór Matki Bożej z całego serca Mu zaufać.

Wzajemne spotkanie goszczących parafian i przybyłych pielgrzymów otwiera obie strony na obecność Bożą, uczy miłości i bezinteresownej służby. Takie spotkanie może się okazać spotkaniem z samym Panem Jezusem, ponieważ „był przybyszem, a przyjęliśmy Go, był głodny, a daliśmy Mu jeść, był spragniony, a daliśmy Mu pić”.

Tagi:
pielgrzymka

Piękny jubileusz

2019-12-04 07:37

Maria Fortuna-Sudor
Edycja małopolska 49/2019, str. I

Maria Fortuna-Sudor
Chrześcijańscy przedsiębiorcy w procesji z darami ofiarnymi

Dwa dni trwała XVI Pielgrzymka Przedsiębiorców i Pracodawców Duszpasterstwa „Talent”, a motywem przewodnim był jubileusz 20-lecia działalności. Spotkanie rozpoczęło się w sobotę 30 listopada (w Centrum Jana Pawła II na Białych Morzach) od cyklu konferencji poświęconych tematyce związanej z wartościami chrześcijańskimi w biznesie. Z kolei w godzinach popołudniowych był czas składania świadectw przedsiębiorców i dyskusje wokół tematu: „Zostać liderem, pozostać sługą”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Powstaniec ks. Wyszyński

Witold Dudziński
Edycja warszawska 31/2011

Powstanie Warszawskie, które wybuchło w stolicy, nie ominęło Puszczy Kampinoskiej. Pomoc powstańcom z puszczy niósł ówczesny kapelan AK ks. Stefan Wyszyński, późniejszy Prymas Polski

Powojenna działalność kard. Stefana Wyszyńskiego jest powszechnie znana. „Non possumus” rzucone władzom PRL, czas internowania, Śluby Jasnogórskie Narodu Polskiego, uroczystości milenijne - te wydarzenia z dziejów polskiego Kościoła kierowanego przez Prymasa Tysiąclecia zdają się być dobrze zapamiętane w zbiorowej pamięci. Przyczyniły się do tego liczne publikacje, książki, a nawet (trzeba przyznać - nieliczne, choć działające na wyobraźnię) filmy czy sztuki teatralne.
Natomiast w znacznie mniejszym stopniu utrwalił się w świadomości społecznej obraz ks. Stefana Wyszyńskiego jako duszpasterza, wykładowcy tajnych uniwersytetów i kapelana Armii Krajowej. Prawie zupełnie nieznana jest jego działalność w czasie powstania, tymczasem w pomoc powstańcom w Kampinosie był zaangażowany od godziny „W” aż do zakończenia walk.
„Podtrzymywałem na duchu strwożonych sytuacją przyfrontowego życia głównie modlitwą do Matki Bożej” - tak Prymas wspominał swój pobyt w Laskach po latach.
Pomagał nie tylko duchowo. Zajmował się chorymi, ale także razem ze współpracownikami chodził po lesie, zbierając rannych. - W jego obecności wszyscy czuli się bezpieczni - mówiła po latach s. Róża Szewczuk, franciszkanka służebnica Boża z Zakładu dla Ociemniałych w Laskach.
Kiedy w 1976 r. święcił tam tablicę upamiętniającą powstańców, zauważył, że pomimo wielu niebezpiecznych sytuacji nikt przebywający w ośrodku nie został nawet ranny. „Czasami pociski obcinały gałęzie, a jednak nie tykały ludzi” - wspominał.
Dziś materialnych śladów pobytu przyszłego prymasa Polski w Laskach nie ma zbyt wiele. - Konspiracja nie sprzyjała np. fotografiom - mówi franciszkanka, s. Rut Wosiek, opiekująca się w Laskach archiwum. W tym ważnym dla Prymasa Tysiąclecia miejscu, na skraju Puszczy Kampinoskiej pozostały tylko budynki, gdzie niegdyś mieszkał i działał.

Powstanie w Laskach

Powstały w 1922 r. z inicjatywy s. Róży Czackiej zakład stał się w czasie okupacji ośrodkiem pomocy także dla partyzantów. Szukali tu pomocy nocą, w dzień zajeżdżało gestapo, tropiąc poszukiwanych. Jeden z budynków - jak opisuje Ewa Czaczkowska, biografka Prymasa Tysiąclecia - zajmowali niemieccy żandarmi, a w innych, pod ich bokiem, ukrywali się uciekinierzy. W ośrodku produkowano miny dla partyzantów, prowadzono nasłuch radiowy.
Ks. Stefan Wyszyński bywał w Laskach już wcześniej: w 1926 r. przywiózł go po raz pierwszy ks. Władysław Korniłowicz, kapelan ośrodka, uważany przez ks. Wyszyńskiego za ojca duchowego. W 1942 r. ks. Wyszyński trafił tu spod Zamościa, skąd musiał uciekać poszukiwany przez nazistów.
Gdy wiosną 1944 r. ks. Wyszyński został kapelanem AK, przyjął pseudonim Radwan III. - Sam przyjmowałem od niego przysięgę i zlecałem zadania do wykonania - wspominał po latach ks. Jerzy Baszkiewicz, naczelny kapelan kampinoskiej AK. Późniejszy Prymas nie brał udziału w akcjach bojowych. - Może dlatego, że miałem do dyspozycji jeszcze pięciu innych kapelanów - mówił ks. Baszkiewicz.
Kiedy jednak akowcy szli do akcji, ks. Wyszyński w ich intencji prowadził nocne adoracje Najświętszego Sakramentu.

