Pozdobyciu Szczecina ludzie nie chcieli osiedlać się w tym zniszczonym mieście, mimo dużej reklamy, gdyż nie było tu żadnego polskiego księdza. Generał Towarzystwa Chrystusowego ks. Ignacy Posadzy wyznaczył wtedy ks. Kazimierza Świetlińskiego do zorganizowania służby duszpasterskiej na Pomorzu Zachodnim, zwłaszcza w Szczecinie. Ten 59-letni, niezwykle operatywny, kapłan został przywieziony z Poznania do Szczecina wojskowym autem przez oficera radzieckiego.

12 czerwca 1945 r. został serdecznie przyjęty przez prezydenta Szczecina Piotra Zarembę, który przydzielił mu mieszkanie w gmachu Urzędu Miejskiego.

Nazajutrz została odprawiona Msza św. w intencji bezpiecznego osiedlania się w polskim Szczecinie, w której wzięła udział już prawie tysięczna grupa Polaków wraz z Zarządem Miasta.

Dzięki staraniom niezłomnego chrystusowca ks. Świetlińskiego radziecki komendant wojskowy przydzielił miastu kościół garnizonowy wraz z przyległymi budynkami przy pl. Zwycięstwa, który po koniecznych remontach został poświęcony 29 czerwca. Na tej religijno-patriotycznej uroczystości zebrali się prawie wszyscy Polacy w liczbie około trzech tysięcy osób.

5 lipca 1945 r. komendant radziecki w obecności burmistrza niemieckiego oficjalnie poinformował, że decyzją władz okupacyjnych administracja Szczecina przechodzi w ręce polskie. Trzy dni później ks. dr Kazimierz Świetliński odprawił w kościele Serca Pana Jezusa nabożeństwo dziękczynne za powrót Szczecina do Polski.

W rocznicę zwycięstwa pod Grunwaldem – 15 lipca 1945 r. ks. Świetliński odprawił Mszę św. przed gmachem Zarządu Miejskiego, a następnie odbył się przemarsz uczestników do placu, który ma odtąd nazwę placu Grunwaldzkiego. Wszędobylski chrystusowiec odkrył nowoczesny kościół, zbudowany w okresie międzywojennym, wyposażony m.in. w artystyczne witraże, trójmanuałowe organy, z rozsuwaną ścianą na pół tysiąca miejsc, przy dzisiejszej ulicy Królowej Korony Polskiej. Ta świątynia również została przejęta przez ks. Świetlińskiego i publicznie poświęcona 22 lipca 1945 r. Ten pracowity duchowny ożywiał ducha katolickiego w Szczecinie poprzez liczne poświęcenia bractw, budynków użyteczności publicznej, różnych grup zawodowych oraz kaplic szpitalnych. Nawet trzy miesiące później dokonał poświęcenia świetlicy Wojewódzkiej Komendy Milicji Obywatelskiej w obecności prezydenta miasta i premiera Edwarda Osóbki-Morawskiego. Wreszcie w tym pionierskim roku, w święta Bożego Narodzenia poświęcił nowo uruchomioną radiostację szczecińską, dzięki której kilka dni później transmitowano Mszę św. z kościoła Królowej Korony Polskiej.

Był również w latach 1946-47 proboszczem parafii w Szczecinie-Dąbiu oraz współtwórcą Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Mikołaja Kopernika w tej dzielnicy prawobrzeżnego Szczecina.

Niezwykle barwne było życie ks. Kazimierza Świetlińskiego, urodzonego w 1886 r. w Warszawie. Tamże otrzymał święcenia kapłańskie 23 września 1911 r. Był energicznym duszpasterzem na ziemi warszawskiej i łódzkiej. Po I wojnie światowej został kapelanem 2. Pułku Szwoleżerów w Bielsku-Białej, odbył marsz do Władysławowa, by 10 lutego 1920 r. uczestniczyć w Pucku w Zaślubinach Polski z Morzem Bałtyckim. Dziesięć lat później wyjechał do Francji, gdzie służył polskiej emigracji w okolicach Paryża.

W Instytucie Katolickim w Paryżu obronił pracę doktorską z zakresu nauk społecznych. Jesienią 1936 r. powrócił do Warszawy na swój srebrny jubileusz kapłański. Po spotkaniu z prymasem Polski kard. Augustem Hlondem i Generałem Chrystusowców zdecydował się na wstąpienie do Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej, w którym pozostał aktywny do końca swego 89-letniego życia.

Na swoje 50-lecie kapłaństwa wyraził życzenie, by resztę swego powołania zakonnego poświęcić Polonii Amerykańskiej. Tam przyleciał za zgodą Księdza Generała w sierpniu 1962 r. Niezwykłą pamięć zostawił wśród Polaków w Detroit. Wszystkich ożywiał swoim zapałem młodzieńczym, a jego sprawność fizyczna (mimo 80 lat) budziła podziw i szacunek. Gdy Wikariusz Generalny Chrystusowców przyjechał na wizytację placówek polonijnych, zaproponował sędziwemu koledze: „Już wiek Księdza Seniora sugeruje usunięcie się od czynnej pracy i przeniesienie się do Polski”. Odpowiedź ks. Świetlińskiego była natychmiastowa: „Proszę zrobić to, co ja teraz uczynię, a wtedy pomówimy o przeniesieniu mnie na wypoczynek”. Pionier szczecińskich księży lekko i sprawnie stanął na głowie przed zdumionymi chrystusowcami i zaczął błyskawicznie wymachiwać nogami w powietrzu przez kilkadziesiąt sekund, a następnie niczym zawodowy akrobata skoczył na nogi i zaproponował wszystkim: „Proszę to zrobić, co ja uczyniłem, a będziemy mówić o moim wieku”.

Nikt nie mógł takiej sprawności fizycznej wykazać, dlatego ks. dr Kazimierz Świetliński pozostał w Detroit do końca swojego życia jako najstarszy wikariusz świata.