Na front do Matki Bożej

W przeddzień wybuchu powstania ks. Wyszyński poświęcił szpitalik, do którego za chwilę trafili ranni. Odtąd, przez całe powstanie sprawował opiekę duchową nad rannymi powstańcami. Odprawiał Msze św., spowiadał, rozgrzeszał, przygotowywał na śmierć. - Ranni wszystkie swoje pragnienia zawierzali księdzu profesorowi, prosili nawet, żeby był przy ich operacjach - mówiła s. Róża Szewczuk.
Operacje przeprowadzane przez dr. Kazimierza Cebertowicza trwały niekiedy dzień i noc. „Nieraz całymi godzinami wystawaliśmy z lekarzami przy tych, którzy nie bali się kul, ale bali się lancetu lekarskiego” - wspominał po latach Prymas. Wielokrotnie wspominał też młodych powstańców - Janka, szesnastolatka z Wileńszczyzny, który umierając śpiewał pieśni maryjne, albo dziewiętnastoletniego Zdzisia, który po ciężkim postrzale w brzuch „poszedł na front do Matki Bożej”. Mjr Józef Krzyczkowski, „Szymon”, dowódca Grupy Kampinos AK, dorzucił we wspomnieniach m.in. siedemnastoletniego Rysia z przestrzelonym płucem, którym zajął się ks. Wyszyński, widząc bezradność w oczach pielęgniarki.

Prawo do ojczyzny

Temat powstania pojawiał się wielokrotnie w homiliach Prymasa. Powstanie - jak zwraca uwagę Grzegorz Górny, autor opracowania o wojennych losach ks. Wyszyńskiego - zmieniło jego stosunek także do Warszawy. „Od chwili Powstania nie mogę rozstać się z myślą, że po Warszawie trzeba chodzić z wielką czcią - pisał w liście duszpasterskim w 1949 r. - Chodząc po ulicach stolicy, pamiętajmy, że jest to miasto, w którym zginęło 300 tys. warszawian. Najlepsza młodzież obmyła swoją krwią bruki tego miasta. Tak się miłuje. (...) Przez taką miłość zyskuje się prawo do ojczyzny”.
Laski stały się istotną częścią jego życia. Najpierw pociągała go atmosfera miejsca - otwartość na drugiego człowieka oraz praca nad intelektualnym pogłębianiem wiary połączona z franciszkańską prostotą. Potem także wspomnienia wydarzeń wojennych i powstańczych. - Laski na zawsze stały się dla kard. Wyszyńskiego ważnym miejscem. Mieszkał tutaj, a potem bywał niemal do śmierci - mówi Maria Bryzgalska, warszawska przewodniczka.
- Gdy już tu nie mieszkał, to przywoził tu gości jak do swojego domu. Odbywał tu ważne rozmowy, m.in. z posłami koła „Znak” - mówi s. Rut. Niepozorny, parterowy domek, stylizowany na starą chłopską chatkę, a dobudowany do kaplicy, w którym Prymas prowadził rozmowy, stoi do dziś. Przyjeżdżał też na cmentarz w Laskach, gdzie spoczywa ks. Korniłowicz. - Czasami o tych wizytach nikt nie wiedział. Samochód zatrzymywał się w lesie, a potem odjeżdżał. Innym razem Prymas przed odjazdem odwiedzał siostry - dodaje s. Rut.

Ślady po Prymasie

Materialnych śladów pobytu przyszłego prymasa Polski w Laskach nie ma wiele. Pozostały budynki, gdzie mieszkał. A także anegdotki. Podobno pewnego razu, gdy Niemcy nie znaleźli ks. Wyszyńskiego gdzie indziej, przyjechali do Lasek. Ksiądz był na spacerze. Poszukujący trafili na kapłana, ale nie wiedzieli, jak wygląda, więc spytali, gdzie mieszka prof. Wyszyński. Ten bez namysłu wskazał im dom, gdzie mieszkał, i poszedł w drugą stronę.
Ks. Stefan Wyszyński mieszkał w Laskach w trzech miejscach. - W czasie wojny w tzw. hoteliku i w drewnianym domku dziś zajmowanym przez nauczycieli z Zakładu - mówi s. Rut, archiwistka. - Po wojnie zatrzymywał się w tzw. bibliotece domu rekolekcyjnego - w pokojach, gdzie wcześniej mieszkał ks. Korniłowicz.
Do dziś stoją budynki, gdzie mieścił się szpital powstańczy, kaplica, w której ks. Wyszyński najczęściej odprawiał Msze św. W niezbyt efektownym „hoteliku” można wskazać okno należące do pokoju, który zajmował. Drewniany domek nieopodal kaplicy nie jest już dziś drewniany, przemurowano go. W dawnym pokoju ks. Korniłowicza nie ma śladu po ks. Wyszyńskim, ale są rzeczy, fotografie, książki należące niegdyś do jego ojca duchowego. W Laskach Prymas Tysiąclecia jest przede wszystkim w ludzkich myślach i we wspomnieniach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Wysłannik ONZ u papieża: jak chronić miejsca kultu religijnego?

2019-12-09 21:09

pb / Watykan (KAI)

Papież Franciszek przyjął dziś na audiencji Miguela Angela Moratinosa, wysokiego przedstawiciela Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. przymierza cywilizacji. Przedstawił on przyjęty we wrześniu plan działań ONZ w dziedzinie ochrony miejsc kultu religijnego. Audiencja trwała 40 minut.

Włodzimierz Rędzioch

Były minister spraw zagranicznych Hiszpanii poinformował po spotkaniu, że rozmawiał z papieżem także o Dokumencie nt. Ludzkiego Braterstwa, podpisanym przez Franciszka w lutym w Abu Zabi wraz z wielkim imamem kairskiego uniwersytetu Al-Azhar Ahmedem al-Tayebem. Moratinos zauważył, że dokument ten i wyrażone w nim uniwersalne wartości zostały uwzględnione we wspomnianym planie ONZ.

Plan działań w dziedzinie ochrony miejsc kultu religijnego przedstawił sekretarz generalny ONZ Antonio Guterres 12 września. Przemawiając w siedzibie organizacji nazwał go „ważnym krokiem w walce z nienawiścią i przemocą w świecie”.

- Nasz świat stawia czoła wzrostowi antysemityzmu, nienawiści antymuzułmańskiej, atakom na chrześcijan i nietolerancji wobec innych grup religijnych. Tylko w ostatnich miesiącach zabito żydów w synagogach, muzułmanów w meczetach, chrześcijan w czasie modlitwy - podkreślił Guterres przedstawiając plan wypracowany na jego prośbę przez Moratinosa po masakrze w meczetach w Christchurch w Nowej Zelandii, synagodze w Pittsburghu w USA i kościołach katolickich w Sri Lance.

Według sekretarza generalnego ONZ, „miejsca kultu religijnego są ważnymi symbolami w naszej zbiorowej świadomości”. - Kiedy ludzie są atakowani z powodu swej religii lub swoich przekonań, całe społeczeństwo zostaje osłabione. Miejsca kultu na całym świecie powinny stanowić spokojną przystań, sprzyjającą refleksji i pokojowi, a nie miejscami przelewu krwi i terroru. Ludzie na całym świecie powinni móc wyznawać i praktykować swą wiarę w pokoju - zaznaczył Guterres.

Plan działań, który w zamyśle Guterresa ma dopełnić przedstawiony w czerwcu br. plan walki z mową nienawiści, zawiera rekomendacje, mające pomóc państwom w ich wysiłkach mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa miejscom kultu, a także zalecenia dla ONZ, zwierzchników religijnych, społeczeństwa obywatelskiego i dostawców internetu.

Jedną z propozycji jest rozpoczęcie przez ONZ światowej kampanii medialnej, wspierającej wzajemny szacunek i zrozumienie, a także stworzenie „kartografii miejsc kultu religijnego na całym świecie, aby uzyskać interaktywne narzędzie internetowe umożliwiające ukazanie powszechności miejsc kultu i przyczyniające się do wspierania szacunku i zrozumienia ich głębokiego znaczenia dla poszczególnych osób i wspólnot na wszystkich kontynentach.

Ze swej strony Moratinos oświadczył wówczas, że „sukces planu zależeć będzie od jego wprowadzania w życie i trwałego zaangażowania wszystkich zainteresowanych stron, a szczególnie państw członkowskich ONZ, w aktywne działania na rzecz ochrony miejsc kultu”. Dodał, że plan działań zostanie dopełniony przez światowy program ochrony tzw. celów miękkich, w tym miejsc kultu, przed zagrożeniem terrorystycznym. Wypracowany on zostanie przez Biuro Narodów Zjednoczonych ds. Walki z Terroryzmem. Będzie miał on na celu „wzrost zdolności łagodzenia [zagrożenia], zarządzania kryzysowego i planowania środków nadzwyczajnych przez państwa członkowskie”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem